Eenieder van mijn generatie kent de schoolplaat van de Romeinen in Valkenburg nog wel. Praetorium Agrippinae was destijds een belangrijke nederzetting aan de Limes, de grens van het Romijnse Rijk.
Er zijn in de loop der jaren heel wat archeologische opgravingen geweest. De grond gaf haar eeuwenlange geheimen geleidelijk bloot.
Het afgelopen halfjaar werd er weer volop gespit en gegraven in de grond, waar tot vorig jaar kassen stonden, die voor de verbreding van de Tjalmaweg moesten wijken. Op weg naar of van mijn werk in Katwijk aan Zee of Valkenburg fietste ik er op 2 of 3 dagen in de week langs. Ik was benieuwd, of de archeologen, net als de vorige keren, wat zouden vinden.
Welnu, op de sites van zowel het Leidsch Dagblad als van de NOS werd vandaag uitgebreid verteld over het resultaat tot nu toe.
Doordat Asterix en Obelix nooit in deze contreien geweest zijn, is alles redelijk ongeschonden naar boven gehaald.
Zodoende krijgt de Limesroute voor zowel fietsers als wandelaars er een nieuwe impuls door.
In de Limes zit voorlopig nog wel muziek.
Maandag beginnen de scholen in onze omgeving weer. Daar mijn vrouw een voorbereidende vergadering voor het nieuwe schooljaar had, had ik vandaag een snipperdag opgenomen om op onze kleinzoon te passen.
Om half 7 stapte ik uit bed en fietste ik naar Leiden Centraal, waar ik om 7 uur de trein naar Rotterdam had. Daar reed ik met een OV-fiets naar het huis van Faas toe voor een heerlijk dagje ontstressen.
De details zal ik u verder besparen, maar na 3 weken zie je telkens weer, hoe hard een baby groeit.
Tijdens een van de 2 wandelingen met de wandelwagen op deze eerste frisse dag in 2 maanden tijd kwam ik in de buurtbibliotheek, waar ik dit boek voor Faas uitzocht.
Ik kan u garanderen, dat het een boekenwurm wordt. Hij verslindt nu al boeken!
Voor de rest was het een heerlijke ontspannen dag met de ultieme vorm van ontstressen: toen Faas in slaap gevallen was, volgde opa zijn voorbeeld....
Jaarlijks brengt Lonely Planet een Top-10 uit met verborgen pareltjes. Rotterdam en Texel vielen in 2015 en 2016 in de prijzen met een flinke toename van het aantal toeristen als gevolg. Zo hoorde ik een maand geleden op de radio, dat Texel moeite heeft om aan horecapersoneel te komen.
Dit jaar viel Fryslân in de prijzen met een derde plaats. Het feit, dat Leeuwarden dit jaar culturele hoofdstad van Europa is geworden, is daar ongetwijfeld debet aan.
De komende jaren zullen er meer toeristen naar deze mooie en afwisselende provincie trekken. De winterse rondrit door Fryslân heb ik al een paar keer gemaakt en ik moet zeggen: "Het smaakt naar meer!" De Friese Waddeneilanden worden door Lonely Planet bestempeld als een zomerparadijs. Maar dat wisten wij natuurlijk allang. Een protestfietstocht langs de Waddenzee was mijn eerste fietsvakantie.
Vooral Terschelling heeft bij mij een streepje voor door veel leuke herinneringen.
Wat dat aangaat kan ik deze keuze van Lonely Planet onderschrijven. Dat geldt echter niet voor de keuze, die gemaakt is in Noord-Spanje. Er is niets mis met Cantabrië. Het is er prachtig.
Maar uit eigen ervaring weet ik: Asturias is gewoon nog mooier!
Er waart in het bibliotheekwezen een merkwaardig figuur rond: de Wandelende Informatie Medewerker. Deze is over komen waaien uit de Verenigde Staten, waar de laatste jaren wel meer bijzondere figuren vandaan komen.
Dit verschijnsel gaat gepaard met een verslechtering van de omstandigheden, waaronder medewerkers van de bibliotheek kunnen werken. De balies, waaraan je kunt zitten werken met voldoende werkruimte worden ingeruild voor stabalies met veel minder werkruimte.
Nu gedraagt het bibliotheekwezen zich tegendraads. Waar in de meeste beroepen pogingen worden gedaan om de arbeidsomstandigheden van werknemers te verbeteren, gaat dankzij een of ander dwaallicht van de overzijde van de oceaan het bij ons de andere kant op.
