Over de Kaag

Het was een heerlijke dag om te fietsen. De zon scheen, er stond niet al te veel wind en met temperaturen tegen de 20 graden was het buiten prima uit te houden. Mijn jongste broer had een goede dag uitgekozen om zijn verjaardag te vieren.
Om een uur of 11 stapte ik op de fiets richting Oud-Ade. Ada had afgesproken met een van onze dochters, dus ik pedaleerde in mijn eentje naar camping "'t Haasje", waar ik het veerpont over de Kaag zou nemen.

Om kwart over 12 kon ik op het fietserspontje stappen, dat ons naar Kaageiland zou brengen. Tussen de talloze vletten ontwaarde ik een sleepboot uit 1928, die getooid was met de naam "Argus".

Het is altijd leuk om de Kaag over te steken. Varen geeft toch een soort vakantiegevoel. Maar mijn voorkeur gaat toch uit naar een alternatief vervoermiddel!

Na over Kaageiland naar de veerpont naar de Ringvaart gereden te hebben, sloeg ik op de ringdijk rechtsaf om via een paar slingerwegen in de polder op de Rijnlanderweg uit te komen. In mijn jeugdjaren heette deze doorgaande weg trouwens Sloterweg, naar het door Amsterdam geannexeerde plaatsje Sloten. Tussen Hoofddorp en Badhoevedorp werd rond 1970 de Sloterweg doorsneden door een landingsbaan van Schiphol. Het zuidelijke deel werd toen omgedoopt in Rijnlanderweg. De aanwonenden konden verhuiskaartjes rondsturen zonder daadwerkelijk te verhuizen....

In Nieuw-Vennep reed ik naar het kerkhof, waar mijn ouders begraven liggen. Op weg erheen kwam ik langs de jongensschool, waar ik op gezeten heb. Daarna is het een jongerensociëteit geworden. Het begon als "Lambiek", na een grondige verbouwing werd het "De Hobbit", later "De Stip" en momenteel heet het "De Hype".

Onbedoeld geeft de naamsverandering wel een goed beeld van de tijdsgeest.


In de jaren '70 waren de boeken van J.R.R. Tolkien razend populair bij de zeer ontspannen levende hippies, waartoe ik mezelf ook mocht rekenen.

Als er iets is, wat het huidige tijdsgewricht kenmerkt, dan is het de hijgerigheid van de hypes. De ene hype is nog niet voorbij, of de volgende staat alweer voor de deur: hypernerveus.
Dat was het gelukkig niet, toen ik bij het ouderlijk huis aankwam, waar Leo en Joke sinds kort in wonen. Het huis is helemaal opgeknapt. Toevalligerwijze kwam ik tegelijk aan met Kees en Alie van der Poel, die een jaar of 15 vrijwilliger zijn geweest in de Leidse IJshal.
Daarna stak ik over naar de buren en kon ik mijn broer Paul een toepasselijk verjaardagscadeau overhandigen.

De rest van de middag konden we in de tuin bivakkeren. Uit de wind en in de zon was het zelfs warm te noemen.

Om een uur of 5 stapte ik weer op de fiets. Via Burgerveen, Nieuwe Wetering, Rijpwetering en Oud-Ade reed ik op de Steutelstad af, waar ik 58 kilometer op de kilometerteller had staan. Als ik zou kunnen waterfietsen, dan had ik met de 2 kilometer over de Kaag erbij 60 kilometer rond hebben afgelegd.

De puntjes op de i

Volgende week zaterdag is de uitvoering van "Blest pair of sirens" in de Hartebrugkerk in Leiden. Vanmiddag was de laatste reguliere repetitie van de Leidse Koorprojecten.
Om even over half 1 vertrok ik in het zonnetje vanaf de bibliotheek van Valkenburg naar de Lokhorstkerk, waar we onder leiding van Wim de Ru bijna alle nummers doorzongen.
Net als de voor Ada en mij vorige keer begonnen we met "Een nachtegaal in Echternach".

Aansluitend kwam "Archibaldus van Oostzaan" van Daan Zonderland en Albert de Kler aan de beurt.

Er waren bij deze openingsnummers slechts enkele passages, die herhaald moesten worden. Wat dat aangaat waren, zoals te verwachten was, de "Wederwijven" heel wat weerspanniger.
Het Hollandse blok werd afgesloten door "Pater Noster" van Hendrik Andriessen. Hoewel dit "Onze Vader" op zich heel aardig ging, kwam er wel wat finetuning aan te pas om dit behoorlijk hoog gezongen lied nog beter te laten klinken.

Na de eerste pauze, die we buiten doorbrachten, vervolgden we de repetitie met "Fals love" van Edward Elgar.

De rest van het tweede blok werd besteed aan "Blest pair of Sirens" van Charles Hubert Parry. Dit achtstemmige lied is het slotlied van het concert op zaterdag 13 juni en het bevat het grootste aantal struikelblokken.

Per partij werden de puntjes op de i gezet, en ik kan u verzekeren, dat dat er heel wat waren. De tweede pauze werd er zelfs voor uitgesteld! Maar eerlijk is eerlijk: we hebben dit mooie maar lastige lied nog nooit zo goed gezongen. En dan te bedenken, dat we dan steun krijgen van the Fleet Cholar Society.
Het derde blok was na de verlate pauze iets korter. Allereerst kwam "I was glad" van Henry Purcell aan de beurt. Ook hier waren er enkele lastige passages, maar over het algemeen kon de dirigent blij zijn, dat het vrij vlekkeloos verliep.

