Misa Criolla

Gisterenavond was de tweede uitvoering van de Misa Criolla, die keer niet in Leiden, maar in Hoofddorp. In de Marktpleinkerk zouden Ada en ik om half 6 helpen met het klaarzetten van een paar verhogingen op het podium en het versjouwen van wat tafels.
In een grijs, pardon zeer kleurrijk verleden heb ik ooit eens eerder in de Marktpleinkerk gezongen. Onder de ietwat chaotische leiding van Joop Beenakker zongen we met jongerenkoor "Oktopus" uit Nieuw-Vennep bij onze noorderburen.

Voor het vertrek naar de Haarlemmermeer moest ik me in opdracht van Ada omkleden. Ik had onder mijn zwarte bloes een thermisch sporthemd met in rode letters Craft aangetrokken.

Ada maakte in zulke krachtige bewoordingen duidelijk, dat ze het hier niet mee eens was, dat ik maar besloot om naar mijn vrouw te luisteren. Soms moet je je verlies nemen....
We fietsten naar Leiden Centraal waar we om 10 voor 5 de trein hadden, waarna we om 5 over 5 naar het centrum van Hoofddorp wandelden. We zegden Bas Warnink nog even gedag in de bibliotheek, waar mijn vriend in de uitlening aan het werk was. Hij was zo geconcentreerd een klant aan het helpen, dat het een paar minuten duurde, voordat hij door had, dat wij er waren. Vakwerk van mijn vakbroeder!

Om half 6 konden we niet de hoofdingang van de Marktpleinkerk nemen. Er was een trouwdienst aan de gang, die wat uitgelopen was. De koster hielp ons via een achteringang naar binnen, waar Herman de Geus en Wim van Gent ook zaten te wachten, tot we aan de slag konden. We hadden echter tijd genoeg om alles klaar te zetten voor het inzingen.
We oefenden gelukkig het "Aleluia" nog een keer, zodat we wat zekerder het slotlied konden zingen.

De Marktpleinkerk was een stuk kleiner dan de Petruskerk. Er zaten ruim 200 toeschouwers, waaronder mijn zussen Annie en Joke en onze dochter in de zaal toen Opus Cuatro om kwart over 8 inzette. Dit keer onversterkt, waardoor de prachtige stemmen nog beter tot hun recht kwamen.

Akoestisch a capella werd "Swing low sweet chariot" gezongen. De rillingen liepen over de rug, zo ingetogen en zuiver als dat klonk.

Wat dat aangaat kwamen de vocale kwaliteiten van deze Argentijnen volledig tot hun recht.

Aan de door Fokke en Sukke gegeven opsomming kunnen we Opus Cuatro ook toevoegen.
Ik kon het dan ook niet nalaten om in de pauze de cd Opus Cuatro canta con los Coros Argentinos te kopen.


Nadat de Argentijnse zangers nog een paar nummers ten gehore hadden gebracht, mochten wij van het balkon af naar het podium lopen voor de Misa Criolla.

Ging het woensdag al goed, nu ging het nog veel beter!

Zelfs het lastige "Aleluia" ging behoorlijk goed. Als toegift zongen we wederom het tweede deel van het "Gloria".
Al met al konden we terugkijken op een geslaagde uitvoering. Na afloop liet ik de cd signeren door het Argentijnse kwartet. Tegen de bas zei ik, dat hij nog nooit zo laag gezongen had.
Toen hij mij niet begrijpend aankeek, gaf ik de verklaring: "You're now 5 meters below sea-level."
Dat maakt op buitenlanders altijd indruk, net als de constatering, dat dit nog geen 2 eeuwen geleden de bodem van een 5 meter diep meer was.

De Argentijnen brachten ons het beste van hun cultuur, ik liet hen wat ervaren van de typisch Hollandse poldercultuur.
Door de zeer vlakke Haarlemmermeerpolder reden Ada en ik nog nagenietend met een collega van Ada mee terug naar Leiden.

