"Fietsen naar Praag of de teloorgang van het bibliotheeknetwerk

Bij de duurloop, die ik gisteren gemaakt had, had ik van Jaap de Gorter gehoord, dat het door mij bestelde boek "Fietsen naar Praag" er nog niet was.

"Vorig jaar duurde het bij dezelfde uitgever ook heel lang", kreeg ik als antwoord: "Toen was hij zelf op fietsvakantie."
Kennelijk was dat dit jaar ook het geval. Voor ons was het echter belangrijk, om deze reisgids met de route naar Bayreuth op tijd in handen te krijgen. De fietsroutes langs de rivieren zijn niet zo'n probleem.

Het probleem is juist om goede routes tussen de dalen te vinden. Van het stuk tussen de Werra en de Main zijn voor zover bekend geen Bikeline-gidsen voorhanden.
Nu zorgt ieder fietsreiziger er voor, dat hij een plan B achter de hand heeft voor het geval dat het niet op tijd wordt geleverd.

Als bibliothecaris leek mij het meest voor de hand liggend om dit boek via interbibliothecair leenverkeer naar Katwijk te laten komen. Tot mijn stomme verbazing bleek er van "Fietsen naar Praag" slechts één exemplaar in het hele bibliotheeknetwerk aanwezig te zijn. Dit exemplaar van de Koninklijke Bibliotheek was echter niet te leen, doch alleen in te zien. Je moet dus zelf naar Den Haag om fotokopieën te maken!
Hier wreekt zich, wat bij bibliotheek Katwijk gebeurt en hetgeen kennelijk ook in de rest van Nederland geschiedt: de uitleenfrequenties worden leidend voor de aanschaf en er wordt sterk ingezet op de actualiteit. Boeken ouder dan een jaar of 8 tot 10 verdwijnen zo uit de collectie.

Bij een bijeenkomst van collectioneurs uit Noord- en Zuid-Holland waarschuwde een jaar of 5 geleden iemand van Probiblio voor het gevaar, dat als iedere bibliotheek bibliotheek op eigen houtje af ging schrijven men er op een gegeven moment achter zou komen, dat het laatste exemplaar uit het bibliotheeknetwerk zou zijn verdwenen.
Met "Fietsen naar Praag", voor het eerst uitgegeven in 2006 en in 2016 aan de vierde druk toe, is dit kennelijk al gebeurd.
Tegen onze klanten zei ik altijd: "In principe kunnen we aan ieder boek, dat in Nederland is uitgegeven, komen!"
Na vandaag zal ik dit niet meer zo stellig beweren.
Wellicht dat dit deel van het collectiebeleid landelijk opgepikt kan worden. Met ieder voor zich en God voor ons allen komen we er niet....

NBDBiblion

Vanmorgen moest ik voor mijn werk naar Zoetermeer. Er was een ochtend georganiseerd door NBDBiblion voor bibliothecarissen, die met collectievorming bezig zijn, maar dan wel met de achterliggende gedachte, veel collectievormers brodeloos te maken. Een groot deel van de ochtend ging namelijk over de Selectieservice.

De Nederlandse Bibliotheek Dienst neemt dan het grootste deel van de boekaanschaf voor haar rekening. Niet gratis uiteraard, maar zo op het eerste oog voordeliger dan dat bibliotheken het in eigen hand houden. Mijns inziens een riskante stap. Collectievorming is immers het hart van het bibliotheekwerk. En om dat zomaar over te hevelen naar een commerciële organisatie, zoals de NBD toch is? Men hulde zich in nevelen over de prijs van dat deel van de collectie, die de betreffende bibliotheek in eigen beheer aanschaft. Is dat tegen de hogere nabestellingsprijs? En wat als je vindt, dat je bibliotheek te veel winkeldochters krijgt toebedeeld?
Op papier klopt het wel, dat 80 % van de collectie in iedere bibliotheek hetzelfde is. Maar juist die 20%, daar gaat het om. Dat vraagt een finetuning, die je lokaal beter in kunt vullen dan dat het landelijk gebeurt. Zeker als de uitvoerder landelijk een monopolist is.
In ieder geval ben ik zeer nieuwsgierig naar de ervaringen en resultaten van bibliotheken, die wel overgestapt zijn op Selectieservice.
Reken trouwens het eerste jaar niet op tijdwinst. Het invullen van de gedetailleerde collectieprofielen is een tijdrovende klus.
Na nog een stukje over Plankklaar koppelen kregen we een rondleiding door de nieuwbouw van NBDBiblion.

