Cursus

Het is een bekend feit, dat we in een informatiemaatschappij leven. Dit houdt in, dat je je constant bij moet scholen op allerlei terreinen. Stilstand is immers achteruitgang.
Deze week zat bij de aanschafinformatie het nieuwste boek van Herman Finkers.

Ik besloot "De cursus "Omgaan met teleurstellingen" gaat wederom niet door" te bestellen. Dat was eergisteren een wijs besluit, want vanmiddag kwam een klant er naar vragen, terwijl ik in de frontoffice mijn dienst draaide.

De titel "De cursus "Omgaan met teleurstellingen" gaat wederom niet door" bracht bij mij de volgende gebeurtenis naar boven: een jaar of 10 geleden was ik met mijn vrienden Bas Warnink, Joep Kapiteijn en Tim de Beer aan het biljarten in een klein bruin café. Dat deden we een paar keer per jaar in die locatie.

Die bewuste avond waren we ons aan het uitleven in de edele biljartsport, waarbij ons volume heel wat hoger was dan te doen gebruikelijk is als biljarten een keer op televisie is. De volumeknop ging heel wat verder open, toen de eerste van ons naar het toilet ging. Op de deur hing een papier met de tekst: "De cursus Rietdekken gaat vanavond niet door. Riet is ziek."

Onnodig om te zeggen, dat we de rest van de avond genoeg inspiratie hadden voor allerlei grappen en grollen. Als het op cursussen aankomt zijn we zeer leergierig!

Een heer van stand

Gisteren was het een eeuw geleden, dat Marten Toonder in Rotterdam is geboren. Deze geestelijke vader van Olivier B. Bommel en Tom Poes situeerde de avonturen van dit duo in Rommeldam, waar Bommelstein hun thuisbasis was.
Marten Toonder was een taalvirtuoos pur sang. Diverse woorden en uitdrukkingen hebben we aan hem te danken, zoals minkukel en kommer en kwel.
Uiteraard is er veel aandacht geweest in de pers voor deze taalkunstenaar.
Sterker nog, er is een heus Toonderjaar.
Er is zelfs een musical gemaakt, waarvan de titel de hart van iedere schaatser sneller doet kloppen.


In de jaren '80 verscheen er onder de titel "Als je begrijpt wat ik bedoel" een heuse Bommelfilm.
In Zoeterwoude zit op een verrassende plek bij de Weipoort museum "De Bpmmelzolder".
Maar de allerbeste manier om het eeuwfeest luister bij te zetten is toch de boeken van Marten Toonder te (her)lezen. Op humoristische en spitsvondige wijze zet hij de menselijke zwakheden te kijk. Denk daarbij aan "De wraakgier" uit "Overgehaalde landrotten".

En soms is de schepper van Tom Poes en Olivier B. Bommel een visionair. Het verhaal "De bovenbazen" geeft de graaicultuur, die ons in deze economische crisis gestort heeft, via een lachspiegel weer.

Olivier B. Bommel was, net als zijn schepper Marten Toonder, een heer van stand.

En dat kan van mij niet gezegd worden!

Run rabbit run

Run, rabbit run.
Dig that hole, forget the sun,
And when at last the work is done
Don't sit down it's time to dig another one.

Dit couplet uit "Breathe" van Pink Floyd schoot mij door het hoofd, toen ik vanavond het konijn van mijn dochter eten ging geven.

Na de onweersbui rond de klok van 6 uur aten we vrij laat. Om 8 uur vertrok ik, terwijl het nog een beetje spetterde. Via een kleine omweg liep ik naar het konijn toe en gaf het wortel, witlof, hooi en broccoli en ververste het water, terwijl ik Aisha ook nog even aanhaalde.
Na de verrichte plichten liep ik met een kleine omweg weer naar huis toe, met "Run rabbit run" nog in mijn hoofd.
Vooral deze zin geeft goed onze Westerse wereld weer, waarin iedereen steeds meer opgejaagd wordt:
And when at last the work is done
Don't sit down it's time to dig another one.

Er bestaat trouwens een behoorlijk oud liedje met dezelfde titel.

Maar mijn voorkeur gaat toch duidelijk uit naar het klassieke album "The dark side of the moon" van Pink Floyd.

Overtref de verwachtingen van de klant

Een van de mantra's in de bibliotheek is de afgelopen jaren: "Overtref de verwachting van de klant". Vanmorgen deed ik daar al aan. Fietsend naar mijn werk zag ik een bibliotheekpasje aan de kant van het fietspad liggen. Uiteraard stapte ik af om deze op te rapen en mee te nemen voor het bakje met gevonden pasjes.