Het slotakkoord was voor de meest bekende klassieke componist van het concert: Felix Mendelssohn Bartholdy. Dirigent Wim de Ru vond onze uitvoering van "Hör mein Bitten, Herr", een ten onrechte wat in de vergetelheid geraakt meesterwerk, zo mooi klinken, dat hij ons bepaalde passages telkens nogmaals liet zingen. Kom dus allemaal luisteren op 13 juni, want je maakt het niet iedere dag mee, dat je bij een repetitie al een toegift mag geven....

Vuurol

"Vuurol" is de lokale variant van "Oerol" op Terschelling.
Vanmorgen vroeg waren wij al helemaal in de stemming gekomen voor dit totaaltheater. Om 6 uur wekte Tim ons met de mededeling, dat er een merel tussen de binnen- en buitentent zat. Voorwaar een vroege vogel.

Met wat ooit vogels in de dop waren kregen we te maken bij het ontbijt. Alle eieren uit de eierdoos waren gekookt. Joep en Tim hadden er ieder 2 op. De tweede van Joep was helemaal onmiskenbaar, want Tim gooide deze van het ene eind van de 4 kampeertafeltjes naar Joep toe, die hem aan het andere eind van de tafels keurig opving.
Aan het eind van de maaltijd meldde Margriet zich. Ze wilde haar ei nu wel. Er was echter geen ei meer....

"Maar er zitten toch 12 eieren in een doos", verweerde Joep zich: "Er is dus genoeg voor iedereen. Zijn er nog anderen, die 2 eieren op hebben?"
Het verval van het hedendaagse rekenonderwijs openbaarde zich: "Joep, er bestaan alleen dozen van 6 of 10 eieren!"

Met het betere rekenwerk probeerde Tim om 3 uur korting los te peuteren bij Sherlock Holmes, die als een speurneus rondliep op het Vuurol-terrein.

De korting kregen we niet, maar we kregen wel tips van deze superspeurder, waar we het beste naar toe konden gaan. Maar dan had Sherlock buiten de gezellige charmes van onze Tim gerekend, want bij de kassa wist hij bij de dames toch korting te krijgen....





Al vrij snel stuitten we op een paar kabouters.



Met mijn ervaring met kabouterschaatsen had ik wel een streepje voor!

Met blauwe armbanden voor het personeel om onze polsen gingen we naar "Mycelium", een combinatie van muziek, dans en drama van Theatergroep "Het WEB" en "Cielito".


Gezeten op het mos keken en luisterden we naar het familiedrama. Aan het eind kregen 4 personen uit onze groep van wildvreemden een wens of wijze raad toegestopt.



We liepen door naar een vennetje, waar door "Theaterrabarber" het verhaal van de heks Baba Jaga werd verteld en gespeeld met af en toe publieksparticipatie.




"Heksensporen" was een succes.

Dat gold wat minder voor "Enkel- of dubbelspoor" van "2vallig" over een tweeling, die moet leren om elkaar los te laten.



De slotact was wat ons betreft KunstKeetFestival. Zij speelden met een prachtig taalgebruik "De Buskenblaser", een Middeleeuwse klucht over een domme boer, die zijn beste koe verkocht en het geld ervoor gebruikt voor een verjongingskuur, waar zijn vrouw niet zo blij mee was.



Maar de toegift was de grote verrassing van "Vuurol". Op het pad voelde ik, dat de rits van mijn trainingsjack open stond. De kilometerteller zat er nog in, mijn fietssleutel echter niet. Hoe vind je die terug? Ik meldde me dus bij meesterspeurder Sherlock Holmes, maar zelfs die zag er geen gat in.

En dan merk je het grote voorbeeld van getrouwd zijn met een praktische vrouw. Zij was doorgelopen naar de fietsen, waar de fietssleutel nog keurig in het slot zat. Om het verhaal nog fraaier te maken: ook de sleutel van Margriet zat nog steeds in het fietsslot. Met een opgelucht gevoel reden we naar "Puur" toe, waar we na 37 kilometer fietsen in het zonnetje ons borreluurtje hadden.
Om 7 uur wandelden we naar het centrum van Lage Vuursche, waar we bij pannenkoekenhuis "De Bosrand" zouden gaan eten. Daar het een frisse avond beloofde te worden, liep ik nog even terug naar de camping om "Saboteur" op te halen.

Wellicht dat we als de keuken dicht was, konden blijven zitten.
Bij terugkomst kon ik meteen bestellen. Op aanraden van Sheila nam ik een Noorse pannenkoek. Samen met een La Chouffe smaakte de spekpannenkoek met zalm prima.





Hilarisch werd het bij het bestellen van het toetje. Op de menukaart prijkte een seniorenijsje! Een kwartet 60-plussers bestelde dit. Daar ik deze mijlpaal nog niet gepasseerd was, hield ik het bij een grotere portie.
Om half 10 verlieten we "De Bosrand" om onder de eerste spetters onder het afdak plaats te nemen. Tim maakte het met de meterslange sfeerverlichting extra gezellig.


Ik miste alleen de Tibetaanse vlaggetjes.






Na een tijdje kletsen, sterke verhalen en veel lachen zongen we nog wat liedjes, voor we om 11 uur de slaapzak opzochten.