Onder de noemer "Het Nieuwe Werken" worden we geacht om ons veel tussen de klanten te begeven. Daar is niets mis mee. Met 38 jaar ervaring als bibliothecaris heb ik heel wat kilometers afgelegd in de bibliotheek. Je krijgt dan meer vragen, dan als je achter een balie blijft zitten.
Maar "Het Nieuwe Werken" is, zoals ieder concept, een heel eenzijdig concept dat alle klanten over één kam scheert. Niet iedere klant zit er op te wachten, dat hij aangesproken wordt. Het gaat erom,dat men ziet, dat je beschikbaar bent.
Je hebt, zoals in ieder dienstverlenend beroep, ook rustige momenten. De beste manier om deze klanten de deur uit te jagen is om dan telkens om hen heen te drentelen. Kortom: het beroep van bibliothecaris was, is en blijft het leveren van maatwerk!
Daarnaast is het net als bij schaatsen: je moet gewoon diverse technieken beheersen, zodat je je aan wisselende omstandigheden aan kunt passen. Je moet er voor waken, dat je geen "one trick pony" wordt.
Maar door de eenzijdige nadruk op bewegen tussen de klanten, wordt voorbij gegaan aan de fysieke kant van de Wandelende Informatie Medewerker. Bij een lezing van de te jong overleden bondscoach Egbert van 't Oever over schaatstechniek, zei hij over het laten "hangen" van het been voor de inzet: "Dit is een rustmoment. Pak die rust. Een knipperlichtje gaat langer mee dan een lamp, die altijd brandt."
En zo is het maar net. Als je dan weet, dat de gemiddelde bibliotheekmedewerker boven de 50 jaar is, dan weet je ook, dat het concept van de Wandelende Informatie Medewerker de verhouding tussen arbeid en rust flink verstoort. Vooral als je in aanmerking neemt, dat de laatste jaren de openingsuren behoorlijk verruimd zijn met als je geluk hebt hetzelfde aantal medewerkers en anders zelfs met minder.
Gisteren was er in Amersfoort een zeer interessante studiedag voor OR-leden over "Grenzen aan de flexibiliteit. Met een collega ben ik er naar toe geweest. Het is verbazingwekkend, hoe snel "Het Nieuwe Werken" zich over Nederland heeft verspreid. Wat dat aangaat heeft het veel weg van lemmingengedrag. Eén bibliotheek begint met de verslechteringen van de arbeidsomstandigheden voor het deel van de werknemers en binnen de kortste keren storten andere bibliotheken zich als lemmingen in het ravijn.
Vaak denk je, dat je als OR-lid als enige tegen bepaalde problemen aanloopt, maar bij een studiedag met bibliothecarissen uit het hele land bleek, dat we eigenlijk allemaal tegen dezelfde grondoorzaak aan liepen: de ambities van de bibliotheken zijn groter dan de middelen, die daarvoor nodig zijn, zoals bijvoorbeeld voldoende personeel.
Deze moeten flexibeler dan flexibel zijn. Je kunt dat kort volhouden, maar niet op de langere termijn.
Je kunt het misschien het beste vergelijken met fierljeppen met een te korte polsstok. Daarmee haal je de overkant van de sloot niet. Maar meestal zijn het niet de beleidsmakers, die kopje onder gaan, maar de medewerkers in de uitlening.
Daar ik echter altijd mijn beste beentje voor zet, wandelde ik na de cursus naar mijn neef Robert en zijn vriendin Jane, waar deze Wandelende Informatie Medewerker bij het avondeten bij kon kletsen over het wel en wee in de familie.
In de loop der jaren heb ik al aardig wat vrachtjes vervoerd. De meeste waren vrij gewoon, maar er sprongen er wel een paar uit. Met het vervoeren van een kerstboom op een fietskar of in een fietstas baar je toch wel enig opzien. Ook het vervoeren van een hond in een fietskar is geen alledaagse kost.
Aan deze categorie kon ik er vandaag een toevoegen. Gisteren kreeg ik het verzoek of ik vanmiddag een skelet op wilde halen bij het gemeentehuis van Katwijk. Daar had ik geen enkel probleem mee.
Zodoende fietste ik vanmiddag een half uur eerder naar de Hoofdbibliotheek toe, waar ik met de biebauto naar het gemeentehuis reed. Met een skelet onder mijn arm wandelde ik naar de biebauto terug.
Ik weet nu, wat politici bedoelen als ze het hebben over: "Er kwam een lijk uit de kast."
