The Armed Man of "Pakken wat je pakken kan!"

Gisteren was de slotdag van de wederom succesvol verlopen Leidse Scratchdagen.

Gisteren fietsten mijn vrouw en ik in de regen naar de Pieterskerk, waar we mee zouden zingen met de scratchuitvoering van een groot deel van de "Carmina Burana" van Carl Orff en "The Armed Man" van Karl Jenkins onder leiding van Paul Valk.
Het was al behoorlijk druk in de Pieterskerk, maar we hoefden niet naar een plek te zoeken. Tim de Beer en Bas Warnink hadden een prima plek voor me geregeld. Deze eerste bas zat naast de twee eerste tenoren op de derde rij pal achter de slagwerkers, die zich later op de dag helemaal uit konden leven op "Charge".

Tijdens de repetities en de uitvoering zouden Ada en Nel naast elkaar zitten. Een goed plan, want zingen met vrienden is nog leuker dan gewoon zingen. Vooral met een dirigent, die kwam met prachtige vondsten als "Je moet zingen als een stuiterbal" als hij bedoelde, dat je iedere volgende maat wat zachter moest zingen.
In de ochtend zongen we het eerste deel van de "Carmina Burana" door, waarbij de dirigent niet alleen zijn handen vol had aan het koor van 700 personen, maar ook een deel van het amateurorkest met enige regelmaat moest bijsturen.

Tijdens de pauze kwamen we diverse bekenden tegen, waaronder naast mijn collega's Evelien Steenbeek en Janny Zierikzee aardig wat andere leden van de Leidse Koorprojecten, waarmee we in april een scratchuitvoering hebben met liedjes van "The Beatles".
Na iedere pauze was het telkenmale pret, want een vrouw, die met de tenoren meezong, vergiste zich telkens in de rij. Daar de enorme pilaar aan het eind van onze rij iedere sluipweg afsloot, moest de vrouw iedere keer weer over de stoelen klimmen om bij haar eigen zitplaats te komen!
Wat mijn eigen zitplaats betreft: ik had het geluk, dat ik naast een bas stond, die het koorwerk van Jenkins al een keer gezongen had, want hij was zeer stemvast. Omgekeerd kon ik hem helpen met de valkuilen van Orff te vermijden.

Tijdens de repetitie kwamen we op een gegeven moment uit bij "Ave Formosissima", het allerhoogste stuk voor de meeste zangers en zangeressen. Paul Valk raadde ons aan om niet te gaan forceren met het citaat van de dag: "Pakken wat je pakken kan!"
Hij strooide tijdens de dag kwistig rond met beeldende voorbeelden, hoe we iets moesten zingen of waar we expressie aan moesten brengen en waar we juist ingetogen moesten zingen. Zo kwam hij zelfs met een fraai voorbeeld: "De wijze, waarop je een kat aait, zo moet je dit gedeelte zingen."

Ook kregen we diverse keren uitgelegd, hoe we woorden zingend uit moeten spreken. Daarbij maakte de prima dirigent echter een klein foutje: begin in Leiden nooit over de uitspraak van de R!

Tijdens de lunchpauze van een uur verlieten Ada en Nel de vrij warme kerk om in de kille regen een blokje te wandelen. Dat viel niet echt mee. Wat dat aangaat was het geen straf, dat we vandaag een compleet dagprogramma binnen hadden.
Om kwart over 5 hadden we alles doorgezongen en was de conclusie, dat de "Carmina Burana" er beter inzat dan "The Armed Man". We wandelden naar "La Bota", waar we werden begroet door eigenaar Michel Versteegen en een zestal vrienden.

We hadden voor 11 personen gereserveerd, dus toen de Raad van Elf compleet was, konden we bestellen in de zaal, waar 4 weken geleden een optreden was van "The Shoes".

Met Bas bestelde ik een Affligem blond, een kloosterbier, en lamsbiefstuk. De "Carmina" is gevonden in een klooster en bij "The Armed Man" zongen we "Agnus Deï" Agnus is het Latijnse woord voor lam. U ziet, hoe gedegen wij ons mentaal hebben voorbereid!