Gisteren had ik een nog mooier voorbeeld. Een klant kwam bij me met "Nieuwe liefde" van Bonnie Leon.

Ze willde graag weten, of er meer delen van waren. Dat was inderdaad het geval: "Wat het hart verlangt" en "Blijvende liefde". Helaas waren ze op de Hoofdbibliotheek uitgeleend, dus ik reserveerde beide boeken.
De vrouw ging haar boeken afstempelen en zag een andere vrouw net een paar boeken van Bonnie Leon in de boekenbus doen. Ze liep naar me toe, ik haalde beide boeken over de plaat en "Bingo!".
De vrouw ging met "Wat het hart verlangt" en "Blijvende liefde" naar huis. De verwachtingen van de klant waren overtroffen. En ook al was het niet mijn verdienste, ik vond het toch wel heel speciaal. Je zou bijna gaan geloven dat hier hogere machten in het spel zijn.

Nico Scheepmaker Beker

Net als de afgelopen jaren vindt ook dit jaar de verkiezing van "Sportboek van het jaar" plaats. We kunnen dus niet alleen een nieuwe Tweede Kamer kiezen.

De jury heeft vijf boeken genomineerd voor de Nico Scheepmaker Beker. Voor de publieksprijs heeft NUSport tien titels geselecteerd. Tijdens de opening van de Week van het Sportboek, die wordt gehouden van 7 t/m 13 mei, wordt de winnaar van de Nico Scheepmaker Beker bekendgemaakt en van de publieksprijs: NUSport-boek van het jaar.
De genomineerde boeken zijn vooral wielren- en voetbalboeken.
Bij de wielerboeken treffen we "Slipstroom : een kleine geschiedenis van schrijven en wielrennen" van Arthur van den Boogaard aan, alsmede "Het feest van list en bedrog : een sinistere geschiedenis van de wielersport" van Herman Chevrolet, "Joop Zoetemelk : een open boek" van Jacob Bergsma en het voor velen zeer herkenbare "Ga toch fietsen! : de metamorfose van een dikke veertiger" van Thomas Braun.

Voorts "Schoon genoeg : hoe een stormachtig leven ineens tot stilstand kwam" van Thomas Dekker en "De Lance factor" van de onvermijdelijke Mart Smeets.
"De coup van Cruijff : hoe Johan de macht greep bij Ajax" van Menno de Galan is een van de vijf voetbalboeken. "Rinus Michels" van Bas Barkman, "Kappen" van Hugo Borst, "Johan Cruyff uitspraken" van Sytze de Boer en "Wandelen met Cruijff en andere bijzondere voetbalverhalen" van Michel van Egmond is de overige kwartet.

De vechtsporten zijn tweemaal genomineerd: "Ruska : triomf en tragiek van een judokampioen" van Wim Koesen en "Cor Eversteijn : bokser, herenkapper, 1949-1983" van Carel van Hees.
Het enige boek, wat zowel genomineerd is voor de Nico Scheepmaker Beker als voor het NUSportboek van het jaar is "De sportcanon" van Bart Jungmann.

Tot 4 mei kan er gestemd worden op www.nusport.nl/nusportboek/index.html. Zelf heb ik uiteraard ook mijn stem uitgebracht. Na lang wikken en wegen tussen "De sportcanon" van Bart Jungmann en "Joop Zoetemelk" van Jacob Bergsma viel mijn keuze op het boek over de grootste Nederlandse wielrenner.
Joop is net als mijn zoon Siebe lid van wielervereniging Swift.

Deze verkiezing herinnert me er wel aan, dat ik als beginnend auteur vergeten heb om mijn schaatsboek "Molen- en Merentocht" bij dit medium onder de aandacht te brengen. "Molen- en Merentocht" is voor het eerst uitgegeven in 2011, dus het had mee mogen dingen naar de prijzen.

Dit is meteen een wijze les. Ik moet dit kanaal ook gaan benutten om "De Elfsteden toch gereden" onder de aandacht te brengen.