Dit bijzondere transport ging naar filiaal Hoornes/Rijnsoever, waar we de schedel met plakband weer aan elkaar vast maakten en de kaak met schroeven vast zetten. Mijn zaakwaarnemer is momenteel in onderhandeling, of hiervoor een dokterstarief gerekend mag worden.
Nu dook onmiddellijk een actueel probleem op. De een noemde het skelet "Tante Annie", de ander noemde het "Harry".
Ga ik een keer met een skelet op stap en voor ik het weet zit ik opgescheept met de genderdiscussie....
Soms gaat het snel. Er zijn keren, dat het heel lastig is om iets af te spreken met 10 personen. Gisteren lukte het binnen een dag om te regelen, dat we op zondag naar Enkhuizen naar het Maritiem Festival in het Zuiderzeemuseum te gaan.
Om in de stemming te komen draaide ik de cd van "Fungus" in de voorafgaande dagen een paar keer. Shantykoren hebben in het algemeen een hoog "Kaap'ren varen"-gehalte. Maar "Fungus" heeft mooiere nummers op het repertoire dan deze enige hit.
Met Bas en Nel Warnink treinden we naar Enkhuizen toe, waar we onder leiding van gids Rob Ammerlaan door dit prachtige Zuiderzeestadje naar de plaats van bestemming wandelden.
Toen iedereen er was lunchten we gezamenlijk voordat we naar het Zuiderzeemuseum liepen.
Het was na een behoorlijk regenachtige week heerlijk zonnig weer. Het was dus volop genieten van de plek, waar het Maritiem festival gehouden werd.
De eerste muzikanten, die we hoorden, was het shantykoor "De Boekaniers" met een nummer van "Fungus"....
We kuierden rustig door het fraai aangelegde openluchtmuseum.
Zo kwamen we bij de muziektent uit, waar "Enkhuizen 4" een optreden verzorgde.
Onderweg was het voor deze oudere jongeren een feest van herkenning.
De sfeer was muzikaal weer te geven met dit nummer van Wim Sonneveld.
Zo was er ook een wasserij met een muziekinstrument, waarop ik in onze jeugdjaren op gespeeld heb, ook al was ik lang niet zo goed als Ernst Jansz.
De beste groep was bewaard voor het laatste. "Gjalt & Paul" waren muzikaal en qua aankleding de uitschieters. Het was wel heel toepasselijk, dat het optreden van deze Friezen plaatsvond op het terras van de herberg uit Hindeloopen.
Om 5 uur vertrokken we met de veerpont naar het station van Enkhuizen, waar we na een korte wandeling belandden op het terras van herberg "De Compagnie" met 20 soorten bier van de tap. Na de eerste dorst gelest te hebben gingen we om 6 uur naar binnen, waar we met 10 vrienden een zeer gezellige maaltijd hadden met de nodige lachsalvo's.
Gezeten naast Margriet Biemold kwam ik er natuurlijk niet onderuit om als laatste drankje een "Dulle Griet"-bier te bestellen. De meeste mensen zullen "Dulle Griet" alleen maar kennen als een Suske en Wiske-stripverhaal.
Maar als bibliothecaris word ik geacht om de cultuur uit te dragen. De "Dulle Griet" is ook een schilderij van Pieter Bruegel de Oude, waar een heel verhaal aan vast zit.
U ziet het: ik ben een fijnproever....
Vanmorgen om 8 uur vertrok ik op de fiets naar Leiden Centraal, waar ik de trein naar Utrecht pakte. Daar wandelde ik naar de Catharijnesingel, waar we de cursus OR & Arbo hadden. Daar werden we onthaald met beschuit met muisjes. De cursusleidster was vannacht voor de derde keer oma geworden.
Er zijn slechtere manieren om een cursusdag mee te beginnen. Met 8 cursisten uit 4 andersoortige organisaties werd de Arbowet uitgelegd en de veranderingen erin, die per 1 juli ingaan. Deels was het een herhaling van zaken, die je al wist, deels van zaken die in de loop der jaren wat waren weggezakt en deels was het nieuwe stof.
Het uitgangspunt van de Arbowet is het voorkomen van ongevallen. Probeer door beleid en handelen te voorkomen, dat je de ongevallenpiramide betreedt.
De cursusleidster was zeer ervaren en wist ons helder en en met gevarieerde werkvormen ons deze soms wat taaie stof bij te brengen, waarbij ook de Risico Inventarisatie & Evaluatie van onze 4 organisaties uitgebreid aan bod zou komen. Vooraf was aan ons gevraagd om de gebruikte voorbeelden binnen de 4 muren van het leslokaal te houden. Dat doe ik dan ook.
