Wandelende Informatie Medewerker

Er waart in het bibliotheekwezen een merkwaardig figuur rond: de Wandelende Informatie Medewerker. Deze is over komen waaien uit de Verenigde Staten, waar de laatste jaren wel meer bijzondere figuren vandaan komen.

Dit verschijnsel gaat gepaard met een verslechtering van de omstandigheden, waaronder medewerkers van de bibliotheek kunnen werken. De balies, waaraan je kunt zitten werken met voldoende werkruimte worden ingeruild voor stabalies met veel minder werkruimte.
Nu gedraagt het bibliotheekwezen zich tegendraads. Waar in de meeste beroepen pogingen worden gedaan om de arbeidsomstandigheden van werknemers te verbeteren, gaat dankzij een of ander dwaallicht van de overzijde van de oceaan het bij ons de andere kant op.

Onder de noemer "Het Nieuwe Werken" worden we geacht om ons veel tussen de klanten te begeven. Daar is niets mis mee. Met 38 jaar ervaring als bibliothecaris heb ik heel wat kilometers afgelegd in de bibliotheek. Je krijgt dan meer vragen, dan als je achter een balie blijft zitten.
Maar "Het Nieuwe Werken" is, zoals ieder concept, een heel eenzijdig concept dat alle klanten over één kam scheert. Niet iedere klant zit er op te wachten, dat hij aangesproken wordt. Het gaat erom,dat men ziet, dat je beschikbaar bent.

Je hebt, zoals in ieder dienstverlenend beroep, ook rustige momenten. De beste manier om deze klanten de deur uit te jagen is om dan telkens om hen heen te drentelen. Kortom: het beroep van bibliothecaris was, is en blijft het leveren van maatwerk!
Daarnaast is het net als bij schaatsen: je moet gewoon diverse technieken beheersen, zodat je je aan wisselende omstandigheden aan kunt passen. Je moet er voor waken, dat je geen "one trick pony" wordt.

Maar door de eenzijdige nadruk op bewegen tussen de klanten, wordt voorbij gegaan aan de fysieke kant van de Wandelende Informatie Medewerker. Bij een lezing van de te jong overleden bondscoach Egbert van 't Oever over schaatstechniek, zei hij over het laten "hangen" van het been voor de inzet: "Dit is een rustmoment. Pak die rust. Een knipperlichtje gaat langer mee dan een lamp, die altijd brandt."
En zo is het maar net. Als je dan weet, dat de gemiddelde bibliotheekmedewerker boven de 50 jaar is, dan weet je ook, dat het concept van de Wandelende Informatie Medewerker de verhouding tussen arbeid en rust flink verstoort. Vooral als je in aanmerking neemt, dat de laatste jaren de openingsuren behoorlijk verruimd zijn met als je geluk hebt hetzelfde aantal medewerkers en anders zelfs met minder.

Gisteren was er in Amersfoort een zeer interessante studiedag voor OR-leden over "Grenzen aan de flexibiliteit. Met een collega ben ik er naar toe geweest. Het is verbazingwekkend, hoe snel "Het Nieuwe Werken" zich over Nederland heeft verspreid. Wat dat aangaat heeft het veel weg van lemmingengedrag. Eén bibliotheek begint met de verslechteringen van de arbeidsomstandigheden voor het deel van de werknemers en binnen de kortste keren storten andere bibliotheken zich als lemmingen in het ravijn.

Vaak denk je, dat je als OR-lid als enige tegen bepaalde problemen aanloopt, maar bij een studiedag met bibliothecarissen uit het hele land bleek, dat we eigenlijk allemaal tegen dezelfde grondoorzaak aan liepen: de ambities van de bibliotheken zijn groter dan de middelen, die daarvoor nodig zijn, zoals bijvoorbeeld voldoende personeel.

Deze moeten flexibeler dan flexibel zijn. Je kunt dat kort volhouden, maar niet op de langere termijn.

Je kunt het misschien het beste vergelijken met fierljeppen met een te korte polsstok. Daarmee haal je de overkant van de sloot niet. Maar meestal zijn het niet de beleidsmakers, die kopje onder gaan, maar de medewerkers in de uitlening.
Daar ik echter altijd mijn beste beentje voor zet, wandelde ik na de cursus naar mijn neef Robert en zijn vriendin Jane, waar deze Wandelende Informatie Medewerker bij het avondeten bij kon kletsen over het wel en wee in de familie.