De enorme hal, waar de bibliotheekboeken uitleenklaar gemaakt werden, was prachtig. Wat een enorme hoeveelheid techniek, die desondanks ook nog gepaard gaat met veel handwerk. Soms wordt een boek 1000 maal besteld door bibliotheken, tegen slechts enkele exemplaren van een ander boek.
Om half 1 kregen we een lunch aangeboden, waarbij ik met een collega uit Leiden en een drietal van de Zeeuwse bibliotheek praatte. Na de broodjes tonijnsalade vertrok ik naar de Sleutelstad via een andere route dan ' s ochtends, toen ik via de Vogelplas en Stompwijk langs de bedauwde weilanden naar Zoetermeer was gereden.
Voor de terugweg trapte ik via Bethuizen en Gelderswoude naar Zoeterwoude. In Leiden ging ik naar de Vondellaan, waar ik ijsmeester Jan van Rijn hielp met het spuiten van een nieuw laagje water op de prille ijsvloer. Met een glinstering in de ogen aanschouwde ik het glanzende ijs in de Leidse IJshal, de voorbode van een schitterend schaatsseizoen.
Buiten was het in de zomerzon een graad of 25, binnen kwam de termometer niet hoger dan 8 graden. Het scheelde meer dan een jas! Maar ja, ik ben dan ook gek op schaatsen.

"Je kunt niet in één keer van de kelder naar de zolder springen!"

Het gebeurt niet vaak, dat je als bibliothecaris met vakgenoten kunt praten over zowel het schaatsen van de Elfstedentocht als het lopen van de marathon. Vandaag was dat zowaar een keer het geval bij de Kenniscirkel Collectievorming bij Probiblio in Hoofddorp.
Om kwart voor 8 zat ik op de fiets naar de Haarlemmermeer, waar ik in mijn geboortedorp Nieuw-Vennep bij bakker Jongeneel een Venneperzon kocht. We willen morgenochtend toch brood hebben bij het ontbijt. Na mijn schoonzus Joke van der Poel even gedag te hebben gezegd, fietste ik door naar de vergaderplek, waar ik twee Friezen trof.
Een van hen had ik al vaker ontmoet. Bert Fleer ken ik als een zeer sportieve vent, die twee officiële Elfstedentochten heeft uitgereden en een paar marathons heeft uitgelopen. Zoiets schept een band. En daar ik zeer toevallig "Molen- en Merentocht" in mijn tas had zitten, overhandigde ik dit zeer persoonlijke visitekaartje aan deze vakgenoot.

Van Bert had ik een aantal jaren geleden een uitspraak gehoord, die de mentale training in één zin samenvat: "Je kunt niet in één keer van de kelder naar de zolder springen!"
Veel mensen willen vaak te snel vooruitgang boeken, maar wil je een doel halen, dan moet je er vaak jaren voor uittrekken. In die tijd moet je heel wat tegenslagen zien te overwinnen. Je hebt daarbij veel geduld nodig.

Bert zal nog even geduld moeten hebben bij het slechten van de 4-uursgrens bij de marathon. Zijn beste tijd op de 42.195 meter is 4 uur en een paar seconden. Ik ken dat gevoel. Maar daar ik al een keer onder de 4 uur was gedoken, stak het toch wat minder.
Maar goed, we waren niet naar Hoofddorp afgereisd om alleen over sport te praten. We kwamen om te praten over onderwerpen, die met hadden met collectioneren, toch het hart van het bibliotheekwerk.

