Drassig Dartmoor

De regen kletterde nog immer vrolijk door. Het gisteren nog droge veld was drassig geworden. Als je naar de w.c. ging, liep je te soppen. De vraag was: "Wat doen we?"
Vandaag zou het blijven regenen tot de middag. We besloten de kletsnatte tent op te ruimen. Deze hingen we te drogen in de doucheruimte, waar we bij de afwastafels ontbeten. Het kletterde nog harder dan ervoor.

Om 10 uur zat de nog behoorlijk natte tent op de fiets en verlieten we camping "Churchill Farm". We zaten al snel op de route, waarbij sommige holle wegen waren veranderd in halve beken. Gelukkig reed er niet al te veel verkeer rond.
Al vrij snel kwamen de eerste echte klimmen in de buurt van Scoriton. Hier zagen we een tweede dode das liggen.
We volgden de bordjes met High Moorland Link. Dit was een stuk makkelijker dan telkens in "Fietsen rond Het Kanaal" te kijken.

Na 9 kilometer fietsen hadden we om kwart voor 11 onze eerste pauze al. In Holne was een community-shop met tearoom. Hier namen we cappuccino en hot chocolate. De regenkleding kon even een beetje uitdruipen, wij konden een beetje opwarmen.

Hierna begon het echte werk. We gingen klimmen naar Combstone Tor.

Na de veeroosters gepasseerd te zijn, werd het hoe hoger we kwamen hoe desolater.

Doordat we een klein beetje in de wolken kwamen te fietsen, werd het wel wat droger, maar vooral ook windiger. Koeien, schapen en Dartmoor-paarden waren in hun element.

Wij iets minder, al genoten we volop van het woeste landschap.

Wat was dit ruig en mooi tegelijk.

We daalden af naar het stuwmeertje om door te stoempen naar de grote granieten rotspunten van Combestone Tor.

Hier stapten we af en wandelden naar deze Tor toe.

Er omheen was het heel drassig, zodat wij zigzaggend tussen de plassen en waterstroompjes over het gras liepen.



Een steile afdaling bracht ons naar de volgende beek. Na iedere beek moet je weer klimmen. Dat deden we dan maar. De klim was vrij lang, maar niet al te steil. Dat kon niet gezegd worden van de afdaling naar Hexworthy: 25%!

Met een fiets met bepakking is dat nauwelijks te doen. Temeer daar de remblokjes van zowel mijn voor- als mijn achterwiel aardig waren afgesleten.
Ik daalde voortdurend remmend staand met mijn rechterbeen op mijn linkerpedaal, zodat ik mijn linkerbeen als extra rem kon gebruiken door deze op het asfalt neer te zetten. De steilste stukken liep ik.

Zonder brokken bereikten we de B 3357, die ons over een golvend wegdek naar Two Bridges bracht. Vanaf hier was het nog maar een klein stukje naar Princetown toe.

Waar ik op gehoopt had, gebeurde: ik zag een bord met "Bicycles for hire". Daar kon ik proberen om mijn remmen te vervangen of anders in ieder geval strakker te laten zetten.
Het laatste gebeurde. De fietsenmaker belde naar Tavistock, waar we bij Dartmoor Bikes de remmen konden laten vervangen. Hij legde nauwkeurig uit, hoe we er konden komen.
Voordat we dat deden, namen we eerst een kop pompoensoep in "the Fox Tor Café", waaraan de fietsverhuur verbonden was. Een beetje opgewarmd begonnen we aan de afdaling naar Tavistock.

Er zaten enkele behoorlijke klimmen in de 9 kilometer tussen Princetown en Tavistock, maar met een afdaling van 12% en eentje van 13% overheerste het dalen.

Net buiten Princeton kregen we een prachtig uitzicht voorgeschoteld. We zaten op 400 meter hoogte en daar het helderder was geworden met zelfs een klein streepje blauw aan het hemelgewelf, kon je eindeloos ver kijken.



Kale heuveltoppen met stenen muurtjes en schapen en heel in de verte het Kanaal. Zo konden we toch toch nog genieten van het drassige Dartmoor.

De fietstocht langs het Kanaal hadden we definitief verlaten, toen we vlak voor Tavistock een Bed & Breakfast vonden bij "Mount Tavy Cottage". We laadden de bagage af en reden door naar "Dartmoor Cycles" aan de andere kant van Tavistock. Op weg naar de fietsenmaker passeerden we de 1000 kilometer van de vakantie.
Terwijl de remmen zouden worden vervangen, deden wij inkopen. Dit Bed & Breakfast naast een heuse boarding school bood de mogelijkheid tot self catering. In de Morrison kochten we gemengde groente, een slamix, yoghurt, ber en cider en niet te vergeten aardbeien.