Vliegende keep

In mijn jeugdjaren speelde ik veel voetbal. In officieel verband bij DIOS in Nieuw-Vennep, maar daarnaast vaak met klasgenoten of vrienden in parken of op grasvelden in los verband. We deden dan partijtjes. Veelal speelde iemand dan "vliegende keep". Je stond dan op doel, maar je trok rustig mee in de aanval.

Uiteraard stond ik ook wel eens op doel, veelal de minst begeerde plek bij de partijtjes. Maar later heb ik veel profijt gehad van mijn rol als vliegende keep. Vooral op mijn werk.
Ik ben overal inzetbaar en dat is als roostermaker een groot voordeel. Ik kan mezelf als een soort joker inzetten en dan met wat verschuivingen het rooster makkelijker rond krijgen.

Vandaag had ik weer baat bij deze vorm van souplesse. Vanwege de verwachte onweersbuien tussen 12 en 2, het moment, dat ik onderweg zou zijn, besloot ik eerder naar de Hoofdbibliotheek te fietsen en eerder te beginnen. Toen ik daar om half 11 aankwam na al een stevige bui op mijn kop gehad te hebben, hoorde ik, dat er net een ziekmelding binnen was gekomen. Ik regelde vervanging voor mezelf op de Hoofdbieb en een half uur later zat ik op de fiets naar Rijnsburg.
Het stormde en er hingen dreigende wolkenluchten. Astronomisch is het nog steeds lente, de meteorologische zomer is op 1 juni reeds begonnen, maar het leek wel herfst. Alleen de winter ontbrak nog voor "Four seasons in one day".

Voordat ik vanmorgen naar mijn werk fietste, was ik nog even langs mijn huisarts gereden om de bloeddruk te controleren. Deze was 136 om 70. Het gaat er steeds beter uitzien. Innerlijk sprong deze vliegende keep een gat in de lucht....

Thuiswerker

Er zullen niet veel thuiswerkers zijn, die op een dag 54 kilometer fietsen. Onder dit schaarse gezelschap werknemers mag ik mij scharen. Door de asbestperikelen op ons werk is de kantoorruimte vrij beperkt. Nu is het in dit internettijdperk goed mogelijk om vrij veel werk ook thuis te kunnen doen. Dat deed ik vanmorgen dan ook. De hele morgen heb ik me bezig gehouden met het rooster voor de zomermaanden.

Daar het nog niet mogelijk is om van huis uit de uitleendienst te draaien, fietste ik tussen de middag naar Hoornes/Rijnsoever om ter plekke mijn taak te verrichten. Daar er vrij veel opruimwerk was, begon ik met het leegruimen van een aantal karren. Tussendoor word je als werknemer door klanten aangesproken, dus sta je vrij veel stil. Na anderhalf uur begon mijn rechterkuit te protesteren. Ik was nog niet hersteld van de marathon van zondag, dat was wel duidelijk. De tweede helft van de middag deed ik zoveel mogelijk zittend werk.
Vanaf Katwijk fietste ik via Voorhout naar Hillegom toe. Ik moest de familie Touw gaan condoleren met het verlies van Piet. Voorafgaand hieraan at ik bij mijn zus Corrie en mijn zwager Henk. Het toeval wilde, dat hij met zijn koor onder leiding van Ied van Lierop voor het eerst bij een optreden een solo had gezongen op de melodie van "Streets of London" van Ralph McTell.

De tekst was van de hand van Gieny van Lierop, mijn oud klasgenote op Pedagogische Academie "De la Salle", die 17 jaar geleden op veel te jonge leeftijd is overleden. "Streets of London" was een van haar lievelingsnummers. De wereld is soms klein.
Na gezellig bijgeklets te hebben onder het eten ging ik in de Martinuskerk condoleren, waarna deze thuiswerker met een lichte wind tegen weer naar de Sleutelstad fietste.

De alles is anders show

In het begin van de jaren '80 had je op de televisie het programma "De alles is anders show".

Momenteel heb ik het gevoel, dat ik er zelf ook in beland ben. Dat komt, omdat er nu een paar dingen samen komen. Allereerst is dat het toewerken naar de marathon. Ondanks dat ik vergeleken met tal van marathonschema's het noodzakelijke minimum doe, vergt de voorbereiding de laatste 2 maanden toch een behoorlijke tijdsinvestering.
Na het lopen van de klassieke afstand van 42.195 meter heb je ineens meer tijd. Als duursporter is dit snel genoeg gevuld. Wel moet je de eerste week na zo'n inspanning voldoende rust pakken. Als je dat niet doet, dan ligt vroeger of later de kans op overtraining op de loer.