De E-books, hoe actueel ook, kwamen zijdelings ter sprake. We zijn afhankelijk van het landelijk aanbod en hebben daar geen enkele invloed op. Dat geldt niet voor allerhande initiatieven op het gebied van gezamenlijk collectioneren, flexibele collecties en de BCB-module van Bicat-Wise, die binnenkort op de markt verschijnt.
Een heikel punt was wel de NBD. Deze monopolist is niet bepaald het schoolvoorbeeld van een klantvriendelijke organisatie. Maar het is net als bij de grote banken: too big to fall.
Om half 1 konden we gaan genieten van het prachtige nazomerweer. Het was praktisch windstil in de Haarlemmermeer. Ik kan u garanderen, dat dit weinig voorkomt. Op mijn Batavus fietste ik naar de Bibliotheek van Hoofddorp, waar bleek, dat Bas Warnink in Nieuw-Vennep aan het werk was. Daar trof ik mijn zeer gewaardeerde collega inderdaad in de opgepimpte Bibliotheek in "De Symfonie", waar wij wat gezamenlijke culturele activiteiten doornamen.
Op weg naar huis was mijn zus Trees niet thuis. In de veronderstelling, dat ze bij haar dochter Mirjam was, ging ik daar langs. Daar was ze ook niet, maar ik kon bij mijn nicht en haar man Corrin wel een vorkje meeprikken.
Om half 5 was ik weer thuis na een zonnige fietstocht van in totaal 58 kilometer, waarvan een groot deel in de Haarlemmermeer, de kelder van Noord-Holland.

Inaugurale rede

Tot ik in 1976 aan Amsterdamse grachten aan de Bibliotheek- en Documentatie-Academie begon, had ik nog nooit van de term gehoord, maar daarna kwam het begrip diverse keren aan bod tijdens de colleges: de inaugurale rede.
Vooral tijdens de lessen titelbeschrijving kregen we diverse keren te maken met de op papier gestelde openbare redevoering, waarmee een nieuw benoemde hoogleraar zijn of haar ambt officieel aanvangt. Het is namelijk de gewoonte dat van de tekst van de oratie een boekje wordt gemaakt.

Op de stage in 1977 aan de Vrije Universiteit na heb ik tijdens de 35 jaar, die ik werkzaam ben in de openbare bibliotheek, nooit meer iets te maken gehad met een inaugurale rede. Dit is in de praktijk iets, waar je alleen maar in aanraking komt, als je in een wetenschappelijke bibliotheek werkt.
Ineens kwam de term weer bovendrijven, toen ik ruim een maand geleden een uitnodiging kreeg van mijn trainingsmaat Gera van Duijvenvoorde. Dit IJVL-lid, met wie we op maandag in de zomermaanden droogtrainen en op woensdag skeeleren, nodigde de droogtrainingsgroep uit om haar oratie bij te wonen bij de aanvaarding van het ambt van bijzonder hoogleraar Telecommunicatierecht. De titel van de inaugurale rede luidt: "Achter de schermen van het telecommunicatierecht".

Geheel volgens de eeuwenoude traditie werd de oratie uitgesproken in het Academiegebouw aan het Rapenburg.

Ik had mijn nieuwe fiets bij Jaap de Gorter gestald en via de achteringang van de Hortus Botanicus naar het Academiegebouw gewandeld. Daar verzamelde de droogtrainingsgroep zich alvorens we dit voormalige klooster binnen gingen.

De kledingkeuze van eenieder was wel even wennen. Meestal zien we elkaar namelijk in sportkleding.
Om kwart over 4 kwam professor mr. dr. G.P. van Duijvenvoorde in een stoet van andere professoren in toga en met een baret op het hoofd het Groot Auditorium binnen geschreden.

Alle toga's waren zwart op één wijnrode na. Dat was van een professor, die eerst bij een andere universiteit in Nederland had gewerkt en het zonde vond om een nieuwe toga te kopen, terwijl de andere nog goed was.

Om kwart over 4 begon Gera in een zaal met 250 toehoorders aan haar inaugurale rede. Deze begon heel bijzonder met het verhaal van de telegraafverbindingen in de woestijnen in Australië. Er zijn mensen, die daar hun hele leven in extreme omstandigheden geleefd en gewerkt hebben, zo ongeveer verstoken van vrijwel elk menselijk contact, om anderen in staat te stellen contact te hebben met de rest van de wereld. Zelf leefden ze in the middle of nowhere....