Opus Cuatro

Na een kwartaal lang te hebben geoefend op de Misa Criolla van Ariel Ramirez was gisterenavond de eerste van 2 uitvoeringen. Maar niet het Leidse Projectkoor was de hoofdact van de avond, maar de Argentijnse zanggroep Opus Cuatro.
En om u meteen uit de droom te helpen. Ondanks haar gelijkluidende naam zingt Suzi Quatro er niet in mee.

Om 6 uur moesten wij in de Petruskerk aan de Lammenschansweg aanwezig zijn.

Om kwart over 6 zou de generale repetitie met Opus Cuatro beginnen. Nou, dat viel toch wel enigszins tegen. Sommige stukken gingen een stuk sneller, dan we gewend waren van de repetitie en de oefen-cd.

Na de koffie en de thee gingen we met het koor op het koor zitten. Met zicht op de volle kerk onder ons en op het kwartet, dat de sterren van de hemel zong. Wat een stemmen! Ze konden er alles mee, van breekbaar tot zeer krachtig. Voor de pauze zong Opus Cuatro vooral a capella.

Het blok voor de pauze werd besloten door een serie negro-spirituals, die zeer bekend waren.

We liepen buitenom naar onze "kantine", waarna we ons na wat gedronken te hebben onder ons publiek begaven. Na met een paar bekenden gesproken te hebben zochten we ons koor weer op om naar het meer gevarieerde tweede gedeelte te luisteren. Opus Cuatro begeleiddde zichzelf met Argentijnse traditionele instrumenten, waardoor het geheel gevarieerder was.

Uiteindelijk brak het moment aan, dat wij het altaar, pardon, het podium mochten betreden.

Geheel in het zwart met een klein rood accent kwamen we aan met de partituur van de Misa Criolla.

En wat het is, zal altijd een raadsel blijven, maar ineens lukte alles. De uitvoering ging veel beter dan welke repetitie dan ook!

Alleen het afsluitende "Aleluia" uit de Misa por la Paz y la Justicia ging te gejaagd. Het ging niet slecht, maar het kon beter.
Als toegift zongen we een gedeelte uit het "Gloria" nog een keer. Zeer aanstekelijke muziek. Je hebt de neiging om erbij te gaan dansen.
Na geholpen te hebben met het opruimen van het gehuurde podium en de klapstoelen namen we een welverdiend afzakkertje voor we om half 12 op huis aan fietsten.

Winter!

We hebben het gemist dit jaar: de winter. Ik had nooit gedacht, dat we het ooit zouden beleven, maar het is nu toch echt een feit, de Hellmannloze winter. In dat opzicht is het de zachtste winter ooit.
Dieper dan dit kunnen we dus niet zinken. Het verschil met vorig jaar was dan ook levensgroot, vooral als je maart van beide jaren vergelijkt.

Dit jaar grossierde maart in hoge temperaturen en zonnig weer. Op zich is dat niet erg. We konden zodoende in heerlijke omstandigheden sporten. Erger was dat december, januari en februari veel te warm waren.
Voor alle schaatsliefhebbers, die net als ik verlangen naar natuurijs, wil ik een boek onder de aandacht brengen met de korte maar krachtige titel "Winter!".

De aanschafinformatietekst, op grond waarvan openbare bibliotheken hun boeken aanschaffen, luidt voor dit boek van Jeroen van der Spek als volgt: "De winter is voor veel Nederlanders het favoriete seizoen. De winter is geliefd om het schaatsen, de schaatscultuur, de Elfstedentocht, sneeuwpret en andere koude wintersensaties. Maar ook voor wie hiervan niet houdt, heeft de winter genoeg aantrekkelijks: huiselijkheid, lange avonden bij een knapperig haardvuur, kokkerellen (slow winterfood) en feesten. De auteur, reisjournalist en schaatsliefhebber, beschrijft in woord en beeld de Nederlandse wintercultuur. Met onder meer de mooiste winters van de twintigste eeuw, winternostalgie, extreme winters, winterfeesten en -folklore, en verder natuurlijk veel aandacht voor het schaatsen. Met enkele winterse recepten. Fraai, rijk geïllustreerd kijk- en bladerboek, voor een breed publiek."
Ik kan deze tekst volledig onderschrijven. In dit goed leesbare en prachtig geïllustreerde boek staan voor deze doorgewinterde lezer ook tal van nieuwe feiten. Bijvoorbeeld de befaamde koek-en-zopie. Tegenwoordig verstaan we onder zopie vooral warme chocolademelk. In de Middeleeuwen hadden ze een ietwat ander recept: 1 liter bier, 125 gram bruine basterdsuiker, 2 plakjes citroen, 2 eieren, 1 pijpje kaneel, 2 kruidnagels en 1 deciliter rum.