Om kwart voor 6 waren we terug bij "Mout Tavy Cottage", waar we de tentspullen in de grote ruimte naast ons verblijf uithingen om te kunnen drogen. Dit gebeurde onder het toeziend oog van de papegaai.

Daarna werd het tijd om de natte kleding eindelijk uit te kunnen trekken en middels een warme douche onszelf een beetje op te kunnen warmen na 46 kilometer fietsen.
Na de maaltijd haalden we deze totaal verregende dag drassig Dartmoor nogmaals voor de geest. Vooral de dichte mist onder de top van Combestone Tor riep de sfeer op van "The Hound of the Baskervilles" van Arthur Conan Doyle.

Wat dat aangaat hebben we alles gehaald uit deze doorweekte doortocht door Dartmoor.

700 jaar Hooglandse kerk

Er zijn niet zo veel gebouwen, die na 7 eeuwen nog fier overeind staan. De Hooglandse kerk in de binnenstad van Leiden viert dit jaar, dat in 1315 een kapel de aanzet was voor wat uiteindelijk één van de mooiste kerken van Nederland zou worden.

De afgelopen 10 dagen werd de Hooglandse kerk niet alleen in het zonnetje, maar ook in het licht gezet. Want deze Gothische kerk is nauw verbonden met de geschiedenis van de Sleutelstad. Het boek "De kathedraal van het licht : zeven eeuwen Hooglandse kerk" van de Leidse historici Elias van der Plicht, Cor Smit en John Veerman brengt deze geschiedenis voor het voetlicht met soms smeuïge details, zoals over de bastaardzoon van Willem van Oranje, die in de Hooglandse kerk is begraven.

De term "rijke stinkerd" is trouwens afkomstig uit het gebruik, dat rijke mensen hun overleden familieleden in kerken lieten begraven. Deze stoffelijke overschotten lagen dichter aan het oppervlak dan op een kerkhof. De lijken gingen na niet al te lange tijd rotten met alle geurtjes van dien. Alleen rijken konden zich dit voorrecht veroorloven. Zo werd het Nederlands een uitdrukking rijker waar heden ten dage niet iedereen meer weet, waar hij vandaan komt.

Gisterenavond ging ik met mijn vrouw en Paul Crezee naar het jubileumconcert in wat tot de Reformatie de Sint-Pancratiuskerk werd genoemd.

Het was een gevarieerd programma, waarbij het "Father" Willis-orgel officieel werd ingewijd en de koperblazers subtiel en loepzuiver speelden.

Een van de nummers was "Fanfare for the Common Man" van Aaron Copland, dat vooral bekend is geworden door de popgroep Emerson, Lake & Palmer.

Een kippenvelnummer was het door Kaspar Kröner subtiel gezongen "My heart is in the Highlands" van de Estlandse componist Arvo Pärt.


Na het jubileumconcert van gisteren fietsten Ada en ik vandaag naar de Hooglandse kerk voor de Jubileumdienst.

Karakteristieke stukken uit 7 eeuwen Leidse kerkgeschiedenis werden afgewisseld met muziek. Waar hoor je tegenwoordig nog Gregoriaanse gezangen als "Terribilis est locus iste"?

Ook het "Gloria" uit Missa O magnum Mysterium" van Tomás Luiz da Victoria hehoort niet tot het gangbare repertoire.

Dat geldt ook voor "A new song" van James MacMillan.

Nee, ook al zijn we slechts passanten in een 7 eeuwen oude Gothische kathedraal, de Hooglandse kerk heeft bij Ada en mij een speciaal plekje in ons hart. We hebben er diverse keren met het Leidse Koorproject gezongen, maar bovenal: we zijn er getrouwd.

Back to the Sixties

60 jaar alweer. Toen ik jong was, vond ik het vreselijk oud.

En nu ben ik het zelf. Indertijd kon ik niet bedenken, wat ik op deze leeftijd allemaal nog zou doen: marathons lopen, 200 kilometer schaatsen op een dag en met een fiets met bepakking vrij steile heuvels nog kunnen beklimmen.

