Vlaanderen Fietsroute

We zaten zondagmorgen om 8 uur aan het ontbijt, waarbij we met onze gastvrouw praatten over wat we de dag ervoor gedaan hadden, terwijl zij ons nog het een en ander over Maastricht vertelde. Na de logieskosten voldaan te hebben verlieten we ons gastverblijf en fietsten naar de Servaasbrug, waarover we de Maas overstaken.
Met de prima uitleg van onze gastvrouw staken we dwars door het noorden van Maastricht naar Smeermaas toe.

Hier fietsten we langs de Zuid-Willemsvaart over een breed fietspad omzoomd door bomen in alle denkbare herfsttinten.

En dat bij zonnig weer met een temperatuur van meer dan 20 graden. Dat was dus genieten. En dat deden wij niet alleen, maar ook zeer veel andere fietsers, waaronder grote groepen wielrenners. Wat dat aangaat is Vlaanderen echt een wielerland!

We fietsten met de wind in de rug langs Oud-Rekem, dat uitgeroepen was tot het mooiste dorp van Vlaanderen.

We hadden geen tijd om Oud-Rekem te gaan bekijken en reden vanaf Vucht over dijken naar taverne Molenveld. Vlak bij het veerpont naar Urmond namen we op het terras cappuccino, koude chocolademelk en Apfelstrudel.

Bij de deurpost zat op borsthoogte een bordje aan de muur geschroefd met het opschrift: Waterhoogte januari 1995.
Na een omleiding bij Dilsen-Stokkkem kwamen we bij Elen in een verkeersopstopping terecht, die veroorzaakt werd door een tractor met aanhanger, die door het autoverkeer op dit smallere wegdeel niet meer voor- of achteruit kon. Als fietser konden we er net langs.
Zo trapten we naar Maaseik toe, waar op het mooie centrale plein een groot standbeeld stond van de gebroeders Hubert en Jan van Eyck .

Via Kessenich kwamen we in Thorn terecht. In het Witte stadje namen we onze lunch bij het Monument voor de muziek.

Op een bankje konden we even uitblazen.

We volgden de grensroute tussen Nederlands en Belgisch Limburg en alles liep op rolletjes tot Molenbeersel. We waren al heel wat grenspalen gepasseerd, maar we stuitten op een flinke omleiding in de bovenhoek van Vlaanderen.

Zodoende raakten we van de Vlaanderen Fietsroute af, terwijl we zodoende ook de knooppunten kwijtraakten. Dit leidde tot enige onenigheid tussen mijn vrouw en mij. Gelukkig leidde dit niet tot een kernsplitsing.
Uiteindelijk vonden we in dit prachtige gebied onder Stramproy de juiste weg weer terug.

Helaas raakte Ada in dit natuurgebied van de weg af. Op een fietspad langs een onverharde zandweg toucheerde zij met haar voorwiel mijn achterwiel lichtjes, maar voldoende om haar evenwicht te verliezen. Ze reed tegen een houten paaltje tussen de twee paden op en ging vrij hard onderuit. Met een paar schaafwonden en wat blauwe plekken klauterde mijn bikkel weer op. Het was gelukkig niet zo erg als 4 jaar geleden aan de Weser.

Nu zijn schaatsers jaren aan het trainen om een goede slag te pakken te krijgen. Welnu, Ada had deze in één keer. Weliswaar in haar achterwiel, maar je moet ergens beginnen.
Nu denken jullie, dat ik taai ben, maar ik ken iemand, die nog veel taaier is. Met het slag in haar wiel wilde deze ranke doordouwer geheel volgens plan doorfietsen naar Eindhoven.
Dat leek mij geen geslaagd plan. Derhalve koersten we, nadat 2 mountainbikers de achterrem losser hadden gezet, naar Weert toe. Zo kwamen we door de schitterende Tungelerwallen.

Zo fietsten we op Weert aan, waar Ada in een café haar schaafwonden schoonmaakte alvorens we onder een dichter wordend wolkendek naar het station fietsten. We namen de trein naar Utrecht. Tussen Eindhoven en Den Bosch regende het behoorlijk.
In de Domstad stapten we over op de trein naar Den Haag CS. Hier vandaan reden we naar de sluizen van Leidschendam, waar we in restaurant "De Oude Melkhandel" het heerlijke weekeinde na 140 kilometer fietsen gezellig samen afsloten.