Het zingen in de volle Pieterskerk ging anders dan verwacht. De "Carmina Burana" ging behoorlijk, maar de inzetten gingen niet altijd vol overtuiging. Mogelijk kwam dit, doordat de solisten, die vrij weinig zangwerk voor hun rekening zouden nemen, een paar stukken koorpartij solo mochten zingen en dan ga je als koorlid onwillekeurig toch twijfelen. Je wilt immers niet het enige koorlid zijn, dat enthousiast invalt, als de solisten beginnen.






Maar waar het meesterwerk van Orff minder uit de verf kwam dan bij de repetitie, daar ging "The Armed Man" boven verwachting goed. Natuurlijk zaten er wat kleine schoonheidsfoutjes. Dat kan niet anders bij een scratch. Maar er werd vol overtuiging gezongen en ook het orkest speelde stukken beter dan overdag, met als absolute hoogtepunt de solo van de celliste in "Benedictus".

Tijdens de pauze en na afloop praatten we nog even met onze vrienden. Zij hadden met volle teugen genoten van de uitvoering. Dat hadden wij ook. We hopen, dat de organisatie van de Leidse Scratchdagen deze combinatie van "Carmina Burana" en "The Armed Man" weer op het programma zet. Wij hebben er al zin in!

Echte winters

Gisterenmiddag spraken Hans Boers en ik af om vanmiddag naar de tentoonstelling "Echte winters" in het Teylers museum in Haarlem te gaan. Afzonderlijk van elkaar reisden we naar de Spaarnestad, waar we om 2 uur bij het museum afgesproken hadden.
We konden meteen doorlopen naar de grote zaal, waar een lezing werd gehouden over "Nederland Schaatsland" over de cultuurgeografische geschiedenis van het schaatsen in Nederland. Schaatsen was meer dan alleen maar vermaak of sport.

Cees Eysberg, oud-universitair docent Geografie aan de Universiteit van Utrecht en zelf verwoed schaatser die zelf onder andere vier Elfstedentochten heeft gereden, waaronder in 1982 op eigen houtje, vertelde over de geografische omstandigheden, het waternetwerk, de, ijsclubs, winterschilders, de Tachtigjarige oorlog, het ijs als vrijplaats, Hollands imago, de Elfstedentocht en de toekomst van het schaatsen.
Zo vertelde hij over de herkomst van de uitdrukking "voor spek en bonen", maar ook over hoe de Watergeuzen in de Tachtigjarige Oorlog op de schaats een guerilla-oorlog voerden tegen de Spanjaarden. Alva wilde de Hollanders met eigen wapens verslaan en bestelde 7000 paar schaatsen voor zijn Napolitaanse regiment. Helaas voor de ijzeren hertog werd het een miskoop: je kunt wel schaatsen hebben, maar dat betekent nog niet, dat je er meteen op kunt schaatsen....

Verder kregen we een prachtig verhaal te horen over een Italiaanse zakenman, die op de dag van de Elfstedentocht van 1986 een afspraak had in Nederland. Bij een benzinestation werd hij niet geholpen. Iedereen zat in het kantoortje naar de Tocht der Tochten te kijken. Uiteindelijk werd de jongste bediende gestuurd.
Nu we het daar toch over hebben: precies een kwart eeuw geleden slaagde ik voor mijn rijexamen. In een zware sneeuwbui. Dat was nog eens een echte winter. Maar dit terzijde.
De Italiaan kwam zijn altijd stipte handelspartners niet tegen op de afgesproken plek en tijd. Indertijd had je nog geen mobieltjes.
Tenslotte kwam hij in Fryslân bij een door de politie afgezette weg terecht. Schaatsers gaan voor!
Een voor mij totaal nieuwe tocht uit de Kleine IJstijd was er eentje van de kop van Noord-Holland naar Texel, Vlieland, het voormalige Waddeneiland Wieringen en vandaar weer terug naar Noord-Holland. Over de Waddenzee!