De tent was nog nat van de dauw, toen we om 7 uur opstonden. Het begon net te drogen, toen we bij het ontbijt een donkere wolk naderbij zagen komen.
"Die drijft wel over!", zeiden we tegen elkaar. Niet dus. Een prima leermoment voor 60-plussers.
In korte tijd was de tent weer nat. Dat doen we voortaan anders!
Daar het daarna weer droog werd, hingen we de buitentent over een heg, terwijl wij verder ontbeten.
De beheerster van de camping, toepasselijk Sarah geheten, kwam met een oplader aan. In haar fototoestel lukte het niet, maar de aansluiting paste wel op ons fototoestel.

We konden dus de tijd nemen om alles op te ruimen. En om informatie in te winnen bij onze Londense buren, die een mooie Ortlieb-boventas hadden, waar de tentstokken in pasten. Daar gaan we thuis naar kijken!

We wandelden naar de naast de camping gelegen Farm Shop, waar we coffee and hot chocolat bestelden. De eerste muziek, die ik als zestiger hoorde, was "Breathe in the air" van Pink Floyd.

Het kan slechter! Of zoals ze in Engeland zeggen: "It could be worse!"

Om 10 uur reden we met een redelijk opgeladen fototoestel van camping "Leadstone" af.

We fietsten naar Dawlish. Dit stuk kende ik al van gisteren. Bij het uitrijden van dit toeristische stadje begon het klimmen en dalen over smalle holle wegen en door heggetjes omzoomde weggetjes naar Luton. Het ging beter dan gedacht. Zelfs de hellingen met 2 pijlen kwamen we fietsend op.
Onderweg kwamen we een bord tegen met "Weak bridge". Dan voel je je toch unheimisch op een fiets met bepakking....

Voor Kingsteignton volgde op deze bewolkte dag met prima temperaturen om te fietsen een flinke klim en een dito afdaling, waarna het redelijk vlak was tot Newton Abbott.

Na even door het centrum geparadeerd te hebben, aten we op een dijkje in een park brood met camembert en scones met pasta, alvorens we weer gingen klimmen naar Denbury. Na het zoveelste leuke plaatsje gepasseerd te zijn, kwamen we weer op een smal weggetje, dat tussen de heggen door slingerde, heuvel op en heuvel af. Dat deden wij dan ook maar.

Vlak voor het steilste klimmetje van de dag liep mijn ketting eraf. Dat werd dus lopen naar boven nadat we de ketting er weer opgelegd hadden.
Over een grindpad daalden we af naar Ashburton. Hier vonden we in Trailadventure eindelijk fietskaarten van Cornwall.
Over de golvende B-weg pedaleerden we naar Buckfastleigh. We kwamen langs "Furzeleigh Mill", waar we in 2008 bij onze wandelvakantie in Dartmoor een vijftal nachten geslapen hadden. We reserveerden een tafel voor vanavond voordat we op zoek gingen naar een camping.
Via een ruime bocht reden we naar Churchill Farm, waar we in de luwte van een tweetal hagen onze tent opzetten alvorens het zweet van 43 kilometer fietsen van het lijf te spoelen onder de douche.

We betaalden £ 12,- voor 1 nacht en via het public footpath daalden we 50 meter naar het centrum van Buckfastleigh, waar we in een natuurvoedingswinkel inkopen deden voor morgen.

We maakten nog een klein rondje door dit leuke stadje alvorens we weer terug klommen naar de camping, waar we het voedsel in het fietstas aan de fiets hingen. We daalden aan de andere kant van de heuvel af en wandelden in 20 minuten naar "Furzeleigh Mill", een feest van herkenning.

Aan tafel 21 aten we garnalencocktail en broccolisoep vooraf. De eigenaresse kwam ook langs en zei: "I did recognize you."
Zou het iets te maken hebben met mijn karakteristieke kop?

Het hoofdgerecht was lamsvlees met Yorkshire pudding en zeebaars met tagliatelli, het toetje perziktaart of blackcurrent cheesecake.
£ 55,- lichter liepen we over de beekbedding naar het public footpath terug. We wandelden nog even naar de kerkruïne naast de camping. Op het kerkhof liggen nog gestorvenen uit 2014 begraven.

Het was inmiddels begonnen met regenen. Dat zou de hele nacht aanhouden. In de tent las Ada verder in "Een vlucht regenwulpen" van Maarten 't Hart. Hoe toepasselijk.

Zelf begon ik in "Erik" van Godfried Bomans.

