Soms wordt je op je wenken bediend. Na het zien van de eerste etappe van de Tour de France van vorig jaar in Yorkshire hadden Ada en ik plannen gemaakt om het komende jaar over te steken naar Harwich, langs de Engelse kant de Noordzeeroute te volgen tot de Yorkshire Moors en dan met een bocht door de Yorkshire Dales weer terug te keren naar Hull, waar we de boot naar Nederland zouden nemen.
Zouden, want in het leven moet je je regelmatig aanpassen aan veranderde omstandigheden. Eén van deze omstandigheden is de verhuizing van Siebe en Ana naar Engeland. Zodoende blijft ons reisdoel wel een bezoek aan onze westerburen, alleen nu een stuk zuidelijker. Kortom, we zouden een familiebezoek combineren met een fietsvakantie in Zuid-Engeland.
De vraag was echter: hoe vind je een goede route. Welnu, als bibliothecaris zit je wat dat aangaat altijd op rozen, want je ziet veel (bruikbare) informatie langskomen. Zo zag ik gisteren de nieuwste Op Pad op het tijdschriftenrek staan.
Hierin stond een uitgebreid artikel over Fietsen langs het Engelse Kanaal.
Voor een sfeerimpressie hier de foto's uit Op Pad.
Gedeeltes van de fietstocht zijn ons al bekend, zoals East-Anglia, Kent, the New Forest, the Isle of Wight en Dartmoor, waar de onderste foto gemaakt is.
In de jaren '50 en '60 was het Westen in de ban van het gele gevaar.
Communistisch China werd met veel argwaan bekeken. De angst, dat de Chinezen zouden komen was erg groot in die jaren. Door de befaamde pingpong-diplomatie kwam langzamerhand een einde aan dit deel van de Koude Oorlog.
Als gevolg van de ingetreden ontspanning zijn de Chinezen wel gekomen, maar dan op de manier, die Wim Kan in een Oudejaarsconference al voorzag: "Ze komen één voor één."
Een van hen is de schrijfster Jean Kwok. Aan haar zoons heb ik een paar jaar schaatsles gegeven. Toevalligerwijze kwam ik er achter, dat deze vooral in Amerika beroemde schrijfster gewoon iedere vrijdagmiddag naar de Leidse IJshal kwam om haar kinderen te leren schaatsen middels de capriolen van deze schaatstrainer.
Door een gesprek met de schrijfster van "Bijna thuis" en "Dans met mij" kon een lezing van Jean Kwok in de bibliotheek van Katwijk geregeld worden. Maandagavond 2 maart komt ze naar de Hoofdbibliotheek aan de Schelpendam om over haar boeken en haar leven te vertellen. Van harte aanbevolen!
Vanmorgen was ik wederom in de Leidse IJshal, waar ik met de "Krasse knarren" weer de gebruikelijke piramide van 125 rondjes afwerkte. Toen ik de 25 rondjes op kop voor mijn rekening nam, werd ik een paar keer gelapt door een kopgroep van 5 man met daarin 3 gele trainingsjacks. "Het gele gevaar" kwam dus uit een onverdachte hoek.
Teneinde de heren beter in de gaten te kunnen houden, mochten John Val, Evert Boekhout en Leen van der Niet gedrieën de 15 rondjes voor hun rekening nemen. Jim Henson kwam ooit met dit idee: "If you can't beat them, join them!"
Zo voorkwam ik, dat het gele gevaar er vandoor ging....
Vandaag heb ik het verschil geleerd tussen weervrouwen en wederwijven.
Eenieder kent de aloude weerhuisjes wel, waarbij het weervrouwtje naar buiten komt bij hoge luchtdruk, meestal een teken, dat er mooi weer op komst is.
Daar was vandaag echter geen sprake van: het ging, na een nacht met zeer hoopvolle minimumtemperaturen, bij het ochtendgloren vanuit het noorden van het land dooien. In de noordelijke provincies ging dat gepaard met ijzel met aardig wat verkeersongelukken als gevolg.