Ontspanning is net zo belangrijk als inspanning!
Wat dat aangaat is het na deze marathon niet anders dan bij de 13 voorgaande edities. Wat het anders maakt is dat het samenvalt met de nasleep van het vinden van asbest op de Hoofdbibliotheek. Van de ene dag op de andere werd filiaal Hoornes/Rijnsoever de Hoofdbibliotheek. En daar is deze niet echt op berekend.
De kantoorruimte heeft de grootte van een ruime huiskamer. Daar moet al het werk achter de schermen gebeuren met te weinig computers. Constant moet je inschikken. Nu ben ik dat als iemand uit een gezin van 12 kinderen wel gewend, maar praktisch is het niet.

Het thuiswerken wordt gestimuleerd. Vanmorgen heb ik thuis iets op de laptop geïnstalleerd, waarmee ik thuis vandaan boeken kan bestellen. Na bijna 37 jaar in het vak is het voor mezelf toch een beetje "De alles is anders show".

De Chocoladefabriek

De wekker stond iets vroeger dan te doen gebruikelijk, daar we met het personeel van de Katwijkse bibliotheek op bezoek gingen bij onze collega's in Gouda. We zouden om half 9 met een touringcar vertrekken naar de geboorteplaats van mijn vrouw.

Om 7 uur stond ik dan ook aangekleed naast mijn bed, zodat we op tijd konden ontbijten voordat we ieder naar ons werk zouden fietsen.

De stemming zat er al meteen goed in, toen een collega, die nog wel eens ietwat aan de late kant is, inderdaad haar faam volledig waarmaakte. De bus, die net vertrokken was, stopte op de Varkevisserstraat. De bewuste collega, die met 2 zieke kinderen een geldig excuus had, zette haar fiets tegen de gevel van een huis en stapte onder hilarisch gelach in.

Redelijk vlot reden we naar Gouda toe, waar we bij de Chocoladefabriek uitstapten.

We werden hartelijk welkom geheten door de directrice en het hoofd frontoffice van de bibliotheek, die ons vertelde over de bezuinigingen, die in een paar jaar tijd leidde tot het betrekken van de oude Chocoladefabriek. Vorig jaar was de bekroning met de verkiezing tot Beste bibliotheek van Nederland 2015.

Na de koffie en thee met boterkoek en een chocolademunt werden we rondgeleid door dit zeer flexibele pand.

Om half 12 vertrokken we weer uit de Chocoladefabriek.

Gelukkig met alle collega's, want ik ken mijn vakliteratuur van haver tot gort. Bij "Sjakie en de chocoladefabriek" van Roald Dahl liep het met diverse personen niet goed af.

Zelf hoefde ik mij natuurlijk nergens druk over te maken.

Ik ben immers van onbesproken gedrag.

Labbekakken

De droom van iedere schrijver is om een nieuw woord te verzinnen. Mij is dat gelukt toen mij het woord "fileklûnen" te binnen schoot.

Een goed alternatief is het aan de vergetelheid ontrukken van een "vergeten woord". Welnu, dat lukte werkgeversvoorzitter Hans de Boer met het gebruik van het woord "labbekakken" in een interview in de Volkskrant.
Hij kreeg over zijn denigrerende opmerkingen terecht een stortvloed aan kritiek over zich heen. Diezelfde dag meldde de voorzitter van VNO-NCW, dat hij spijt heeft van zijn gebruik van het woord "labbekakken".
Let wel, hij heeft spijt van zijn woordkeuze. Maar niet van de inhoud!!!
De mentaliteit, die hier schuil achter werd keurig verbeeld door topcartoonist Tom Janssen.

Je moet maar durven. VNO-NCW beloofde in het Sociaal Akkoord, dat in het voorjaar van 2013 werd gesloten met het kabinet en de FNV, te zorgen voor honderdduizend banen voor mensen met een arbeidsbeperking. Daar is niets van terecht gekomen.
Nog erger is het op het gebied van het in vaste dienst nemen van flexwerkers. Op alle mogelijke manieren proberen werkgevers onder deze afspraak uit te komen.
Net zo goed, als ze jarenlang het Burgerlijk Wetboek aan de laars hebben gelapt. Hierin stond, dat werknemers een proeftijd hadden van 2 of 3 maanden en daarna in vaste dienst moesten komen. Hoeveel werknemers hebben de laatste 10 jaar daadwerkelijk een vast contract gekregen in vergelijking met werknemers met flexcontract op flexcontract?