Wij kregen intussen het een en ander te horen over de internationale afspraken, die gemaakt zijn om communicatiemiddelen als mobiele telefoons, internet en dergelijke überhaupt te kunnen gebruiken.
Na ruim 40 minuten verliet de kersverse professor het Groot Auditorium in gezelschap van haar vakbroeders.

Op de druk bezochte receptie duurde het wel even, voor we aan de beurt waren om Gera en Henk de hand te schudden. Ondertussen praatten we met deze en gene.
Om half 7 wandelde ik met Hans Post naar Stadscafé Van der Werff voor een "walking dinner".
Uiteraard werden er tijdens dit gezellige samenzijn enkele toespraken gehouden. Daar deden wij niet aan mee. Wij hielden het bescheiden met een tweetal liederen.

Ik heb zo waa- waa- waa- waanzinnig gedroomd
Ik word hoogleraar, mam - Dat had je gedroomd
Nee, echt, ’t is waar
Het klinkt misschien raar
Maar ik ga nu die droom achterna

’k heb mijn schaatsen in het vet laten staan
En ook aan sporten heb ik niets meer gedaan
Want el-leke dag
Ging ik aan de slag
Dat alles voor een boeiend verhaal

Je was fantastisch, maar dat wist je toch wel?
En vanaf nu kom jij niet meer in de knel
Je hebt nu weer tijd
En loyaliteit
Voor de sport en de fa-a-culteit

Opzij, opzij, opzij
Maak plaats, maak plaats, maak plaats
Gera heeft ongelofelijke haast
Opzij, opzij, opzij
Want zij is haast te laat
Zij heeft nog maar een paar dagen de tijd

Zij moet schrijven, lezen, denken, typen, oef’nen, timen en weer door gaan
Zij kan niet komen trainen, zij kan nu niet langer blijven gaan

Na negen mei misschien,
dan komt zij wel weer skeel’ren
en naderhand wellicht een kopje thee
wat zijn wij trots op Gera, hoogleraar in een toga
Hoera, hoera, voor onze knappe Gera

Om kwart voor 10 namen we afscheid van Gera en wandelde ik met Jaap de Gorter mee naar zijn huis, waar ik mijn fiets ophaalde. We hadden geluk gehad. We waren telkens precies tussen de buien door van de ene plek na de andere gegaan.
Op de fiets reed ik naar mijn eigen verstrooide professor. Zij had deze status bereikt zonder inaugurale rede....

De Week van het Sportboek

Afgelopen week was het de Week van het Sportboek. De Week van het Sportboek wordt dit jaar voor het eerst georganiseerd door Stichting CPNB in samenwerking met sportboekenuitgevers en NOC-NSF. De campagne richt zich op meer zichtbaarheid van sportboeken in boekhandels en bibliotheken en wijst klanten en leden op het ruime aanbod aan sportboeken.
Nu heb ik daar als bibliothecaris en sportliefhebber geen aparte week voor nodig. Wat mij betreft is het iedere week sportboekenweek. Maar ja, ik heb dan ook al 2 sportboeken op mijn naam staan.

In het najaar van 2011 kwam "Molen- en Merentocht" uit bij Mijn Bestseller, een half jaar later zag "De Elfsteden toch gereden" het licht.

Nu heeft u de mogelijkheid om tot 1 juni uw stem uit te brengen voor de publieksprijs voor het beste sportboek van het jaar. Er zijn 10 boeken genomineerd.

De genomineerde boeken zijn:
"Bloedbroeders" van Steven Derix en Dolf de Groot
"Gepakt" van Mart Smeets
"Laurens ten Dam" van Robin van der Kloor
"Dennis Bergkamp" van Jaap Visser en David Winner
"Vechtlust" van Vincent de Vries
"De Wolf, John" van Jeroen Siebelink en John de Wolf
"De kunst van het dalen" van Martin Bons
"Tussen Godenzonen" van Auke Kok
"Sven" van Johan Boef
"Het is zoals het is" van Marcel van Roosmalen
Het betreft 4 wielrenboeken, 5 voetbalboeken en 1 schaatsboek. Voordat ik mijn stem uitbracht, koos ik in iedere categorie een boek uit.
Bij de schaatsboeken was de keuze erg makkelijk: "Sven" van Johan Boef.