Koek-en-zopie voor een echte kerel.

Proost!

Kenau

Zaterdagmiddag hadden we om 2 uur de laatste repetitie voor de "Misa Criolla" van Ariel Ramiez. Volgens planning zouden we tot 4 uur oefenen, maar het ging dermate goed, dat we na alles eenmaal doorgezongen te hebben al weer naar huis mochten om 3 uur. Dat ziet er dus goed uit voor de uitvoering van woensdag 2 april in de Petruskerk aan de Lammenschansweg in Leiden.

Via de site van de Leidse Koorprojecten kunt u nog kaarten bestellen van € 20,- per stuk.
Ada en ik fietsten naar het Centraal Station, waar we de trein naar Haarlem namen. Voor het station van de Spaarnestad staat een nieuw standbeeld van Kenau Simonsdochter Hasselaar en Wigbolt Ripperda, symbolen van verzet tegen de belegerende Spanjaarden tijdens het beleg van Haarlem in 1573.

We wandelden naar de zonovergoten Grote Markt, waar we op een terrasje wat dronken voor we naar het huis van Tim de Beer liepen. Ook de rest van de vriendengroep was er, voor de gastheer aangereden kwam....
Bij Tim thuis aten we Chinees alvorens we vanaf de Amsterdamse Poort door het geboortestraatje van Kenau liepen, waar in veel etalages aandacht werd besteed aan deze bijzondere vrouw.
In De Waag zat een groep op zijn Iers muziek aan het maken. Gezeten aan een tafel speelden ze een reel, terwijl een andere muzikant aanschoof en mee ging spelen.

De traditie van "the Singing Pub".

Wij hadden helaas geen tijd om naar binnen te gaan, daar we op weg waren naar Pathé, waar we de film Kenau gingen bekijken.

De recensies over de film waren niet denderend, maar daar ben ik het niet mee eens. Het is een goede film over een belangrijke episode in onze geschiedenis.

De Tachtigjarige oorlog was gruwelijk en dat komt in de film ook duidelijk naar voren.

De film gaf een goed beeld hoe het geweest had kunnen zijn, want "Wahrheit und Dichtung" liggen in de historie soms dicht bij elkaar.

Kortom, we konden gewoon genieten van een goede film, die geen Oscar zal winnen, maar je wel een leuke avond uit bezorgt.

Rond de verfilming kwamen ook een paar romans uit met Kenau in de hoofdrol.

Of in een belangrijke bijrol.

Als schaatser wil ik graag de schaatsers op het Haarlemmermeer aanhalen.

In het prachtige boek "Winter!" van Jeroen van der Spek wordt op pagina 50/51 aangehaald, hoe de Spanjaarden op ijs het onderspit dolven tegen de Watergeuzen.

Historicus Bernardino de Mendoza, die met de Spaanse troepen was meegereisd, verbaasde zich in een brief over de tomeloze snelheid die Nederlanders op schaatsen konden bereiken: "Zij zijn zo snel, dat ze volgens sommigen vliegen."
Alva bestelde een grote partij schaatsen, maar ja, zonder schaatsles blijf je een krabbelaar.

Ik genoot dus met volle teugen van de schaatsscene op het Haarlemmermeer, die in de zestiende eeuw een stuk kleiner was dan de huidige Haarlemmermeer.