Maastricht en Eijsden

Dit weekeinde was het 34 jaar geleden, dat Ada en ik elkaar hadden leren kennen bij de blokkade van Dodewaard.

Ter gelegenheid hiervan zouden we een weekeindje weg gaan. Donderdagmorgen had ik via de gids van Vrienden op de fiets een adres in Maastricht geregeld, waar we een nachtje zouden slapen.
Daar we niet al te laat in de hoofdstad van Limburg aan wilden komen, hadden we afgesproken om er vroeg uit te gaan. Ik werd zaterdag door Ada wakker gemaakt met de mededeling, dat het half 7 was. Ada was er al uit en stond onder de douche haar haren te wassen. Ik friste me op aan de wastafel. Terug op de slaapkamer deed ik het licht aan en zag, dat het half 5 was....

Om kwart voor 7 werd ik voor de tweede keer gewekt door mijn liefhebbende echtgenote. Om 8 uur zaten we in de trein naar Amsterdam, waar we bij Halfweg getrakteerd werden op een prachtig ochtendrood boven Mokum.

De treinreis verliep voorspoedig tot we in Maastricht waren. Hier stond de trein wat langer stil en klonk het volgende omroepbericht door de geluidsboxen: "We wachten op de komst van de machinist!"

Inmiddels weet ik, dat we van de NS alles kunnen verwachten, maar dat we Sittard konden bereiken zonder machinist?
Om kwart voor 11 fietsten we in Maastricht. Hier zagen we een affiche van de tentoonstelling "Vikingen in de Lage Landen".

Normaal gesproken zouden we overwegen om hier naar toe te gaan, maar het was zulk verrukkelijk weer, dat we graag de hele dag buiten wilden zijn.
Na onze logeerspullen in de gehuurde kamer achtergelaten te hebben, fietsten we weer naar het centrum, waar we de rijwielen stalden bij het Onze Lieve Vrouweplein. Hier namen we op een vol terras latte macchiato, chocolademelk en 2 punten Limburgse vlaai. De rekening vonden we ietwat hoog: € 31,-. De serveerster had vergeten om de bestelling van de vorige klanten aan onze tafel af te sluiten. Daar wij in een milde bui waren, werd ze niet op staande voet ontslagen....

Aan de hand van 100% Maastricht maakten we een wandeling door het Jekerkwartier. Bij een ambachtelijke bakker in de Hondstraat kochten we overheerlijk brood. Zwervend door het zuidelijke deel van het centrum kwamen we uit bij de Bisschopsmolen.






Een straatje verder troffen we dit beeltenis van Kaïn en Abel.

Bij de Jeker aangekomen kwamen we nog een watermolen tegen.


In het Jekerpark stonden prachtige oude bomen.



Op een bank in het Jekerpark lunchten we in het zonnetje.

Over de stadswallen met soms een behoorlijke diepte vlak voor onze voeten.

Op onze zwerftocht door de smalle straten stuitten we bij het pand van de Studentenekklesia op deze wijze woorden.


Door het mooie Maastricht liepen we naar het Vrijthof, waar een mannenkoor in de muziektent zuiver zong.


We luisterden naar de a capella-uitvoering van "The lion sleeps tonight".

Daar alle terrassen op het Vrijthof barstensvol zaten, zodat we ons heil zochten in een zijstraat. In de Platielstraat namen we op een terras een glas jus d'orange. Recht tegenover dit terras was een kledingwinkel, waar mijn modeadviseuse een kleurrijke bloes voor me uitzocht. Na het afrekenen deed ik de bovenklep van mijn stuurtas dicht.
"Heel verstandig om de klep goed dicht te doen", zei de verkoper.
Dit intikkertje liet ik niet lopen.
"Dat zegt mijn vrouw ook altijd", antwoordde ik: "Klep dicht!"
We staken het Vrijthof oven naar de kerk, die in het kaartspel vaak staat afgebeeld op de Klaveren aas: de Servaasbasiliek. Een bijzonder mooie kerk.