Op sommige snelwegen was het wegdek veranderd in een ijsbaan. En als je daar plotsklaps op terechtkomt met een snelheid van 100 kilometer, dan wordt de kans op blikschade natuurlijk erg groot.
Wat weinig mensen weten, is dat er op een paar plekken in Nederland is geschaatst. Op de inmiddels befaamde Onlanden bij Eelderwolde draaide het uit op wakschaatsen.
Maar bij Almkerk ging het wel goed.
Bij gebrek aan enigszins betrouwbaar natuurijs bij ons in de buurt ging ik met Ada boodschappen doen in de Leidse binnenstad, waarna ik om 11 uur een kilometer of 8 ging hardlopen langs de Korte Vliet en de voetbalvelden van Voorschoten '97. Op de meeste stukken was gepekeld, maar ik denk, dat ik in totaal een kilometer op aangetrapt en aangevroren sneeuw heb gelopen. Om geen blessure op te lopen door een onverhoedse glijpartij liep ik daar rustiger.
Hoe hard en genadeloos de dooi toesloeg was 2 uur later te zien, toen ik met mijn vrouw naar de Lokhorstkerk fietste voor de repetitie van de Leidse Koorprojecten. Op veel plekken, waar ik door de sneeuw op het gras toch met een licht winters gevoel rondliep, was de sneeuw als sneeuw voor de zon verdwenen.
Waar je zou verwachten, dat "Wederwijven" iets met het weer te maken hadden, bleek dat niet het geval te zijn. "Wederwijven" zijn tovenaressen. Het door de Vlaamse dichter Guido Gezelle op papier gezette gedicht was van muziek voorzien door componist Herman Strategier. Op papier zag het er niet al te moeilijk uit, maar schijn bedriegt. Het is een lastig lied vol muzikale valkuilen.
We begonnen de repetitie onder leiding van Wim de Ru met het op youtube onvindbare "Wederwijven", waarna we "Archibaldus van Oostzaan" en "Een nachtegaal in Echternach" herhaalden.
Op vrijdag 1 februari 1985 fietste ik 's ochtends van Witte Rozenstraat 58a in Leiden naar de Schelpendam in Katwijk, waar nog niet op mijn komst was gerekend. Men verwachtte mij pas maandag. Desondanks bleef ik bij de aanschafbespreking en het hoofdenoverleg. Wel maakte ik gebruik van de mogelijkheid om 's middags vrijaf te nemen, daar het introductieprogramma nog niet in mijn aanwezigheid voorzag. Dat kwam mooi uit, want ik kon op Dahliastraat 14a beginnen met het uitpakken van de verhuisdozen, die het verhuisbedrijf daarheen gebracht had.
Ada was met Ike naar Nieuw-Vennep, waar mijn moeder haar 73e verjaardag vierde. Ik zou 's avonds gaan, ware het niet, dat de treinen niet reden vanwege invallend winterweer.
Het was de opmaat van de tweede flinke vorstperiode van die winter, die op 21 februari zou leiden tot de eerste Elfstedentocht in 22 jaar.
De kans, dat we komende maand op herhaling gaan in Fryslân, lijkt me vooralsnog gering. Voorlopig zitten we nog vast aan het kwakkelweer met aan het eind van de week een paar koude dagen. Er verschijnen wel wat mooie weerkaarten voor de periode daarna, maar dat ligt nog buiten de betrouwbare termijn.
Het is de laatste tijd behoorlijk rustig op www.weerwoord.be, hetgeen meestal geen gunstig teken is. Ook al verschijnen er af en toe hoopvolle weerkaarten, vooralsnog zit er niet meer in dan kwakkelweer. Desondanks zou het het komende weekeinde wel eens mogelijk kunnen zijn om in het noorden van ons land op ondergelopen weilanden of ondiepe wateren te kunnen schaatsen.