Al met al gaf de film een mooi beeld van het beleg van Haarlem met alle ellende, verraad en dubbelspel, maar ook met pracht en praal. En vaak blijkt vrouwelijke charme een geduchter wapen dan welk ander wapen dan ook.

Ik mag wel verklappen, dat de film, ondanks het prachtige slotnummer, geen happy end heeft.

Wat dat aangaat had Leiden het een jaar later op 3 oktober beter voor elkaar.
Met 6 van de 10 kijkers van mijn vriendengroep namen we in een café achter de Grote Markt nog een afzakkertje. Bas Warnink en ik stelden ons tevreden met een Afflichem, waar we de gezellige filmavond liever op gepaste wijze hadden afgesloten....

The Greatest Show on Earth

Begin jaren '70 brak een Amerikaanse groep in Europa door met de typisch Amerikaanse naam "The Greatest Show on Earth". In Nederland is deze progressieve rockgroep nooit echt doorgebroken.

Maar vandaag was dan de grote dag. De Randstad Holland beleefde "The Greatest Show on Earth". Nu zijn we een Calvinistisch land, dus we mogen er niet mee te koop lopen. We verpakten het dus als de Nuclear Security Summit. Hiervoor gooien we de halve Randstad plat. Het mag wat kosten, maar dan heb je ook wat.

En waar je bij andere grote shows mensen hebt, die stiekem naar binnen willen glippen zonder te betalen, daar was dit keer absoluut geen sprake van. De Staat der Nederlanden zorgde er voor, dat iedereen netjes via de belastingen meebetaalde.
Maar het resultaat mocht er zijn!

Op deze zonnige maar koele morgen fietste ik op half 9 naar Katwijk toe om te gaan werken. Wat opviel was de serene rust op de A44. Deze ligt op zo'n 700 meter van ons huis af en normaal gesproken hoor je een gonzend geluid van het drukke autoverkeer. Nu was dat helemaal afwezig. Het leek wel een autoloze zondag.
Ik fietste naar de Haagsche Schouw, waar ik naar de Voorschoterweg in Valkenburg fietste. Overal stonden politieagenten en een serie verkeersregelaars, maar als fietsers mochten we gewoon doorrijden.

Wel stonden er her en der wegafzettingen klaar voor het moment, dat je niet over of onder de Tjalmaweg door zou mogen.

Op voormalig vliegveld Valkenburg was het een bedrijvigheid, die ik niet meer gezien heb sinds 1991, toen Valkenburg doorvoerhaven van het Amerikaanse leger was om Saddam Hoessein uit Koeweit te verjagen.
De Tjalmaweg was ook onwaarschijnlijk stil. Ik kon overal lekker doorfietsen en kwam zo ruim op tijd op de Hoofdbibliotheek aan. Hier was het ook rustiger als normaal. Een paar collega's hadden er voor gekozen om thuis te werken, net als forenzen uit de halve Randstad.

Inmiddels was de NSS in Den Haag begonnen toen ik op weg naar huis met een collega opfietste tot Rijnsburg, waarna ik over de Rhijnhofweg de Sleutelstad binnen kwam rijden. Het was nog steeds stil, zowel op de A44 als op de Tjalmaweg.
De VVD roept al jaren om meer blauw op straat. Nou, ik kan u garanderen: vandaag is dat gelukt! Maar ja, je maakt niet iedere dag "The Greatest Show on Earth" mee met heerlijk frisse lucht zonder uitlaatgassen. Dat mogen ze vaker doen!

Verkiezingskoorts

Vandaag werden de vierjaarlijkse gemeenteraadsverkiezingen gehouden. Van de traditionele verkiezingskoorts was minder te merken dan bij voorgaande verkiezingen.

