Web € 2.00

Er bestaan heel wat sites, waarop je contact kunt zoeken met oud-klasgenoten of andere mensen, die je uit het oog bent verloren. Eén van de bekendste sites in dit genre is Schoolbank. Als je op zo'n site inlogt, heb je de keuze om gratis lid te zijn, of je kunt een abonnement nemen, maar er is ook een betaalde variant, Schoolbank-Plus.

Deze variant heb je nodig, als je in contact wilt komen met je oud-klasgenoten. Dan pas krijg je hun emailadres te zien. Nu ben ik niet zo'n liefhebber van het Web € 2.00. Voor je het weet, zit je jaren vast aan kleine bedragen betalen voor iets, waar je nauwelijks gebruik van maakt. Schoolbank is nl. niet de enige, die graag geld wil zien voor "extra" service, dus voor je het weet, betaal je zo toch een aardig bedrag op jaarbasis.
Wil je dan toch de mogelijkheid hebben, om met oude schoolvrienden in contact te komen, moet je een klein beetje boerenslimheid hebben. En daar beschik ik wel over. Daarnaast moet je weten, hoe Schoolbank in elkaar zit.
Ze passen de marketingtruc van het nieuwsgierig maken toe. Ik zal een klein voorbeeldje geven. Oud-scholieren kunnen een klein verhaaltje schrijven, waarna alleen de eerste zin wordt geplaatst.

Als ik even kijk naar de Frederik Muller Akademie, dan krijg ik dit te lezen bij Evelien Reeskamp, bij wie ik in de BOB in de klas zat: de BOB: 1 jaar op deze school, maar wat een avontuurlijke tijd!
Met als aanvulling het onvermijdelijke Meer lezen? Neem Schoolbank-Plus.
En welke boerenslimheid heb ik toegepast? Een voortreffelijke openingszin: www.bertbreed.blogspot.com is mijn (sport)weblog, waarop je...
Via mijn weblog kunnen mensen makkelijk contact met mij zoeken. En dat gebeurt soms. Zo kreeg ik via mijn mail weer contact met Anja Kieboom, die tegenwoordig in de buurt van Grenoble woonachtig is. Vorige week heb ik Anja samen met een aantal andere klasgenoten gezien en gesproken op een gezellige avond.En dat met een klein beetje boerenslimheid. Want ik ben een liefhebber van Web 2.0, maar niet van Web € 2.00.

Mystery guest

In de vakantie heb ik één keer op kunnen treden als "mystery guest". We waren op de eerste dag van de vakantie al bijna 120 km onderweg. We reden via de Midden-Nederlandroute, in kringen van fietsers beter bekend als LF4a en waren beland in Amerongen op de Utrechtse Heuvelrug.
We hadden, om de ballast te beperken, voor Nederland alleen "De sterkste kaart van Nederland" bij ons, waar op 2 zijden Nederland boven de grote rivieren staat. Niet echt gedatailleerd dus, maar we kennen Nederland inmiddels goed genoeg om daarmee onze weg te kunnen vinden.
Er is echter één máár: campings zul je er niet op vinden. Komend vanaf Overberg, zeg maar de uiterste westrand van Veenendaal, hadden we de Amerongse berg beklommen: bijna 2 km klimmen en daarna iets steiler (5%) afdalen.

In dit schitterende plaatsje deed Ada boodschappen. Het antwoord op de vraag naar de dichtstbijzijnde camping was minder bevredigend: in Overberg moesten we de eerste afslag nemen, dus we "mochten" de Amerongse berg wederom beklimmen. Eigengereid als we zijn reden we echter eerst nog door naar het VVV, maar deze was al gesloten. Gelukkig was de bibliotheek om half 6 nog open. Aan de vrij jonge vrouw achter de balie vroeg deze bibliothecaris naar een camping richting Rhenen en via internet zocht ze het snel op, evenals de mogelijkheid om onze tent op te kunnen zetten op het passantenveld. Als "mystery guest" kan ik zeggen, dat deze bibliothecaresse de vraag vriendelijk en efficient beantwoordde.
Bij "de Tabaksschuur", een mooie, ruim opgezette camping in Elst, telden we € 15,- neer voor 1 nacht. Het passantenveld was verder leeg, dus we konden een goede plek uitkiezen om voor het eerst sinds een jaar de Esvo-tent op te zetten.