Daar ik vermoedde, dat de spreker ook geïnteresseerd was in de hedendaagse schaatscultuur, kon ik Cees Eysberg blij maken met een tweetal boeken van mijn hand, waaronder die van de op eigen houtje gereden Tocht der Tochten uit 2012.


Aansluitend bekeken Hans en ik de tentoonstelling. We genoten met volle teugen.

Tal van meesterwerken deden je als schaatsliefhebber watertanden.

Hendrick Avercamp, de grootmeester uit de Gouden Eeuw, ontbrak uiteraard niet.

Zijn evenknie uit de Negentiende eeuw was Andreas Schelfhout.

Onvoorstelbaar hoe levensecht hij zwart ijs op het doek wist weer te geven!

Voor mij zijn dit absolute hoogtepunten uit de schilderkunst!

Na een warme chocolademelk, gehaald bij de koek en zopie in de kantine, waar we beelden zagen van de Elfstedentocht van 1929.

Hierna wandelden Hans en ik door de mooie binnenstad van Haarlem, waar we de trein naar de Sleutelstad namen. Samen fietsten we door tot station De Vink, waar we afscheid van elkaar namen na een gezellige middag in het Teylers Museum. De tentoonstelling "Echte winters" is nog te bezichtigen tot en met 6 maart. Mis hem niet!!!!

Orla de Kikkerslikker

In het kader van de nationale voorleesdagen was op de school van mijn vrouw het plan ontstaan, dat leerkrachten uit hun favoriete kinderboek voor zouden lezen. Om het wat meer cachet te geven, werden nog wat oud-collega's ingeschakeld en een verdwaalde bibliothecaris, die "Orla de Kikkerslikker" als favoriete voorleesboek had.

In mijn jaren als hoofd van de bibliotheek in Katwijk aan den Rijn heb ik eindeloos voorgelezen uit dit boek van de Deense auteur Ole Lund Kirkegaard. Deze veel te jong overleden schrijver is vooral bekend door het eveneens humoristische jeugdboek "Pudding Tarzan".

Nu zijn de boeken van Kirkegaard net zo leuk als die van Roald Dahl. De boeken van Dahl waren in de jaren '80 en '90 bij de meeste kinderen bekend.

Terecht overigens. Ze waren en zijn reuzegoed!

Maar dat gold en geldt ook voor de boeken van deze Deense schrijver.

Derhalve fietste ik gisterenmorgen naar "Het Kompas" in Voorschoten, waar ik voor een groep van 20 enthousiaste kinderen 20 minuten voorlas uit "Orla de Kikkerslikker". De kinderen lagen af en toe dubbel van het lachen.

Het spreekt voor zich, dat ik iedere onderwijzer, bibliothecaris en (groot)ouder dit boek van harte aan kan bevelen. Maar dat geldt ook voor alle kinderen. Lees dus allen "Orla de Kikkerslikker". Je zult er geen spijt van krijgen!

Schaatskoorts en sneeuwval

Afgelopen week was de schaatskoorts in Nederland al behoorlijk opgelopen. Terecht, want het en der in ons lage landje konden de ijzers ondergebonden worden om op ondiepe plassen te gaan schaatsen. In onze omgeving lukte dat door de dinsdagmiddag ingezette dooi helaas niet. Achteraf had ik natuurlijk naar een van de plekken moeten reizen, waar het wel kon, maar ja, voor wijsheid achteraf koop je niet zo veel.

Maar ik was niet de enige, die met schaatskoorts rondliep. Dat kon ik netjes aflezen aan het raadplegen van mijn blog. De pieken in bovenstaande grafiek vallen samen met de natuurijsperiodes in januari.

Dat is ook mooi af te lezen in de enorme pieken in februari 2012 en januari 2013. Als er natuurijs is, weten zeer veel schaatsers www.bertbreed.blogspot.nl te vinden.

De kou is in anderhalve dag tijd behoorlijk ver verdreven. Hoe anders is het aan de overzijde van de Atlantische Oceaan, waar in een dag tijd recordhoeveelheden sneeuw zijn gevallen.

Doe je nietsvermoedend de deur van je garage open....