Bij de wielerboeken viel mijn keuze op "De kunst van het dalen" van Martin Bons.

Dalen is niet voor iedereen weggelegd. Dalen is een kunst. Martin Bons schreef een boek over dalen in de Tour de France. Over angsten. Over toeval. Over de krankzinnigheid. Maar vooral ook over de schoonheid van het meest onderschatte onderdeel van de wielersport.
En tenslotte "Tussen Godenzonen" van Auke Kok. De auteur liep een seizoen lang mee met de selectie van Ajax toen de Amsterdamse club voor de derde maal op rij landskampioen werd. Gisteren werd het kwartet volgemaakt.

Mijn keuze viel op het boek van Auke Kok. De prima presentatie, die hij in de bibliotheek aan de Hoorneslaan heeft gegeven, lag nog vers in het geheugen. Dat was voor mij een schot in de roos.

Frontlijnfietsroute

Daar ik in mijn jeugdjaren leraar geschiedenis wilde worden, heeft dit prachtige vak altijd mijn voorliefde behouden, ondanks dat er niet bepaald een groot pedagoog in mij school. Als ik op vakantie ga, lees ik graag over de historie van die streek. Vooral de bijzondere verhalen spreken mij aan. En vergis u niet, vrijwel iedere streek heeft deze.

Toen ik vorig jaar op mijn werk in de bibliotheek het tijdschrift Op pad zag liggen, nam ik het in de pauze meteen ter hand vanwege het verhaal over de Frontlijnfietsroute.

En daar het dit jaar een eeuw geleden is, dat de Eerste Wereldoorlog uitbrak, stond voor mij als een paal boven water, dat we deze zomer de Frontlijnfietsroute zouden gaan fietsen.

Maar ja, Ada had heel andere ideeën over de zomer van 2014. Op zich was er nog geen noodzaak om in navolging van andere fietsers of het alternatief van mijn Ada vast te leggen. Bij de meeste fietsvakanties kun je gewoon van huis uit vertrekken of de fiets in de trein meenemen naar de grens van Nederland en vandaar uit wegfietsen.

Nu was ik, om mij geheel in de geest van de Frontlijnfietsroute te spreken, niet van plan om mij snel gewonnen te geven, temeer daar de loopgravenoorlog ook tal van bijzondere verhalen heeft opgeleverd.
Maar zoals zo vaak in het leven: het loopt altijd net wat anders dan je in je gedachten had. Bij mij kwam dat door een artikel in het Leidsch Dagblad van afgelopen woensdag over de westhoek van Vlaanderen, waar in de Eerste Wereldoorlog 4 jaar lang het front dwars doorheen liep. Komend jaar worden alleen al in deze streek een half miljoen toeristen verwacht.

Dat is niet wat ik tijdens een fietsvakantie op wens te zoeken. Ada en ik ontlopen graag het massatoerisme onder het motto: "Mijdt de meute!"
Deze fietsroute komt een ander jaar wel aan de beurt. Nu loopt de Frontlijnfietsroute loopt deels parallel aan de Groene Valleien fietsroute, die Ada en ik in 2009 gefietst hebben.

Nu wil het toeval, dat vandaag deze fietsreisgids van de tocht dwars door Noord-Frankrijk via interbibliothecair leenverkeer was binnengekomen voor een klant, terwijl ik net een half uur eerder een andere klant aan de balie had geholpen, die vertelde, dat ze komende maand in de omgeving van Ieper met haar man rond ging fietsen. Haar man was altijd zeer geïnteresseerd in geschiedenis en zij wilden het Vlaamse deel van de Frontlijnfietsroute doen.
Dat boek hebben we niet in de collectie, maar we hebben wel een redelijk alternatief: "Velden van weleer".

Voor Ada en mij geldt: de "Velden van weleer" komt nog wel een keer.

Sven

Het grote voordeel van collectievormer in de bibliotheek is, dat je een goed beeld krijgt van welke boeken er allemaal uit komen. Zo zag ik deze week deze recensie bij de aanschafinformaties.