Shine on you crazy diamond

Het gebeurt niet iedere dag, dat één van de allermooiste popliederen, "Shine on you crazy diamond" van Pink Floyd, tijdens een uitvaartdienst gedraaid wordt. Toch gebeurde dit in de Dorpskerk in Katwijk aan den Rijn, waar afscheid werd genomen van Frans van den Berg, de man van mijn collega Atie. De tekst is trouwens zeer toepasselijk:
"Nobody knows where you are,
how near or how far,
shine on you crazy diamond".

Het was een zeer indrukwekkende uitvaart, waarin de muziek, DE passie van Frans van den Berg, als een rode draad doorheen liep. Zoon Arno droeg het gedicht "Vader op zoon" van Jules Deelder voor, terwijl zijn broer Remco met vier vrienden een zestal prachtige popnummers speelde, waaronder "Wish you were here" van Pink Floyd

en "Nothing else matters" van Metallica.

Met een beamer werden tijdens dit muzikale eerbetoon foto's van Frans vertoond. De technische hulpmiddelen, waarmee Frans tijdens zijn leven zeer veel mensen heeft geholpen om de muziek beter te laten klinken, zowel in de studio als tijdens live-optredens, werden nu benut om dit afscheid zeer indrukwekkend te maken.
Het levensmotto van Frans was vervat in het lied "Music" van John Miles:
"Music was my first love
And it will be my last
Music of the future
And music of the past

To live without my music
Would be impossible to do
In this world of troubles
My music pulls me through".

Doordat zijn gezondheid hem de laatste 10 jaar steeds meer in de steek liet, waren de laatste zinnen goed getroffen. Muziek was, naast zijn gezin, in die tijd zeker een steun voor hem.

Voordat Frans in besloten kring zou worden gecremeerd, mochten we een rode of witte roos op de sobere kist leggen. Als jongen van Rotterdam-Zuid was Feyenoord zijn leven lang zijn club. Daar ik in de Witte Rozenstraat gewoond had, koos ik uiteraard voor een witte roos.
In een hopelijk zeer verre toekomst hoop ik ook op deze muzikale wijze van familie en vrienden afscheid te kunnen nemen.
's Middags stond ik gewoon in de uitlening op de Hoofdbibliotheek, waarna ik naar huis fietste om 's avonds weer present te zijn op het strand van Katwijk. Het was nog steeds zeer warm, dus het droogtrainingsgroepje van 6 IJVL-leden was van plan om het rustig aan te doen.
We deden de slalomloop om daarna op weg naar Noordwijk een duinopgang te beklimmen. Paul Verkerk deed dit verrassend goed, terwijl dit toch zijn eerste droogtraining was. Naast het lopen deden we allerlei oefeningen, zoals Steigerungen, opdrukken, statisch zitten en, het zal de hitte wel geweest zijn: we renden nog 2 keer een duinopgang op! Bij de derde voelde je je bovenbenen "vol lopen".
Om 9 uur namen we een frisse duik in de Noordzee. Paul Verkerk bleek een uitstekende zwemmer te zijn, dus we kunnen onze revanche gaan halen bij de Wassenaarse zwemloop in augustus.De heerlijke zomeravond werd besloten op het terras van 't Wantveld. Op deze zwoele zomeravond smaakte het witbier uitmuntend, terwijl wij genoten van de de ondergaande zon.

Gedroomde winnaar

Ieder groot sporttoernooi kent een gedroomde winnaar. Veelal is dit iemand, die vaak net buiten de prijzen viel, de zogenaamde "eeuwige tweede". Ook kan deze persoon de gedroomde winnaar zijn door een sympathiek karakter, briljant spel met ragfijne subtiliteiten of heeft deze persoon iets heel bijzonders.
Welnu, wij deden bij het Wereldkampioenschap voetbal voor het eerst aan een heuse voetbalpool op ons werk, waaraan 12 personen meededen. Hierbij gold ik als gedroomde winnaar. Uiteraard kon ik niet doorgaan voor eeuwige tweede en over de middelste eigenschappen is het niet aan mij om de over te oordelen. Alleen schijnt iedereen het er over eens te zijn, dat ik iets heel bijzonders heb.