De basiliek was onmiskenbaar Katholiek met zijn wierookgeur, heiligenbeelden en brandende kaarsen. Bij binnenkomst kregen wij van een non ook een kaarsje overhandigd.
Na geld gepind te hebben staken we aan de overzijde het Vrijthof over om in de Dominikanenkerk te komen. In deze Middeleeuwse kerk is tegenwoordig een boekhandel gevestigd. Zeer stijlvol en met eerbied voor de rijke historie van dit kerkgebouw.

Hier kochten we het boekje "Kikker in de kou" van Max Velthuijs.

Alleen deze tekening al maakt de aanschaf een juiste.


We wandelden naar 't Bassin, de oude binnenhaven, waar in de oude kelders net als in Utrecht kunstenaarsateliers en restaurantjes een plek vinden. Op weg hier naar toe kwamen we een wielrenner in de zeer herkenbare IJVL-kleding tegen. Het bleek een trainingsmaat van Ronald de Rooij, Erik van Kordelaar en Janus van Liempt te zijn.

Terug bij de fietsen reden we via Kanne naar Eijsden. Met het veerpont werden we de Maas overgezet. Het terras van "Aon 't Bat" was propvol.
Geen nood, om de hoek lag "La Meuse". Na een drankje op dat terras wandelden we samen door Eijsden in de schemering. Hierbij maakten we ook nog een wandeling door de tuin van Kasteel Eijsden.

Om 7 uur waren we terug bij het fameuze "La Meuse". Als het aantal gasten tekenend is voor de stand van onze economie, dan gaat het goed in Nederland. Alle tafels waren bezet. Het eten was dan ook heerlijk. Een aanrader. Het driegangenmenu ging er na een dag in zomerse temperaturen wel in, net als de Val Dieu blond.
Om 10 uur fietsten we in het donker naar Maastricht terug. De route ging gedeeltelijk over de Mergellandroute, maar dan wel tegen de richting in.
We hadden saampjes een verrukkelijke dag gehad.

Knuffel

Ik stond vanmorgen om 10 uur in de uitlening. De bibliotheek was net open, toen er een vrouw van een jaar of 30 met een jongen van een jaar of 2 op me afgestapt kwam met de mededeling: "Wij zijn een knuffel kwijt."
Ik zette mijn onschuldigste gezicht op en antwoordde heel beleefd: "Dus u wilt een knuffel van me?"

Enig lachen later keek ik in de bak met gevonden voorwerpen, maar helaas, daar was de gisterenavond verloren knuffel niet.
Ik raadde de moeder aan om even de plekken langs te lopen, waar ze gisteren geweest was. Een minuut of 5 later zag ik het duo de bibliotheek verlaten. Het jongetje liep stralend rond met zijn knuffel. Zulk pril geluk moet je verder niet storen.

Schaatsen en muziek

Dat kunstschaatsen en muziek nauw met elkaar verweven zijn, is een algemeen erkend gegeven. De muziek bepaalt de choreografie en het ritme van de oefeningen.

Bij het langebaanschaatsen ligt het wat minder eenduidig. Maar muziek kan wel degelijk van invloed zijn op de beweging van langebaanschaatsers. Vorig jaar maakte Jillert Anema een groot punt van de beïnvloeding die muziek kan hebben op het wedstrijdverloop.

Ik denk, dat Anema hier wel een punt heeft. Schaatsen is gevoel en muziek is ook gevoel. Bij een wedstrijd op het scherp van de snede, waar soms een duizendste seconde het verschil tussen succes en falen kan bepalen, kan muziek net het verschil maken.
In de Leidse IJshal hebben we gelukkig geen last van dit soort discussies. Vanmorgen zette Teun de Reede de muziek aan, toen ruim 30 schaatsers het spiegelgladde ijs betraden en een peloton van van een kleine 20 "Krasse knarren" in piramidevorm hun 125 rondjes draaiden. Het eerste nummer was "House of the Rising Sun" van "The Animals".

Heerlijke muziek om op te schaatsen, net als de paar nummers van "The Rolling Stones", die gedraaid werden.