Johan Boef is werkzaam als journalist voor EenVandaag. Kort voor het de Olympische Spelen in Sotsji publiceert hij de biografie van schaatskampioen Sven Kramer (1986). Kramer komt uit een schaatsfamilie. Vader Yep behoorde tot de wereldtop. Van kinds af aan was Kramer al bezeten van schaatsen. Als junior was hij niet de meest getalenteerde maar wel de meest bezeten schaatser. Boef portretteert hem als een gedreven, professionele sporter die niets aan het toeval overlaat. Hij eist van zichzelf en zijn omgeving perfectie. Dat maakt hem tot de succesvolste allround schaatser aller tijden. Behalve talloze overwinningen (zes WK's, zes EK's en Olympisch kampioen) kent de carrière van Kramer een aantal dramatische momenten zoals de diskwalificatie op de 10 kilometer in Vancouver in 2010 en een aantal mysterieuze blessures. Kramer werkte niet mee aan deze biografie. Boef sprak met veel mensen uit de schaatswereld. Ondanks de goede research blijft Kramer ongrijpbaar. Zijn carrière is nog in volle bloei. De biografie is daarom niet meer dan een tussenstand. Met fotokatern, literatuurlijst en erelijst.
Ik hoefde het boek niet aan te schaffen. We kregen het via een standing-orderabonnement al binnen bij de Katwijkse bibliotheek.
Nu heb ik me jarenlang afgevraagd, hoe het kon, dat Sven Kramer zo'n veelvraat kon worden, terwijl hij niet tegen een groter talent op hoefde te boksen, zoals Rintje Ritsma als junior altijd het onderspit dolf tegen Falco Zandstra.
Maar dat had ik mis. In zijn jeugdjaren was er wel degelijk een schaatser, die beter was dan Sven Kramer: Guido Berends.

Zo vielen alle puzzelstukjes in elkaar en klopte de bewering, die ik gedaan heb in mijn visie op mentale training.
Ik kwam pas achter het bestaan van een supertalent, dat Kramer vroeger dwars zat door een uitzending van BNN tijdens de Olympische Spelen in Sotsji.

In die week hoorde ik op de radio, dat ook Neerlands grootste voetballer ooit, Johan Cruijff, in zijn jeugdjaren niet de beste voetballer van de Ajax-jeugd was. Gerrie Splinter was minstens net zo goed, maar als de training afgelopen was ging Cruijff nog eindeloos oefenen op zijn traptechniek, terwijl Splinter moe maar voldaan naar huis ging.
Wat dat aangaat is de mentale training goed samen te vatten in de wapenspreuk op het wapen van Zeeland: "Luctor et emergo".

In goed Nederlands betekent dit: ik worstel en kom boven.

Waarvan acte.

Kenniscirkel collectievorming

Als collectievormer bij Bibliotheek Katwijk mag ik 2 keer per jaar naar Probiblio in Hoofddorp fietsen. Vanmorgen vertrok ik om kwart over 8 onder een zwaar bewolkte hemel naar de Haarlemmermeer. Ik had de wind in de rug, dus ik schoot harder op dan ik had verwacht. Om half 10 was ik na 27 km fietsen als een der eersten aanwezig, ondanks het onderweg aantrekken van de regenbroek, een paar stoplichten en het even praten met mijn schoonzus Joke, die ik in Nieuw-Vennep tegenkwam.
Sommigen zijn stomverbaasd, dat ik "dat hele eind" uit Leiden kom fietsen.

Ach, vergeleken met het ploegen door de sneeuw in januari was dit een fluitje van een cent.