Hier stelt het kwakkelweer nog niets voor. Op een enkel plekje met een vliesje ijs na is er weinig zichtbaar bewijs, dat we midden in de winter zitten. Hoewel: op weg naar mijn werk kreeg ik op de Cantineweg een bui te verwerken met binnen 1 kilometer fietsen hagel, regen en natte sneeuw. Veel meer smaken hebben we niet!
Op de Hoofdbibliotheek had Die weisse Rose het bovenstaande affiche opgehangen ter gelegenheid van de verjaardag van ex-koningin Beatrix.
Nu staat de bibliotheek als organisatie natuurlijk pal voor de vrijheid van meningsuiting. Desondanks heb ik, ook al is de Oranjevereniging van Katwijk aan Zee de grootste van Nederland, dit huldeblijk aan het adres van onze voormalige vorstin weggehaald. Het was namelijk op de voordeur van de bibliotheek gehangen, een plek, die wij hoe dan ook vrij willen houden. Anders is het hek van de Dam.
Dit valt dus absoluut niet onder de censuur. Het feit dat ik het affiche op dit blog publiceer spreekt wat dat aangaat boekdelen.
Op weg naar huis zag ik een zeer dreigend wolkendek in de verte hangen. De wolken trokken evenwijdig aan mijn fietsrichting weg, terwijl ik onder een waterig zonnetje mijn weg naar Leiden vervolgde. Thuis gekomen hees ik me in mijn sportkleding. Ik zou met Hans Boers gaan lopen.
Vanaf station Voorschoten liepen we naar de Horstlaan, waar we de achteringang van "De Horsten" namen. Terwijl we door dit prachtige kroondomein liepen, hoorden we een helicopter laag over komen vliegen. Volgens mij een ietwat overdreven manier van kaartcontrole.
Hans hield het er op, dat de koning met zijn gezin per helicopter opgehaald werd om naar zijn jarige moeder op Drakesteyn te vliegen.
Van ons hoefde die grote ventilator boven ons hoofd niet: het was al fris genoeg. We liepen ons rondje "Horsten" rustig uit. Vanaf station Voorschoten fietste ik nog even naar mijn schoonouders, waarvandaan ik met Ada huiswaarts reed.
Na de stamppot boerenkool van onze eigen volkstuin hees ik me weer in mijn sportkleding. Ik mocht beginnen aan het derde onderdeel van deze Koninklijke wintertriatlon: schaatsen. In de Leidse IJshal had ik voor de tweede zaterdagavond op rij beurt als trainer voor de G-schaatsers. Ik borduurde gedeeltelijk voort op de natuurijstraining van vorige week, maar had er meer technische oefeningen in verwerkt met als extraatje een klein blokje krachttraining: in tweetallen je partner een rondje van 200 meter trekken. Na dit rondje wisselden de duo's van plaats en nam de dan voorste de andere schaatser op sleeptouw.
Na een afzakkertje onder het mom van "evaluatie" fietste ik om kwart voor 11 naar huis. Daar wachtte me een onaangename verrassing. Na 36 kilometer fietsen, 8 kilometer hardlopen en 12 schaatsen werd ik bij de wedstrijdjury geroepen. Om 8 uur 's ochtends was ik al op de fiets gestapt om bij de bakker brood te kopen, om 11 uur 's avonds zette ik mijn fiets pas in de schuur.
De wedstrijdjury van de Koninklijke wintertriatlon was onverbiddelijk. Ik werd niet in de uitslag opgenomen wegens tijdsoverschrijding....
Bij internationale voetbal- en schaatswedstrijden is het een bekend gezicht: supporters, die de vlag van hun land op hun wangen geschilderd hebben.
Zelf doe ik daar niet aan mee, maar vorige week moest ik er toch aan geloven. Het was niet bepaald uit vrije wil. Het kwam doordat ik op de ijsbaan van Hoorn onderuit geschaatst werd, toen een andere IJVL-er en ik in glijvlucht op het ijs een schaats tegen mijn rechterbil kreeg.
