Afgelopen donderdag verscheen de nieuwste Asterix: "Asterix en de race door de Laars". Het heeft enerzijds wat weg van de Giro d'Italia met zijn etappes, anderzijds ook van de rally's in de autosport. Het was weer volop genieten met talrijke verwijzingen naar de actualiteit, maar ook naar typisch Italiaanse gewoontes en zaken. Zo zie je op een gegeven moment de verre voorvader van Luciano Pavarotti opduiken.
Het internationale peloton uit het wielrennen komt duidelijk terug in "De race naar de Laars". Grappig is, dat de in vrijwel ieder album opduikende piraten dit keer ook meedoen. Als wegpiraten!
De voorloper van "De race door de Laars" is "Asterix en de Ronde van Gallië". Dit is een persiflage op de Tour de France, waarbij Gallië in diverse etappes doorkruist wordt. Het was een genoegen om deze oude Asterix weer eens te herlezen. Het wachten is op de persiflage op de Vuelta a España.
Het was wederom een kletsnatte dag. Op de fiets op weg naar mijn werk kreeg ik vanmorgen om kwart voor 9 al de volle laag.
Ik mocht vandaag tussen de filialen rijden, zodat ik na mijn ochtenddienst in Hoornes/Rijnsoever naar de bibliotheek van Rijnsburg reed in de biebauto. Bij het voormalige gemeentehuis van Rijnsburg aangekomen zag ik net de bruid uit een oude Ford Mustang stappen.
Toen de bruid en bruidegom binnen waren, liep ik met de kratten met boeken naar binnen om met andere kratten naar buiten te stappen. Daarbij moest ik wachten, want voor de ingang van het magazijn werd de bruidsjurk door een vijftal vrouwen schoongemaakt. Er zat modder op de spierwitte jurk, doordat deze door de modderige plassen besmeurd was geraakt.
Als goed bibliothecaris had ik meteen een leestip paraat voor de bruiloftsgasten: Floddertje.
Het zal vast een onvergetelijk feest zijn geworden voor het paar, dat vandaag in het huwelijksbootje is gestapt. Het was er nat genoeg voor.
In de loop der jaren heb ik al aardig wat vrachtjes vervoerd. De meeste waren vrij gewoon, maar er sprongen er wel een paar uit. Met het vervoeren van een kerstboom op een fietskar of in een fietstas baar je toch wel enig opzien. Ook het vervoeren van een hond in een fietskar is geen alledaagse kost.
Aan deze categorie kon ik er vandaag een toevoegen. Gisteren kreeg ik het verzoek of ik vanmiddag een skelet op wilde halen bij het gemeentehuis van Katwijk. Daar had ik geen enkel probleem mee.
Zodoende fietste ik vanmiddag een half uur eerder naar de Hoofdbibliotheek toe, waar ik met de biebauto naar het gemeentehuis reed. Met een skelet onder mijn arm wandelde ik naar de biebauto terug.
Ik weet nu, wat politici bedoelen als ze het hebben over: "Er kwam een lijk uit de kast."
Dit bijzondere transport ging naar filiaal Hoornes/Rijnsoever, waar we de schedel met plakband weer aan elkaar vast maakten en de kaak met schroeven vast zetten. Mijn zaakwaarnemer is momenteel in onderhandeling, of hiervoor een dokterstarief gerekend mag worden.
Nu dook onmiddellijk een actueel probleem op. De een noemde het skelet "Tante Annie", de ander noemde het "Harry".
Ga ik een keer met een skelet op stap en voor ik het weet zit ik opgescheept met de genderdiscussie....
Soms gaat het snel. Er zijn keren, dat het heel lastig is om iets af te spreken met 10 personen. Gisteren lukte het binnen een dag om te regelen, dat we op zondag naar Enkhuizen naar het Maritiem Festival in het Zuiderzeemuseum te gaan.
Om in de stemming te komen draaide ik de cd van "Fungus" in de voorafgaande dagen een paar keer. Shantykoren hebben in het algemeen een hoog "Kaap'ren varen"-gehalte. Maar "Fungus" heeft mooiere nummers op het repertoire dan deze enige hit.
Met Bas en Nel Warnink treinden we naar Enkhuizen toe, waar we onder leiding van gids Rob Ammerlaan door dit prachtige Zuiderzeestadje naar de plaats van bestemming wandelden.
Toen iedereen er was lunchten we gezamenlijk voordat we naar het Zuiderzeemuseum liepen.
Het was na een behoorlijk regenachtige week heerlijk zonnig weer. Het was dus volop genieten van de plek, waar het Maritiem festival gehouden werd.
De eerste muzikanten, die we hoorden, was het shantykoor "De Boekaniers" met een nummer van "Fungus"....
We kuierden rustig door het fraai aangelegde openluchtmuseum.
Zo kwamen we bij de muziektent uit, waar "Enkhuizen 4" een optreden verzorgde.
Onderweg was het voor deze oudere jongeren een feest van herkenning.
De sfeer was muzikaal weer te geven met dit nummer van Wim Sonneveld.
Zo was er ook een wasserij met een muziekinstrument, waarop ik in onze jeugdjaren op gespeeld heb, ook al was ik lang niet zo goed als Ernst Jansz.
De beste groep was bewaard voor het laatste. "Gjalt & Paul" waren muzikaal en qua aankleding de uitschieters. Het was wel heel toepasselijk, dat het optreden van deze Friezen plaatsvond op het terras van de herberg uit Hindeloopen.