Dat geldt uiteraard niet voor de opgedane kennis over de vernieuwde Arbowet en de rol, die de Ondernemingsraad is toebedeeld in het terugdringen van risico's.
Aanstaande zaterdag mag ik daar mee aan de slag. Ik vermoed echter, dat dat wel eens pas na de fietsvakantie zou kunnen worden....
Vanmorgen ging de wekker om kwart over 6. Dat was ook nodig, want om 7 uur moest ik op de fiets zitten, daar ik met mijn collega's Annemarie en Josien met de trein naar Driebergen zouden reizen, waar we een cursusdag voor Ondernemingsraadsleden hadden.
Met de bus reden we van station Driebergen naar het dorp Driebergen, waar we nog een kilometer moesten wandelen naar de "Bergse bossen".
De eerste gang was naar het toilet, dat ik vandaag zeer frequent zou bezoeken. Dat was geen wonder, want de plaspil had ik veiligheidshalve pas ingenomen na de reis met trein en bus. Wat dat aangaat kon ik mijn lol op.
De ochtendsessie ging over gedwongen ontslagen wegens disfunctioneren en welke rol de OR daar bij heeft. Wanneer komt de OR in beeld en wat zijn haar rechten.
Na een zoutarm middageten maakten we een wandeling door de bossen tegenover de "Bergse bossen".
Het middagprogramma ging over vrijwilligersbeleid in de bibliotheken. Vrijwel iedere bibliotheek heeft er tegenwoordig mee te maken. Het gevaar van verdringing van werknemers door vrijwilligers kan daarbij op de loer liggen.
De dag werd afgesloten in het restaurant, waar de zoutarme zalm met garnalen het voorgerecht vormde en de eveneens zoutarme schelvisfilet het hoofdgerecht.
Het smaakte prima. Het bier was alcoholvrij. Aan het toetje kwamen we niet meer toe vanwege de bus, die we wilden halen. Maar ja, ik zit dan ook nog in de vastentijd.
Ik had nog net voldoende zoutarm brood voor het ontbijt over voordat ik naar bakker Raaphorst fietste, waar ik 2 bestelde broden ophaalde. Daarmee fietste ik door naar mijn werk, waar we met vrijwel alle collega's naar Amsterdam zouden vertrekken voor een bezoek aan "De Hallen".
Voordat ik op mijn werk was, kon ik met eigen ogen zien, hoe files ontstaan. Om half 9 ging de brug tussen Rijnsburg en Katwijk aan den Rijn open voor een vrachtboot. Midden in de spits! Je moet eens zien, hoe snel je dan een rij auto's en fietsers bij elkaar hebt.
Op mijn werk aangekomen was het eerste wat ik deed een toiletbezoek. Katwijk mag dan de Uitwateringssluizen hebben, ik kan er ook wat van!
Met een eveneens vertraagde bus vertrokken we naar Mokum, waar we over het Surinameplein en de Hoofdweg reden. Toen ik in de jaren '70 op de Frederik Muller Akademie zat, kwam ik hier dagelijks 2 keer langs als ik van en naar Nieuw-Vennep meereed met de bus van Centraal-Nederland.
Vanaf de Kinkerstraat was het ruim 100 meter lopen naar "De Hallen", waar we in het leescafé het verhaal hoorden achter dit bijzondere gebouw. De plek waar ooit de eerste elektrische trams in Amsterdam werden onderhouden heeft een nieuw leven gekregen. In de voormalige tramremise, een rijksmonument gebouwd tussen 1902-1928, is nu "De Hallen" midden in de 19e eeuwse stadswijk Amsterdam West gevestigd.
Doordat er gekozen is voor een aantal sterk uiteenlopende samenwerkingspartners is er een mix ontstaan, waarbij de som meer is dan het geheel der delen. Niet zelden werd het aantal verwachte bezoekers 2 tot 3 maal overtroffen. Als we dit bij de Noordzeepassage ook kunnen bereiken, dan mogen we in onze handen knijpen.
Na het toilet in een tijdsbestek van een half uur tweemaal bezocht te hebben, kon ik met mijn collega's het enorme complex van binnen bezichtigen, waarna we in de bibliotheek eindigden.
Onze bibliotheek wil meer reuring. Nou, dat is ze in "De Hallen" met een café, een restaurant, een hotel, allerlei winkels, een bioscoop en een heuse televisiestudio aardig gelukt....