Bij thuiskomst bleek deze bil gedeeltelijk ontveld te zijn, terwijl er een bloeduitstorting omheen zat. In de afgelopen week zat er een mooie rode korst op de plek van de schaafwond. De bloeduitstorting ging zakken en langzamerhand verscheen er een Nederlandse vlag op mijn bil. Gelukkig tijdelijk.
Dat geldt niet voor de blogger Raif Badawi uit Saoedi-Arabië. Hij krijgt 10 jaar cel en 1000 zweepslagen omdat hij op zijn blog gebruik maakte van het recht van vrijheid van meningsuiting.
Maar ja, in dit olierijke land, waarvan naast olie het belangrijkste exportartikel de afgelopen halve eeuw de fundamentalistische islam is, hebben de heersers zeer lange tenen. Terwijl Saoedi-Arabië overal in de wereld moskeeën liet bouwen, waar niet bepaald verlichte predikers aan de slag gingen, mag er in dat land geen enkele kerk gebouwd worden.
Van gelijk oversteken in de vorm van een moskee bij ons, een kerk bij jullie, was derhalve absoluut geen sprake.
Met de oliedollars is de basis gelegd voor de problemen met het moslimextremisme in de wereld.
Als het niet zo ernstig was, zou je hartelijk kunnen lachen om een imam, die het maken van een sneeuwpop verbiedt.
Dit soort dwaalgeesten zorgt ervoor, dat weldenkende mensen als Raif Badawi veroordeeld worden tot lange gevangenisstraffen, aangevuld met 1000 zweepslagen. Vanwege het beledigen van de islam. Naar mijn bescheiden mening beledigt "de sneeuwpopimam" zijn eigen geloof nog veel meer....
De eerste 50 zweepslagen heeft Badawi op vrijdag 9 januari gekregen. Dit is de Arabische variant van "50 tinten grijs".
De volgende sessie van 50 slagen heeft hij nog niet gehad, omdat hij nog niet voldoende hersteld was. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. De schade, die een schaats tegen mijn bil aanrichtte, staat in geen verhouding tot de toegediende zweepslagen. De pijn viel mee, maar bij het herstel jeukte het af en toe behoorlijk. Daarmee vergeleken stelt het afzien tijdens de 1000 rondjes van Leiden niets voor.
Zodoende kan ik mij een heel klein beetje voorstellen, wat mijn medeblogger, die de pech had in het verkeerde land geboren te zijn, moet ondergaan. Letterlijk een klein beetje medelijden dus. Derhalve wil ik u allen oproepen, om de actie van Amnesty International voor de vrijlating van Raif Badawi te ondersteunen. KLIK HIER VOOR DE EMAIL VAN AMNESTY INTERNATIONAL NAAR DE AMBASSADEUR.
De trilogie van "The Lord of the Rings" hadden we een jaar of 10 geleden al gezien, van de verfilming van "The Hobbit" van J.R.R. Tolkien ontbrak alleen het slotdeel nog maar. Gisteren ging ik met een groep vrienden naar "Cineworld" in Beverwijk om ook deze hattrick te voltooien.
Met Ada fietste ik naar het station van Leiden, waar we in de trein naar Beverwijk stapten. Een korte wandeling bracht ons bij de bioscoop, waar Tim de Beer de kaartjes ophaalden voor een tweetal films. Margriet Ammerlaan en de mannen gingen naar de spectaculaire verfilming van "The Battle of the five Armies", waar we met onze 3D-brillen met volle teugen van genoten.
Na afloop aten we met zijn twaalven in het restaurant van "Cineworld". We hadden een arrangement, waarbij je kon kiezen uit een viertal hoofdgerechten alsmede een drankje. Als schaatsliefhebber koos ik uiteraard voor N'Ice Chouffe.
En dat mijn keuze voor het toetje op ijs viel, zal niemand verbazen. Het was erg gezellig en iedereen was het er over eens, dat het eten na de film toch prettiger is: je zit niet zo op hete kolen om op tijd bij de film te zijn.
En dat is maar goed ook, want aan het begin van "De Hobbit 3" was het al vurig genoeg....