Zelf heb ik vanmorgen op een basisschool in de Stevenshof gestemd, waarna ik naar Katwijk fietste om op de Hoofdbibliotheek te werken.
Daar was het gezellig druk. De bibliotheek deed dienst als stembureau, dus het was veel drukker als normaal. Lekker veel reuring in een gemoedelijke sfeer. Wat dat aangaat zou het van mij iedere dag verkiezingsdag mogen zijn.
Ondanks alle voorspellingen over een record lage opkomst kon ik dat er tijdens mijn uitleendienst niet aan afzien. Het liep eigenlijk de hele middag lekker door met kiezers, maar inderdaad, de verkiezingskoorts ontbrak.
Bij mij ontbrak de koorts ook gelukkig, want voor de rest voelde ik me redelijk gammel. Verkouden, een beetje last van mijn keel, gevoelige spieren en een vermoeid gevoel. Kortom: gammel.
Gisterenavond lag ik al om 9 uur in bed en ik was zeer snel vertrokken. Zoals ik me nu voel is het onvoorstelbaar, dat ik zondag derde geworden ben bij de winterbiatlon van de IJVL.

Zondagochtend had ik al last van mijn rechterschouder. Het leek wel of ik een spier had verrekt. Ik schreef het toe aan het sjouwen van allerlei spullen op zaterdag.
"Maar ik hoef er niet mee te lopen", zei ik tegen de andere sjouwers. Hetgeen wel bleek uit het resultaat. Wat dat aangaat heb ik gepiekt op het juiste moment. Dat ik maandag slecht reed bij de clubwedstrijden in Haarlem had ik vooraf al ingecalculeerd.
Het lichaam geeft nu aan, dat het rust nodig heeft. Wat dat aangaat komt het goed uit, dat ik deze week een rustweek had gepland. Pas zondag ga ik weer een 10 km lopen in de aanloop naar de marathon van Leiden.
Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar vaak ben je vatbaar als je in topvorm bent. Zondag was ik in topvorm, nu ben ik in tobvorm.
Ik luister naar mijn lichaam en ga vanavond vroeg naar bed in de hoop er doorheen te rollen. De verkiezingskoorts ontgaat me helemaal, de gewone koorts hopelijk ook.

The Shoes

Het was een druk muzikaal weekeinde met optredens van 2 favoriete groepen van mij.

Na op vrijdagavond met Ada naar "Clannad" te zijn geweest, was gisteren de beurt aan "The Shoes".
Het was prachtig lenteweer, toen ik 's middags na eerst in de zonovergoten tuin takken te hebben geknipt, fietste ik om half 4 naar Lisse, waar ik de fiets stalde en een tientje betaalde voor het toegangskaartje voor het optreden in "De Gewoonste Zaak".
Op het zonnige terras was het drukker dan binnen. Met Elfstedenmaat Evert Boekhout en zijn vrouw praatten we buiten, tot om half 6 de band begon te spelen. Ook "Krasse knar" Berto Hagen was inmiddels gearriveerd.
Tijdens de 3 sets van een half uur werden er opnames gemaakt voor het nieuwe muziekprogramma van Johan Derksen, die vooral bekend is geworden als voetbalcommentator, die geen blad voor de mond neemt.

Het optreden ging heel goed. "The Shoes" speelden met een energie als in hun jonge jaren. Dit sloeg uiteraard over op het publiek. Er stonden ruim 200 man te genieten.

Tussen de sets door sprak ik nog met Jan en Henk Versteegen en Wim van Huis. Zij bevestigden mij, dat er dinsdagochtend in de Leidse IJshal gefilmd wordt voor het muziekprogramma, waarvoor zij voor het optreden geinterviewd waren door Johan Derksen.
Intussen was ik aan de praat geraakt met mijn neef Eric Breed, die zich liet ontvallen: "Wat hebben "The Shoes" een goede gitarist!"

Hij nodigde me uit om na het optreden van "The Shoes" bij hem thuis een vorkje mee te komen prikken. Dat liet ik me geen twee keer zeggen. Zo sloten we een gezellige dag en een muzikaal weekeinde op een leuke manier af. Om 10 uur fietste ik weer op Leiden aan.