Zestigers lezen immers oudere literatuur.

Mindfulness

Als bibliothecaris kun je aan de hand van het aantal boeken, dat over een bepaald onderwerp verschijnt, heel goed de rages en de hypes bepalen. Het is ontegenzeggelijk een feit, dat mindfulness op dit moment op zijn minst een rage is. Over een paar jaar kunnen we vaststellen, of het een blijvertje is.

In ieder geval kregen wij bij de Katwijkse bibliotheek een cursus mindfulness voor de frontoffice-medewerkers aangeboden. Eerlijk gezegd kon ik me er niet zo veel bij voorstellen, hoe je dit in de uitlening kunt gebruiken, maar ik liet me gisterenochtend verrassen.

We hadden een huiswerkopdracht mee gekregen: "Voer gedurende drie dagen een routineactiviteit, die je normaal gesproken op de automatische piloot doet, met volle aandacht uit. Het kan dan gaan om tandenpoetsen, de hond uitlaten, afwassen, douchen of iets anders. Probeer je zoveel mogelijk bewust te zijn van elk aspect tijdens het uitvoeren van de activiteit. Gebruik al je zintuigen."
Nu had ik mijn voorbeelden al pasklaar. Het eerste voorbeeld was het fietsen in een peloton van 9000 man bij Ride for the Roses.

Je moet constant alert zijn. Alleen noemen we dat bij het sporten geen mindfulness, maar gewoon concentratie. Dat gold ook voor de fietsvakantie in Dartmoor, waar we in de stromende regen een afdaling van 25% voor onze kiezen kregen.

Het derde voorbeeld was schaatsen op natuurijs, waarbij je echt volledig geconcentreerd moet zijn door de scheuren, oneffenheden en vooral de zwakke plekken in het ijs.

Hier vallen mindfulness en concentratie helemaal samen. Je moet je als je een topprestatie wilt leveren zoveel mogelijk af kunnen sluiten van alle "ruis". Deze concentratie is het centrale woord in het klassieke sportboek "Mysterieuze krachten in de sport" van Joris van den Bergh.

Als sporter ben ik dan ook zeer regelmatig bezig met mentale training. Maar niet alleen bij sport, maar ook in de muziek is concentratie, het in het hier en nu zijn, van wezenlijk belang. Als je in een meerstemmig lied in moet vallen, is het toch wel prettig als het op het juiste moment en de juiste toon gebeurt.
De eerste oefening was een ademhalingsoefening. Je moest bij voorkeur je ogen sluiten en dan rustig en diep ademhalen. Tijdens de 6 minuten kreeg je af en toe aanwijzingen, hoe je op je adem moest letten en wat er dan in je lijf gebeurde. Ik voelde vooral de adem door mijn neus gaan, maar het sterkste was toch het krachtige samentrekken van de buikspieren bij uitademen. Hoewel we het aan het begin van iedere koorrepetitie oefenen, had ik het nog nooit zo intens gevoeld.

Er volgde nog een paar oefeningen. Het doel van de cursus mindfulness is om te komen tot minder stress. Daarbij werd stress in mijn ogen net even te negatief voorgesteld. Je hebt immers ook stress nodig om tot prestaties te kunnen komen. De dag voor een marathon, de 1000 rondjes van Leiden of een Elfstedentocht ben ik wat prikkelbaarder, omdat ik mezelf mentaal aan het opladen ben. Na de eerste meters van de lange afstanden kom je in een vorm van geconcentreerde ontspanning.
Cursusleidster Maaike van der Marel antwoordde, dat dit opladen leidt tot oogkleppen. Dat klopt inderdaad. Dat is precies de concentratie, die je als sporter zoekt om tot een topprestatie te kunnen komen.

Hoe dan ook, ik was aangenaam verrast door de eerste sessie van de cursus mindfulness.

Windows 10

Na een paar jaar met Windows 8 gewerkt te hebben, kregen we de mogelijkheid om gratis over te kunnen stappen op Windows 10. Daar we met de vorige computer de ervaring hadden dat Windows XP op een gegeven moment niet meer ondersteund werd door de firma van Bill Gates, leek het me verstandig om bijtijds over te stappen om de nieuwste versie van Windows. Temeer daar Josien Messemaker, onze kritische systeembeheerder, tevreden was over deze versie.
Vorige week meldde ik me aan voor de overstap. Ik kreeg een bevestigingsmailtje, waarbij aangegeven werd, dat ik bericht zou krijgen, als wij aan de beurt zouden zijn voor de overstap.