Henk Distelvelt haalde bij het uitrijden na de 25 rondjes, terwijl we keken naar een kunstschaatster op de binnenbaan, een zondagmorgen aan, waarop hij in de IJshal schaatste. Er werd walsmuziek aangezet.

"Terwijl je schaatste, ging je er gewoon bij zwieren", zei deze ervaringsdeskundige.
Onder de tonen van "Supertramp" met "School" verlieten we om 20 over 10 het ijs.

In de kantine ging het gesprek bij de koffie en chocolademelk op een gegeven moment ook over muziek. Niet zo gek met Henk en Jan Versteegen van "The Shoes" aan tafel.
Zo haalde deze tweeling een concert aan van "Weather Report", dat ze in de jaren '70 bezocht hadden.

Via "Weather Report" kwam Jan Versteegen uit bij de film "Amadeus", waarbij de Keizer van Oostenrijk zei: "There are simply too many notes."

Mozart protesteert: bij een goed muziekwerk zijn er precies genoeg noten. Als je er iets vanaf haalt of er iets bij doet, wordt het nummer alleen maar minder.

Jan Versteegen gaf Mozart gelijk. En hij heeft recht van spreken als (mede)componist van veel nummers van "The Shoes", waaronder het prachtige "Adios Corazon".

"Jij bent nog geen spat veranderd!"

Vanmorgen moest ik de training van de "Krasse Knarren" in de Leidse IJshal laten schieten. Voor mijn werk bij Bibliotheek Katwijk moest ik naar Utrecht voor de halfjaarlijkse vergadering van BiebPanel.
Vlak voor we aan het lunchbuffet konden beginnen, kreeg ik te horen: "Bert Breed, jij bent nog spat veranderd!"
Het bleek Corrie Hortensius te zijn, met wie ik in 1978-79 op de Bibliotheek Academie in Amsterdam in de klas heb gezeten. Sterker nog, in maart 1979 liepen deze 2 BOB-studenten stage bij de Openbare Bibliotheek in Leiden. Het was voor ons beiden een goede en gezellige stage met Harry Giessen als mentor.
Voor mij had de stage trouwens blijvende gevolgen. Ik was net erkend als gewetensbezwaarde en zocht nog een plek, waar ik 19 maanden vervangende dienstplicht moest vervullen. Dat kon geregeld worden, zodat ik ook vanaf 1 september 1979 vrijwel iedere werkdag van de Hoofdweg in Nieuw-Vennep naar de Breestraat in Leiden kon rijden op mijn oude opoefiets.
Buiten het bijpraten en het ophalen van herinneringen kwamen we erachter, dat we beiden graag op fietsvakanties. Zelf haalde ik de fietsvakantie met Ada naar Praag aan.

Corrie had met haar man de Noordzeeroute gefietst. Vooral het gedeelte in Noorwegen en Schotland was met de vele klimmen behoorlijk zwaar te noemen.

Zelf kende ik van deze internationale fietsroute alleen het zuidelijke deel naar Boulogne-sur-Mer en het noordelijk deel tot Esbjerg in Denemarken.

De bibliotheek moet zich de komende jaren meer gaan richten op de ontmoetingsfunctie. Nou, dat is op deze BiebPanel-bijeenkomst prima gelukt. En daar ik meestal een exemplaar bij me heb van "Molen- en Merentocht" kon ik dit persoonlijke visitekaartje met veel genoegen aan mijn oud-klasgenote overhandigen.

Jean Kwok

Als je de kansberekening er op los zou laten, dan is de kans, dat je in de Leidse IJshal kennis maakt met een Amerikaanse schrijfster niet bijster groot. Maar gelukkig houdt het echte leven zich niet aan statistieken en kom je regelmatig voor verrassingen te staan.
De eerste verrassing was gisterenmiddag een onaangename. Waar is 's ochtends nog op keihard spiegelglad ijs les had gekregen van Marieke van Hoek, daar mocht is zelf om half 6 lesgeven op nat ijs. 'Middags was de koelmachine uitgevallen. Men had de machine weliswaar weer aan de praat gekregen, maar met de hoge bijna zomerse buitentemperaturen, waarbij ik meewarig werd aangekeken door fietsers en wandelaars in T-shirts toen ik in schaatskleren naar de Vondellaan fietste, lukte het niet om de bovenlaag op tijd droog te vriezen.
Zodoende gaf ik mijn eerste schaatsles zonder mijn favoriete oefening: vallen. Ik wilde het de 9 kinderen, die op 3 oktober de schaatsles belangrijker vonden dan de Leidse kermis, niet aandoen om een uur lang rond te moeten rijden met natte kleren.