En wat deed de politiek? Zij beloonde deze wetsovertreding!
Iedereen wordt geacht door te werken tot zijn 67e. Maar als je de pech hebt om boven je 50e je baan kwijt te raken, dan kun je solliciteren tot je een ons weegt, maar een baan zul je niet meer krijgen. Simpelweg doordat je zonder iets te horen niet eens meer uitgenodigd wordt voor een sollicitatiegesprek. We mogen het geen leeftijdsdiscriminatie noemen, maar dat is het natuurlijk wel.

Er zijn mensen, die 30 tot 40 jaar bij een baas gewerkt hebben, 30 jaar hebben meebetaald aan de VUT en na een reorganisatieronde kansloos via de WW richting bijstand afdrijven. En als klap op de vuurpijl krijgen ze van de VNO-NCW-voorziter te horen, dat ze labbekakken zijn.
In het interview in de Volkskrant liet blaasbalg Hans de Boer zien, dat hij totaal ongeschikt is voor die functie.

Overbelasting

We hadden met de Ondernemingsraad van de Katwijkse Bibliotheek gisteren en vandaag 2 studiedagen in Driebergen. De NS adviseerde ons om via Schiphol te reizen met de stoptrein en daar over te stappen op de intercity naar Nijmegen.
Het probleem met een stoptrein is echter, dat deze wel moet rijden, wil hij kunnen stoppen en dat was gisterenochtend niet het geval. Ik had gelezen, dat er afgelopen weekeinde minder treinen zouden rijden in verband met werkzaamheden in de buurt van Schiphol. Bij iedere ervaren treinreiziger gaan dan alarmbellen rinkelen.

Mijn intuïtie had mij niet bedrogen, want de werkzaamheden waren weer eens uitgelopen, zodat ik om half 7 op de fiets sprong richting Leiden Centraal, waar ik mijn twee collega's trof.

Met hen treinde ik naar naar Utrecht en vandaar met de boemel naar Rhenen naar Driebergen, waar we met bus 81 en een wandeling van een minuut of 10 Hotel "De Bergse Bossen" bereikten, waar we met 24 bibliothecarissen uit het hele land aan de slag gingen met actuele thema's als flexibiliteit en werkdruk. Het is verrassend als je ziet, dat bibliotheken van uiteenlopende snit tegen dezelfde problemen aanlopen.

Gisteren was een lange dag. De workshops duurden tot half 10 's avonds, waarna we in kleiner verband in het Grand Café van "De Bergse Bossen" nog een afzakkertje namen.

Mijn biologische klok staat op half 7 afgesteld en daar we pas om 8 uur konden ontbijten, las ik verder in "Dit kan niet waar zijn" van Joris Luyendijk. Ik had het hoofdstuk over de beoordelingsgesprekken van de banken in Londen gelezen, die geleid hebben tot de perverse prikkels om zoveel mogelijk bonus bij elkaar te graaien. En laat cursusleider Lieuwe de Vries dit voorbeeld nou net aanhalen bij de workshop over beoordelingsgesprekken....

U ziet het, ik hou mijn vakliteratuur goed bij. Dat deed ik trouwens ook door een hoofdstuk te lezen uit "Noten kraken" van Godfried Bomans. Ik wist meteen weer, waarom ik de humor vol zelfspot van deze veel te jong gestorven schrijver zo waardeerde.

Door de bezuinigingen met een flinke ontslaggolf hebben de overgebleven bibliotheekmedewerkers veel meer taken op hun bordje gekregen. Eén van de cursisten vertelde, dat ze door de stapel werk nog veel harder ging werken. Het probleem werd echter niet minder, maar juist groter. Gelukkig kwam deze persoon er op tijd achter, dat als je op de ingeslagen weg door zou gaan, dat overspannenheid wel eens je voorland zou kunnen zijn.
Wat dat aangaat is er een grote overeenkomst tussen overspannenheid en overtraining. Iemand, die uit vorm raakt, doordat hij teveel getraind heeft, gaat nog harder trainen, waardoor hij langzamerhand in de neerwaartse spiraal terecht komt, waarin er meer spierweefsel wordt afgebroken dan er wordt opgebouwd.