Toen ik gisteren thuis kwam van mijn werk, kreeg ik het bericht, dat het werk achter de schermen klaar was en dat ik over kon stappen. Ik moest alle bestanden sluiten en vervolgens werd in 3 etappes Windows 10 gedownload. Tussendoor werd de computer diverse keren opnieuw opgestart. In totaal duurde dit anderhalf uur, ongeveer net zo lang als de afgang van Nederland tegen IJsland.
Natuurlijk zag alles er wat anders uit en was de computer gisteren trager, maar vandaag draaide alles weer op normale snelheid. Het enige echt zichtbare verschil was het achtergrondscherm. Vorige maand had ik bovenstaande foto van de Schrammstein in de Säcksischen Schweiz vervangen door onderstaande foto van Cape Cornwall, ongeveer het meest westelijke punt van onze fietsvakantie in Zuid-Engeland.

Geïnspireerd door het weer van de laatste weken koos ik nu voor een andere foto als achtergrond. Dit keer viel mijn keuze op drassig Dartmoor.

Als je deze foto ziet, zou je het niet zeggen, maar Dartmoor was letterlijk het hoogtepunt van onze vakantie.

Halen en brengen

Het was in alle opzichten een dag van halen en brengen. Ik zou helpen bij het verhuizen van de bibliotheek van Valkenburg naar het Dorpshuis. Klokslag 9 uur kwam ik in regenpak aangefietst bij de Rijnweide, waar we de rollende kasten met boeken de vrachtwagen in reden. Directeur Jan Klerk kon laten zien, dat hij een goed bestuurder was.

Na wat gehannes met een paar drempels in het Dorpshuis lukte het ons met wat dunne platen om de volle kasten naar binnen te rijden. We konden terug om de tweede vracht op te halen.
Om 10 over 10 was deze vracht ook uitgeladen. We hadden geluk, want op deze buiige dag was het droog bij het in- en uitladen.
Na de thee ging ik met Jan een kast ophalen op de Schelpendam, waarna ik het uitladen in de stromende regen naar Katwijk aan Zee fietste om 's middags een rondje langs de filialen te rijden. Bij het Dorpshuis was door mijn collega's enorm hard gewerkt. Er was te weinig ruimte om alle romans in de kasten kwijt te kunnen, dus ik mocht nog een keer op en neer rijden met de biebauto om lege dozen op te halen op de Hoofdbibliotheek en deze gevuld met de boventallige romans daar te brengen. Al met al was het met al dat halen en brengen een dagje krachttraining.

Op weg naar huis kon ik wederom mijn regenbroek aantrekken, want het weer deed volop mee met halen en brengen. Met fraaie Hollandse luchten, dat dan weer wel.

's Avonds fietste ik met mijn vrouw naar de Hooglandse kerk. Deze bestaat dit jaar 700 jaar en in het kader van dit eeuwfeest werd deze prachtige kerk in het licht gezet. Op een vol kerkplein onder een dreigend wolkendek begonnen om 9 uur 2 trompettisten hoog op de Hooglandse kerk te spelen, waarna wat ze in Frankrijk "son et lumiére" noemen.

Na 5 minuten liep het lichtspektakel vast. Wat dat aangaat past het wel in de Leidse traditie. Net te weinig getest. Na 10 minuten volgde een herstart en deze keer ging het wel goed.

Tijdens en na de lichtshow was er koormuziek met als slotnummer "Hallelujah" van Georg Friedrich Händel. Zo ongeveer het hele kerkplein zong mee met dit klassieke nummer. Dit is één van de redenen, waarom ik van de Sleutelstad hou: de combinatie van een enorme rijkdom aan monumenten en een rijk muziekleven. Wat dat aangaat was deze avond 2 oktober in het klein.
Na het "Hallelujah" gingen de deuren van de Hooglandse kerk open. Ook van binnen was de 7 eeuwen oude kerk in het licht gezet en eerlijk gezegd vond ik dit nog mooier dan de verlichte buitenkant. U heeft nog tot 13 september om de Hooglandse kerk in het licht met eigen ogen te aanschouwen.
Nu had de fietstocht naar de Leidse binnenstad een groot voordeel. Zodoende miste ik de dramatische avond van het Nederlandse elftal tegen IJsland. In tegenstelling tot degenen, die voor de buis bleven hangen, hadden Ada en ik wel een leuke avond!