De sneeuwpop krijgt er een geduchte concurrent bij.

Maar het allerleukste is toch dit filmpje uit New York, dat ter hoogte van Madrid en Rome ligt.

David Bowie

Vlak voordat ik naar mijn werk vertrok, hoorde ik op de radio, dat multitalent David Bowie op 69-jarige leeftijd was overleden.


Het meest is dit genie bekend als zanger en muzikant.

Het meest bijzondere aan Bowie was, dat hij zichzelf en zijn muziek constant wist te vernieuwen.


De rebelse kant van hem mocht ik wel.

Daarnaast was hij ook nog eens een begenadigd acteur.

Het muzikale hoogtepunt was de lp "The rise and fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars".

Gisteren is David Bowie aan zijn "Space Oddity" begonnen.

Publieke werken

Gisterenavond zijn we met zijn negenen naar de film "Publieke werken" geweest in "CineMeerse" in Hoofddorp. Voorafgaand aan de verfilming van het gelijknamige boek van Thomas Rosenboom gingen we met zijn zevenen eten bij "Plein 14".

Bas Warnink had het ondanks onze inbreng goed weten te regelen, zodat we om 5 uur aan de jus d'orange, witte wijn en bier zaten, terwijl mijn Hoofddorpse collega de bibliotheek in het Cultuurgebouw aan het afsluiten was. Het grote voordeel was wel, dat ik hem kon tippen om Tank 7 te proberen. Voor wat het eten betreft hoefden we niet te twijfelen: 6 van de 7 gasten namen Menu del Mar, een soort tapasschotel met allerlei vissoorten. Een prima keuze.

Dat ging ook op voor de film. De film begon behoorlijk heftig met een verkrachtingsscene. Desondanks zaten we niet bij de film "Publieke vrouwen". Maar daar ging de film niet over. Het draaide om een Amsterdamse vioolbouwer, die moest wijken voor de bouw van het Victoriahotel.

Daarnaast speelde ook de enorme armoede op het Drentse platteland een grote rol, waar de landarbeiders nog in plaggenhutten woonden. Pure armoede dus. En het erge van dit alles is de enorme kloof tussen arm en rijk. De rijken kunnen zich alles veroorloven, terwijl de armen heel weinig rechten hebben. Veel arbeiders zijn dagloners: "Voor jou 100 anderen." Wat dat aangaat is Nederland met zijn inmiddels structureel hoge werkloosheid als kampioen flexwerken hard op de weg terug naar de negentiende eeuw. Wat dat aangaat is "Publieke werken" hoogst actueel.

Het is altijd goed, als een film je aan het nadenken zet. En dat doet deze filmhuisfilm. In ieder geval zal ik nooit meer gedachteloos voorbijlopen aan het "Victoria Hotel".

De zilveren schaatsen

Vanmiddag heb ik Ada's schaatsen geslepen. Het zijn mijn oude schaatsen, die ik in januari 1991 gekocht heb bij Grimbergen in Rijnsburg. Vanaf de bibliotheek in Katwijk aan den Rijn, waar ik toen filiaalhoofd was, fietste ik toen naar de fietsenwinkel toe. De tocht ging van de Fresiastraat naar de Freesiastraat.

In die tijd was Jolanda Grimbergen Nederlands kampioene allround en deed ze mee aan het Europees kampioenschap in Sarajevo, niet lang voordat de burgeroorlog in Joegoslavië uitbrak en de thuisbasis van de Olympische Winterspelen van 1984 deels in puin werd geschoten.

Bij Grim Sport werd ik geholpen door Petra Grimbergen, die later furore zou maken als marathonschaatsster.

Het is dus 25 jaar geleden, dat ik die Viking Mid-schaatsen kocht. Er is dus sprake van zilveren schaatsen.

Maar voor mezelf waren het binnen een maand gouden schaatsen. Een maand na aankoop reed ik er al mee op natuurijs en op de verjaardag van mijn schoonvader reed ik voor het eerst een toertocht van 200 kilometer door 4 keer achter elkaar de Molen- en Merentocht vanuit Hoogmade te schaatsen.