In beide gevallen is de balans tussen inspanning en ontspanning danig verstoord. In beide gevallen is de oplossing ook: voldoende rust inbouwen. Een mentale kwestie. Je moet je eigen grenzen onder ogen durven zien!

Zelf deed ik dat ook, toen ik thuis kwam. Door de vele informatie, die ik de afgelopen dagen tot me genomen had, zat mijn hoofd vol. Volgens mijn trainingsschema zou ik vanavond een blokje moeten gaan lopen.
Morgenavond geeft topskeeleraar Marieke van Hoek een training voor de IJVL op de skeelerbaan in Leiderdorp. Daar ik donderdagavond moet werken, zou dat inhouden, dat ik deze week bijna geen avond thuis zou zijn. Ik moest dus kiezen.
Ik was zo flexibel, om het blokje hardlopen te laten schieten. Met het skeeleren en het fietsen naar en van Leiderdorp werk ik voldoende aan mijn conditie, temeer daar ik donderdagochtend weer gewoon 10 kilometer ga hardlopen terwijl je met skeeleren je flexibiliteit traint, ook al noem je het dan souplesse.

Of je nu werknemer bent of sporter, je zult zelf de balans tussen inspanning en ontspanning goed moeten bewaken. Zo voorkom je overbelasting en hou je het het langste vol.

Stand alone

De Nederlandse taal is in de loop der eeuwen een mengelmoes van diverse andere talen geworden. Leenwoorden uit het Frans en in mindere mate het Duits en het Latijn hebben hun weg in onze taal gevonden. Na de Tweede Wereldoorlog heeft vooral het Engels veel invloed op onze taal gekregen.
Zo heeft Rijnsburg sinds begin april een bibliotheek, waar de werknemers in hun eentje uitleendiensten draaien. In het vakjargon heet dit een stand alone-bibliotheek.
Het heeft er dus niets mee te maken, dat niemand met mij wilde werken, dat ik vanochtend in mijn eentje in de Rijnsburgse bibliotheek mijn werk deed.

Het was de slotdag van de Rijnsburgse feestweek. Ik wist dus helemaal niet, wat ik kon verwachten. Het kon extreem rustig worden, maar net zo goed extreem druk.
Het eerste uur was vrij stil. Dat kwam mooi uit. Daar dit de eerste keer was, dat ik daar in mijn eentje stond, kon ik rustig uitzoeken, waar alles stond. Om 11 uur werd het lekker loperig tot half 1, waarna het weer inzakte met de drukte. Met een keurig leeggeruimde kast van teruggekomen boeken verliet ik het pand.
Met een paar stalpoten. Wat dat aangaat kun je het stand alone zeer letterlijk nemen. Voor het personeel is er geen enkele mogelijkheid om te kunnen zitten. Het is de bedoeling, dat we door de uitleenruimte lopen en opruimen. Daar ben ik het mee eens.
Maar er zijn ook momenten, dat je leden in moet schrijven of iets op de catalogus of op internet op moet zoeken. Het lijkt me heel gezond, dat je dan even op een kruk kunt zitten en je benen even kunt ontspannen. Een knipperlicht gaat langer mee dan een lamp, die constant brandt!
Komende week ga ik als preventiemedewerker even uitzoeken, wat de ARBO-wetgeving hierover zegt.
Mijn fiets had ik buiten het feestgedruis gestald: onder het afdak van de oude bibliotheek aan de Smidstraat. Daar vandaan reed ik naar de volkstuin, waar ik met Ada zou lunchen. Op het fietspad vlak bij de tuin kwam ik Douwe Kinkel tegen. Uiteraard stopten we even om met elkaar te praten. In de zomer zien we elkaar niet zo vaak, maar met natuurijs ligt dat een slag anders.

We hebben samen heel wat toertochten gereden, zoals de 200 km op de Weissensee.
Gezelligheid kent geen tijd. Ik kwam dus wat later op de tuin aan. Ada had de hele ochtend al op de tuin gewerkt, dus zij was hongerig.
Na de lunch hielp ik haar nog met een kleine klus, waarna ik naar huis fietste. Na de w.c's schoongemaakt te hebben ging ik hardlopen. Geheel in de geest van stand alone liep ik een rondje Korte Vliet. In mijn eentje.

Een gebroken nacht

De nacht van maandag op dinsdag was een gebroken nacht. Siebe en Ana zouden thuis komen van hun Kerstvakantie in Asturias.