Om 5 uur vertrokken we met de veerpont naar het station van Enkhuizen, waar we na een korte wandeling belandden op het terras van herberg "De Compagnie" met 20 soorten bier van de tap. Na de eerste dorst gelest te hebben gingen we om 6 uur naar binnen, waar we met 10 vrienden een zeer gezellige maaltijd hadden met de nodige lachsalvo's.
Gezeten naast Margriet Biemold kwam ik er natuurlijk niet onderuit om als laatste drankje een "Dulle Griet"-bier te bestellen. De meeste mensen zullen "Dulle Griet" alleen maar kennen als een Suske en Wiske-stripverhaal.
Maar als bibliothecaris word ik geacht om de cultuur uit te dragen. De "Dulle Griet" is ook een schilderij van Pieter Bruegel de Oude, waar een heel verhaal aan vast zit.
U ziet het: ik ben een fijnproever....
Bij terugkomst van de fietsvakantie bereikte me het bericht, dat onze ex-collega Maud Ouwehand gisteren is overleden. Maud was een schoolvoorbeeld van het Bourgondische leven en een levensgenieter pur sang. Haar levensmotto was "Ellende moet je vieren!"
En dat deed ze dan ook vol overgave. Want haar leven ging niet bepaald over rozen. Ze had dus genoeg om te vieren.
De kanker sloopte haar lichaam, maar haar geest bleef ongebroken. Ze was letterlijk en figuurlijk een stevige tante.
Bij deze wens ik de nabestaanden veel sterkte toe.
Maud, rust in vrede. Of kan ik beter zeggen: Maud, rust in gezelligheid.
Vanmorgen om 8 uur vertrok ik op de fiets naar Leiden Centraal, waar ik de trein naar Utrecht pakte. Daar wandelde ik naar de Catharijnesingel, waar we de cursus OR & Arbo hadden. Daar werden we onthaald met beschuit met muisjes. De cursusleidster was vannacht voor de derde keer oma geworden.
Er zijn slechtere manieren om een cursusdag mee te beginnen. Met 8 cursisten uit 4 andersoortige organisaties werd de Arbowet uitgelegd en de veranderingen erin, die per 1 juli ingaan. Deels was het een herhaling van zaken, die je al wist, deels van zaken die in de loop der jaren wat waren weggezakt en deels was het nieuwe stof.
Het uitgangspunt van de Arbowet is het voorkomen van ongevallen. Probeer door beleid en handelen te voorkomen, dat je de ongevallenpiramide betreedt.
De cursusleidster was zeer ervaren en wist ons helder en en met gevarieerde werkvormen ons deze soms wat taaie stof bij te brengen, waarbij ook de Risico Inventarisatie & Evaluatie van onze 4 organisaties uitgebreid aan bod zou komen. Vooraf was aan ons gevraagd om de gebruikte voorbeelden binnen de 4 muren van het leslokaal te houden. Dat doe ik dan ook.
Dat geldt uiteraard niet voor de opgedane kennis over de vernieuwde Arbowet en de rol, die de Ondernemingsraad is toebedeeld in het terugdringen van risico's.
Aanstaande zaterdag mag ik daar mee aan de slag. Ik vermoed echter, dat dat wel eens pas na de fietsvakantie zou kunnen worden....
Vanmiddag stond ik ingeroosterd in de bibliotheek in Rijnsburg. Vandaag was het lastig om daar te komen vanwege de Rijnsburgse paardenmarkt.
Buiten was het met het heerlijke weer stukken drukker dan buiten. En dat, terwijl de bibliotheek het beste paard van stal had ingezet.
Daar kon je niet overspannen van worden. Ontspannen reed ik om 10 over 5 naar Noordwijk, waar we met het personeel van de bibliotheek een gezellige avond hadden bij boekhandel Van der Meer.
Daar we pas om half 7 terecht konden, fietste ik naar Joop en Gea Beenakker, waar ik onder schaterlachen bijkletste met de dirigent van "Oktopus" en zijn vrouw.
Met goed getrainde lachspieren vertrok ik naar boekhandel Van der Meer, waar we bij een buffet werden bijgepraat over de mogelijke samenwerking en hoe je activiteiten in moet zetten om de afkalving van bezoekersaantallen te kunnen keren.
Voor deze flauwe vent was er zoutarm eten, dat overigens prima smaakte. Het toetje bestond uit gemengd fruit. Terwijl ik daar naar toe liep, zag ik het boek "Keun 2017" op de balie liggen.
Het woord "Keun" haalde direct herinneringen aan Edith Günthardt naar boven, met wie ik vanaf 1985 met veel plezier had samengewerkt in filiaal Katwijk aan den Rijn. Als ze het naar haar zin had, zei ze altijd: "Het is keun!"
In 1998 is deze zeer spontane collega op veel te jonge leeftijd aan kanker overleden. Twee jaar ervoor had ik met haar man Gerard de Elfstedentocht gereden. We wisten in 1996 Ljouwert niet op de schaats te bereiken. Achteraf heeft dit falen mij als schaatser alleen maar sterker gemaakt. Ik had mijn lessen uit het falen geleerd. Een mens groeit door pijn. In dit geval geestelijke pijn.
Mentaal gesterkt wist ik 11 maanden later wel de Tocht der Tochten uit te rijden. Kramp in mijn kuit kon mij niet weerhouden. Every cloud has a silver lining.