Mama Tandoori

Ieder jaar ga ik naar Manuscripta. Daar ik domeinspecialist Collectie ben bij de bibliotheek in Katwijk wil ik me graag op de hoogte houden van de trends in het komende jaar op het gebied van het boekenvak.Groot voordeel hierbij is, dat je nog al eens een gratis proefexemplaar kunt scoren van deze of gene schrijver. Een paar jaar geleden kwam ik thuis met "Mama Tandoori" van de toen nog onbekende Ernest van der Kwast.Gisterenavond gingen we met het hele gezin een avondje uit. Ada was begin deze maand 25 jaar werkzaam in het onderwijs. De vele uren, die zij bezig was met de heropvoeding van haar liefhebbende echtgenote zijn hierbij niet meegerekend.Het leek Ada leuk om met zijn allen naar de toneelvoorstelling van "Mama Tandoori" in de Leidse Schouwburg te gaan. We konden allemaal, behalve Ike, die al een afspraak had staan, die niet te verzetten was.Maar zij was er wel bij, toen wij vooraf in een Tandoori-restaurant gingen eten. Daarbij ontbrak Siebe, omdat hij al toegezegd had naar een lezing te gaan over de geologie van de Pyreneeën, een gebied, dat hij al redelijk kende doordat hij een jaar in een dal vlak boven Pamplona had gewoond, toen hij voor Reino de Navarra-Telcom als wielrenner actief was.De lezing werd in Den Haag gegeven pal naast de Turkse ambassade. Het was er vergeven van de bewaking vanwege het staatsbezoek van de Turkse president Gül.Wij aten in Tandoori-restaurant "Everest" aan het Noordeinde in Leiden. We gingen er uiteraard op de fiets heen. We hebben heerlijk gegeten. De sfeer in het restaurant was heel gemoedelijk. Op de achtergrond klonk de rustgevende muziek van dit subcontinent.De bediening was goed en met een kokosnootijsje achter de kiezen fietsten we naar de Leidse Schouwburg, waar we in een voor driekwart gevulde zaal genoten van de toneeluitvoering van "Mama Tandoori". Af en toe moesten we schateren van het lachen. Vooral het gedeelte van Mama Tandoori, die als ouder op de atletiekbaan haar kind tot grote hoogte wenst te stuwen. Zeer herkenbaar. Bij iedere sport kom je zulke ouders tegen. Zeer vermakelijk, maar wel wrange humor. Maar ja, er is nu eenmaal geen schoner vermaak dan leedvermaak.Het was al met al een leuke avond geweest. Ik kan iedereen aanraden om naar dit toneelstuk te gaan kijken.Vanmorgen heb ik een stuk hard gelopen. Normaal gesproken ga je na een bezoek aan de Mount Everest harder lopen, doordat je meer rode bloedlichaampjes aanmaakt op deze 8848 meter hoge berg. Ik merkte na mijn vezoek aan de "Everest" echter geen verschil.Eerst liep ik een rondje Stevenshof van ruim 6,5 km, waarna ik nog even naar het postkantoor ging rennen. Ik moest een exemplaar van "De Elfsteden toch gereden" opsturen naar Boksum om Liesbeth Woudstra en Edzer Kramer te bedanken voor de gastvrijheid in februari. Tevens reserveerde ik een plekje in de bedstee in Boksum voor de volgende Tocht der Tochten.Op de terugweg haalde ik nog brood, bananen en aardbeien. Thuis gekomen had ik exact 8848 meter afgelegd. Precies de hoogde van de Everest!

Audit

Na de zeer late afmelding op Witte donderdag ging vandaag de audit voor de certificering door. Om half 10 zou de auditor aanwezig moeten zijn, maar hij was er nog niet. De geintjes waren er al wel.
Om kwart voor 10 kon onze directrice het eerste gesprek met deze Rotterdammer beginnen, terwijl wij net aan onze koffiepauze begonnen. Het eerste gesprek liep uit, en dit was een beetje de rode draad van de hele dag.

De teneur was duidelijk. We hadden hier met een gemoedelijke man te maken, die iedereen de ruimte bood om zijn of haar verhaal te doen. Iedere collega kwam met een positief gevoel bij het gesprek vandaan.
Zelf was ik 's middags aan de beurt in mijn rol als secretaris van de Ondernemingsraad. Ook dit gesprek liep uit. Zo had ik alle tijd om de positieve kanten van onze bibliotheek goed beargumenteerd naar voren te brengen, gelardeerd met een paar kleine punten, die wat beter kunnen. Om geloofwaardig te zijn moet je immers niet TE positief overkomen.

De conclusie, die de auditor aan het eind van de dag kon trekken, was dat er in Katwijk een hoop enthousiaste mensen werken. Dit oordeel kan ik volledig onderschrijven.
Tevens heb ik aan de Rotterdamse auditor op slinkse wijze weten te ontfutselen, welke auditor we over 4 jaar kunnen verwachten....