Ada en ik gingen om half 11 naar bed, maar de slaap wilde niet meteen komen. Om 12 uur werden we wakker van de bel. Snel de kleren aangetrokken en met de eerste woorden "Feliz año nuevo" openden we de deur. De auto werd uitgeladen, de pizza werd opgewarmd, we kletsten even bij en om een uur of 1 zochten we de slaapkamer weer op. Alleen de slaap had dat nog niet in de gaten.
En dan ga je liggen malen over van alles en nog wat. Allereerst over een opmerking van Ada, die voor intern gebruik is, maar die mij voor de zoveelste keer bevestigde, dat mijn vrouw een hart van goud heeft.

Dat is één van de vele redenen, waarom in na al die jaren nog steeds gek op haar ben.

Maar er was nog iets, wat me door het hoofd spookte, ook toen ik om half 6 wakker werd van de krant, die in de brievenbus werd gegooid.

Twee klassieke winterkaarten: een massieve blokkade op de Atlantische Oceaan, gevolgd door een Groenlandhoog met een uitloper via IJsland naar Scandinavië.

Op grond van deze kaarten zouden we mogelijk eind volgende week wel eens op de Vogelplas kunnen schaatsen.

Er was echter een klein probleempje: ik had donderdag 17 januari een studiedag voor OR-leden over zelfroosteren in Utrecht. En daar ik zowel OR-lid als roostermaker ben, kon ik het niet maken, om niet naar deze voor bibliotheekbegrippen vrij dure cursusdag te gaan.
Ik had me er al bij neergelegd, dat ik mogelijk een dag op natuurijs zou moeten missen, toen ik om half 4 een telefoontje kreeg op mijn werk. De cursus "Zelfroosteren" ging niet door. Er waren te weinig deelnemers. Ik ga niet beweren, dat ik er qua timing rouwig om ben. Het dilemma werd voor mij opgelost.
En zoals zo vaak in het leven: vaak maak je je druk voor niets.

Graaicultuur

De laatste twee decennia worden we doodgegooid met de termen "marktwerking", "privatisering" en "flexibilisering". Deze termen zijn onlosmakelijk verbonden met het neo-liberalisme, dat ons veelgeprezen poldermodel langzaam maar zeker naar de knoppen helpt. Over de heilzame werking van de privatisering van de NS zal ik naar geen woorden vuil maken.

Ook de gezondheidszorging zou veel goedkoper worden dankzij de marktwerking. Nou, dat hebben we geweten. De kosten lopen behoorlijk uit de hand, veel meer, dan op grond van de vergrijzing verwacht zou mogen worden.

Banken en pensioenfondsen, in het verleden toonbeelden van oerdegelijke saaiheid, bleken ineens veranderd in een soort casino, maar wel met heel eigen spelregels: de winsten waren voor de bankiers, die zichzelf wegens zelfbevonden "voortreffelijkheid" de ene miljoenenbonus na de andere toebedeelden.

En toen de zeepbel barstte vanwege de onverantwoorde risico's, die genomen waren door de heren bankiers (vrouwelijke bankiers waren en zijn een zelfzaamheid), toen werd de rekening bij de samenleving gelegd. Privatisering van de winsten en socialisering van de schulden.
Via miljardenbezuinigingen mogen de gewone burgers de schade herstellen.

Maar denk nu niet, dat de toplui inleveren. Ben je gek, het graaien gaat gewoon door. Business as usual!

Maar intussen is er wel het nodige veranderd voor de gewone werknemers. Een vaste baan vinden met een proeftijd van 3 maanden, dat was in 2011 voor nog maar 3% van de aangenomen werknemers weggelegd. De overige 97% kreeg een tijdelijk contract, vaak van een jaar, dat bij gebleken geschiktheid omgezet kan worden in een vast contract. Of een nieuw tijdelijk contract natuurlijk, want je mag iemand 3 keer een tijdelijk contract aanbieden, voor deze werknemer in vaste dienst komt. Dat de rechtspositie van deze tijdelijke werknemers veel slechter is, dan die van hen met een vast arbeidscontract, staat buiten kijf.

Zo hoorde ik onlangs het verhaal van iemand, die vertrouwenspersoon was in een heel andere sector. Een leidinggevende graaide een werkneemster met een tijdelijk contract onder haar rok. Hier stennis over maken betekent, dat je in deze tijd van oplopende werkloosheid wel in kunt pakken.
En zo krijgt de graaicultuur ineens een heel andere betekenis....