En dit keer ben ik het daar volledig mee eens. In het Bijbelvaste Katwijk is het verhaal van Jozef als droomuitlegger overbekend. Nu hoefde ik geen orakel echter te raadplegen. Ik had een paar weken voor het begin van het WK in Zuid-Afrika gedroomd, dat Nederland in de finale zou verliezen, dus uitgaande van deze voorkennis vulde ik het schema met alle wedstrijden in. Alleen Aafke van Duijn was zo verstandig om dezelfde finalisten en kampioen te voorspellen.
In het begin zat ik in de onderste regionen. Ik had veel winnende ploegen goed geraden, maar bijna nooit met de goede uitslag. Deze wedstrijden leverde 1 punt op, terwijl een goede uitslag 3 punten opleverde. Dat zet dus geen zoden aan de dijk.
Na de poulefase begon de teller voor mij pas te lopen. Het mooiste moment kwam, toen ik Irene van der Plas inhaalde, die nog een tijdje koploper was, terwijl ik in de lagere regionen bivakkeerde.
16-Juni
Irene 13
Piet 12
Evelien 11
Aafke 10
Bernadet 8
Anneke 7
Monique 6
Bert 6
Walter 6
Joke 6
Loes 6
Nelina 5
Ik was het weekeinde daarvoor naar de proloog van de Tour de France geweest en had een geel t-shirt gekocht.
"Kijk, Irene", zei ik: "Ik heb de gele trui!"
"Mijn kamer uit!" was het antwoord.
Na de halve finales stond ik alleen op kop en eigenlijk had ik al gewonnen, maar de spanning kwam nog even terug, toen bleek, dat degene, die de wereldkampioen goed geraden had, 5 bonuspunten kreeg. Als Nederland wereldkampioen in de reguliere speeltijd werd, zou Walter de Gouw me nog in halen. Maar dat zou ik dan geen enkel probleem vinden. Een echte win-win-situatie!
Het liep echter precies, zoals in mijn droom.
11 juli
Bert 112 WINNAAR!
Aafke 109
Evelien 103
Walter 101
Loes 92
Irene 86
Nelina 87
Anneke 83
Piet 83
Joke 81
Monique 74
Bernadet 71

En na alle oranjegekte in het weekeinde leek het wel, of oranje op maandag een taboe-kleur was. Maar als gedroomde winnaar van de voetbalpool, ging ik natuurlijk toepasselijk gekleed naar mijn werk.


Tot het Europees kampioenschap van 2012 kan ik genieten van deze triomftocht vanuit de lagere regionen.

Ik sluit niet uit, dat ik heel af en toe dit bij bepaalde personen onder de aandacht zal brengen.
En intussen droom ik rustig verder....

Ongewild lastig

Na op donderdag al aardig wat gesjouwd te hebben voor de Strandbieb, mocht ik het op vrijdagochtend dunnetjes overdoen. Ik hielp Irene, Ineke en Martine met het neerleggen van de afgeschreven boeken op de zoektafels. Daar kwam ik het boek "Ongewild lastig" tegen.

Nu ben ik nooit te beroerd voor een kwinkslag, dus ik hield het boek omhoog, mat de mededeling, dat ik dit soms ook wel eens ben.
Hoe het kan, begrijp ik niet, maar zowel Irene als Ineke zeiden ad rem: "Volgens mij is het niet ongewild!"
Tsja, als twee hoofden dat tegelijk over mij zeggen, rest mij niets anders dan Marten Toonder te citeren: "Dat geeft te denken..."

"Tweet tweet"

Het is de tijd van het jaar, dat de vogeltjes uit hun nesten vliegen met een vrolijk "Twiet twiet". Dit is de Nederlandse vertaling van "Tweet tweet". Sinds een jaar zit ik namelijk op Twitter: dit was het eerste bericht, dat ik de wereld in zond: Ik luister naar "Money" van Pink Floyd, terwijl ik mijn eerste twitterbericht de wereld in stuur.
3:30 PM Jun 24th, 2009 via web
Ik ben te vinden op https://twitter.com/BertBreed/following
Het mooiste was, dat ik meteen nadat ik me had aangemeld, een enthousiast mailtje van mijn oudste dochter kreeg met de tekst: "Mijn vader wordt ook een keer modern".
Hoewel het op zich een handig middel kan zijn voor het snel verspreiden van berichten, ben ik toch weinig op Twitter te vinden. Ik ben meer een man van het langere werk, zoals bloggen. Daar kun je tenminste een afgerond verhaal kwijt.
Dus van mij hoor je weinig "Tweet tweet" en al helemaal geen "Twiet twiet". Men mocht eens denken, dat ik een vreemde vogel ben.....