Bij de voorstelronde werd je niet echt vrolijk: bezuinigingen alom, sluiting van vestigingen en ontslagen, met als nieuwste variant ontslagen werknemers, die vervangen werden door vrijwilligers. Hoe gek wil je het hebben?
Fred Kolman van Openbare Bibliotheek Amsterdam kon melden, dat Amsterdam tegen de heersende trend in nog nieuwe vestigingen opent. Hij legde ook uit, hoe nu en in de nabije toekomst de Plusbibliotheken de taken verdelen met betrekking tot de diverse collectie-onderdelen, zodat de minder gangbare titels toch behouden blijven voor de openbare bibliotheken in Nederland.
Het tweede deel van de ochtend ging over de Bibliotheek op School, dBoS in het vakjargon.
Belangrijk bij dit soort bijeenkomsten zijn vaak de persoonlijke gesprekken met vakbroeders en vooral -zusters en zaken die niet op de agenda staan, maar wel naar voren komen. Interessant voor ons kan met kleinere collecties in de filialen de Routecollectie worden. Een interessant onderwerp voor een volgende keer. En als dan ook ervaringen van bibliotheken met "floating collections" aan bod komen, kan dat praktische handvaten opleveren.
Op de terugweg ging in nog een uurtje bij mijn schoonzus Joke langs, voor ik tegen de wind in op deze wisselvallige derde dinsdag in september op huis aan fietste. Zo kon ik mijn kuiten, die gevoelig waren door de combinatie van 15 km hardlopen en de volgende dag een droogtraining, weer een beetje soepeler trappen.
Het nuttige met het aangename verenigen heet zoiets.

Rock the War

Afgelopen zaterdag was er na de Dodenherdenking een zeer interessant programma op Nederland 3: Rock the War. Het ging over de relatie tussen (pop)muziek en oorlog en vrede. Zowel de bibliothecaris als de muziekliefhebber in mij liep het water uit de mond bij de enorme muziekcollectie, die een in Amerika wonende Nederlandse professor had verzameld over muziek, die met oorlog en vrede te maken had.
Voor degenen, die de uitzending gemist hebben, hier is jullie herkansing.
Persoonlijk was ik zeer geïnteresseerd in deze documentaire. In mijn langharige jeugdjaren hing deze poster voor mijn kamerraam aan Hoofdweg 1184 in Nieuw-Vennep.

Cursus

Het is een bekend feit, dat we in een informatiemaatschappij leven. Dit houdt in, dat je je constant bij moet scholen op allerlei terreinen. Stilstand is immers achteruitgang.
Deze week zat bij de aanschafinformatie het nieuwste boek van Herman Finkers.

Ik besloot "De cursus "Omgaan met teleurstellingen" gaat wederom niet door" te bestellen. Dat was eergisteren een wijs besluit, want vanmiddag kwam een klant er naar vragen, terwijl ik in de frontoffice mijn dienst draaide.

De titel "De cursus "Omgaan met teleurstellingen" gaat wederom niet door" bracht bij mij de volgende gebeurtenis naar boven: een jaar of 10 geleden was ik met mijn vrienden Bas Warnink, Joep Kapiteijn en Tim de Beer aan het biljarten in een klein bruin café. Dat deden we een paar keer per jaar in die locatie.

Die bewuste avond waren we ons aan het uitleven in de edele biljartsport, waarbij ons volume heel wat hoger was dan te doen gebruikelijk is als biljarten een keer op televisie is. De volumeknop ging heel wat verder open, toen de eerste van ons naar het toilet ging. Op de deur hing een papier met de tekst: "De cursus Rietdekken gaat vanavond niet door. Riet is ziek."

Onnodig om te zeggen, dat we de rest van de avond genoeg inspiratie hadden voor allerlei grappen en grollen. Als het op cursussen aankomt zijn we zeer leergierig!

RCB

De bibliotheekwereld wemelt van de afkortingen. Nu zal niet iedereen meteen weten, wat RCB betekent. Welnu: RCB staat voor Rationeel Collectie Beheer. Kort door de bocht uitgelegd: hoe haal je zo makkelijk mogelijk zo veel mogelijk bruikbare cijfers rondom de collectie uit de computer.
Op een wisselvallige dag in de herfstvakantie zat ik in het prachtig gelegen gebouw van HKA in Paterswolde om ingewijd te worden in de geheimen van RCB.

De module ervan zit verwerkt in BicatWise. Ik had een paar keer geprobeerd om cijfers bij elkaar te harken, maar dat was me niet gelukt.
In het hoge noorden kwam ik er achter, waar dat aan lag: deze gegevens kun je alleen te voorschijn toveren via Beheer. En ja, daartoe ben ik niet bevoegd.
Met veel theoretische kennis en naar mijn mening met te weinig praktische oefening zal ik me deze week bij Josien melden om te kijken, hoe we dit wel voor elkaar kunnen krijgen.

Bij een stripverhaal zou je nu lezen: wordt vervolgd.