Toen ik om half 7 bij mijn fiets klaarstond om naar huis te rijden, waar ik met alle kinderen traditioneel hutspot te gaan eten, kwam de aangename verrassing. Daar sprak de moeder van twee leskinderen me aan: "Jij schrijft boeken zag ik net in de winkel."


"Dat klopt", antwoordde ik, waarna de vrouw zei, dat ze een paar romans op haar naam had staan: "In Amerika ben ik veel bekender dan in Nederland."
Gezien de lijst aan literaire prijzen, die ze in Amerika heeft gewonnen, kun je dit een understatement noemen.
Ik vroeg naar haar naam. Het bleek Jean Kwok te zijn. Als goed bibliothecaris kende ik de boeken van Jean Kwok wel, ook al had ik ze niet gelezen.


Ik heb zo'n vaag vermoeden, dat daar binnenkort wel eens verandering in kan komen....

Osakaen

Er zijn van die woorden, die je graag zelf verzonnen zou hebben. Vorige week las ik in het Leidsch Dagblad een aantal korte interviews met deelnemers aan de repetitie van de koraalzang van 3 oktober. Een vrouw, die een kwart eeuw in Leiden woont, vertelde dat ze op 2 oktober altijd ging "Osakaen".

Wat mij betreft kan "Osakaen" linea recta het Leids woordenboek in. Sinds het uitkomen van het nummer "Osaka" wordt dit woord luidkeels meegezongen als "The Shoes", de langst bestaande popgroep in de originele bezetting, in Leiden of omgeving optreedt.
"The Shoes" bestaan al 54 jaar en het was een grote schok voor gitarist Wim van Huis, toen hij in het Leidsch Dagblad moest lezen, dat hij niet meer bij de groep hoort. Theo van Es en Jan en Henk Versteegen werden wel genoemd, Wim nadrukkelijk niet.

In "Derksen on the Road" kwam Wim er al bekaaid af, maar dit was toch wel de overtreffende trap.

Met enige twijfel of ik een kwartet of een trio op zou zien treden bij "La Bota" vertrok ik op deze prachtige herfstavond op de fiets naar het huis van Jaap de Gorter, waar ik de fiets veilig stalde om daarna naar de Pieterskerk te wandelen. Het was op deze 2 oktober nog veel drukker dan anders. Bij het betreden van de al behoorlijk volle Herensteeg kwam ik mijn collega Francisca Westgeest tegen, de eerste van een serie bekenden. Gon Schiereck, Arthur van Winsen, Jan Verlind, Jos van Teijlingen, Peter Witteman, Michel Versteegen en Richard Dieke waren de schaatsers, die ik tegenkwam bij "La Bota".

Wim van Huis mocht na veel smeekbeden gelukkig nog meespelen en dat was maar goed ook, want hij speelde de sterren van de hemel. Kortom, Wim was, net als Henk en Jan Versteegen, in vorm. Dat gold wat minder voor de zanger. Aan de stem van Theo van Es mankeerde niets, maar zijn duurvermogen was duidelijk minder. Na een nummer of 6 kondigde hij steevast de volgende pauze af. Zodoende kon het massaal toegestroomde publiek slechts 2 keer meegalmen met "Osaka", dat tevens de afsluiting was van dit vrij korte maar krachtige optreden.

Maar elk nadeel heb zijn voordeel. Zodoende kon ik Wim van Huis een luisterend oor bieden, die na 54 jaar trouwe dienst in het Leidsch Dagblad moest lezen, dat hij er niet meer bij hoorde.

Maar gelukkig mocht hij op het podium gewoon mee "Osakaen".