"Tel ik dubbel?"

In mijn vriendengroep bestaat een gevleugelde uitdrukking: "Tel ik dubbel?" In mijn jeugdjaren hielp ik altijd bij het Midwinterfestival in Nieuw-Vennep en bij deze jeugdinstuif in de Kerstvakantie was Cock Gaus, de beheerder van de Vespohal, waar het gebeuren plaatsvond, barkrukken aan het tellen. Gert Dol wees hem op het feit, dat hij dubbel aan het tellen was. "Tel ik dubbel?" was de verbaasde reactie van Cock Gaus, waarbij het knapste was, dat hij nog op een oneven getal uit kwam ook!
Gisterenavond werd er in de Hoofdbibliotheek dubbel geteld. Er waren namelijk 2 stembureaus gevestigd en om 9 uur kon er dus in 2 hoeken geteld worden.
Cor Schaap kwam 2 keer stemmen. Ik kon niet nalaten om te zeggen: "Heb je een dubbel paspoort, Cor?"
Maar goed, de extra frontoffice-dienst was erg gezellig. Het is tijdens zo'n verkiezingsdag echt druk in de bibliotheek en er hangt een gezellige, ontspannen sfeer. Wat dat aangaat mag het van mij iedere dag verkiezingsdag zijn.
Maar geen nood, gezien de uitslag vermoed ik, dat we eerder naar de stembus gaan dan over 4 jaar. Mark Rutte mag dan de eerste plaats behaald hebben, ik denk niet, dat er een stabiele coalitie te smeden is. Het zal een lastige formatie worden, er moet flink bezuinigd gaan worden en dan zullen de mensen pas merken, dat dit niet pijnloos zal zijn.

De nieuwe coalitiepartijen zullen flink verliezen bij de verkiezingen voor de Provinciale Staten, en dus indirekt voor de Eerste Kamer. De oppositiepartijen worden dan "slapend" rijk. Vervolgens struikelt het kabinet Rutte over de begroting van 2012 in de zomer van 2011 en volgen in november 2011 nieuwe Kamerverkiezingen, waarbij de verliezers van vandaag zo maar de winnaars van morgen kunnen zijn.

Als laatste voorzitter van de PPR in Leiden meen ik voldoende inzicht te hebben in hoe de politiek werkt om deze voorspelling te doen.
Kunnen we in 2011 in ieder geval weer 2 keer een gezellig drukke verkiezingsdag in de Hoofdbibliotheek tegemoet zien.

Want de oorzaak ligt in de manier, waarop in Nederland wordt omgegaan met de democratie. Uittredend premier Balkenende typeerde dat heel raak met de term "ADHD-democratie". Maar volgens mij gaat het nog een laag dieper. De politiek in ons lage landje is alleen te begrijpen, als je het beziet als een lobby-democratie. Feitelijk worden we geregeerd door diverse belangengroepen, die het beste weten te lobbyen. Anders zijn vreemde taferelen niet te begrijpen: er wordt voor miljarden euro's een spoortunnel geboord door het Groene Hart. De tunnel is in prijs 3 keer over de kop gegaan, is eindelijk klaar en dan zijn er geen treinen besteld....
Of neem de Schiphol-lobby: wie kan mij uitleggen, waarom er zeer veel accijns zit op benzine, en de vliegmaatschappijen geen cent accijns betalen voor het minstens zo vervuilende kerosine?
Zolang de macht van de diverse lobbies niet doorbroken wordt, zullen we in Nederland last blijven houden van afnemend vertrouwen van de bevolking in de politiek. De gewone man ziet allerlei voorzieningen, die van belang zijn voor het gewone dagelijkse leven afgebroken worden, terwijl er wel miljarden euro's over de balk gesmeten worden in prestigeobjecten. Zolang deze niet wordt aangepakt, zullen we last blijven houden van populisten, die wel de vinger op de zere plek weten te leggen. Tot die tijd blijven we zitten met een ADHD-democratie.
U bent bij deze alvast gewaarschuwd, want een gewaarschuwd mens telt voor twee!