Strandbibliotheek

Ik hoefde vandaag niet af te kicken van de strandtraining van gisterenavond. Vanmorgen moest ik om 8 uur bij de voormalige ambulancepost van Leiden zijn, waar een vrachtauto was gehuurd voor het verhuizen van spullen naar de strandbibliotheek.
Mijn collega Dirk Kuijt was met de biebauto naar Leiden gereden, ik legde mijn fiets in de laadruimte en bracht deze naar de Hoofdbibliotheek om terug te rijden naar de opslag op de grens van Katwijk aan den Rijn en Valkenburg. Ik was te laat: alles was al ingeladen. Bij de Hoofdbibliotheek mocht ik de dozen met boeken gaan inladen om deze na de koffiepauze op het stand uit te gaan laden. Gratis krachttraining. Sterker nog, ik krijg er nog voor betaald ook!

Nadat de wagen was uitgeladen, haalde ik op de Hoofdbieb nog een tweede vrachtje boeken op, gevolgd door een opklapbare tafel en wat krukjes. Aansluitend ging de rit naar Hoornes/Rijnsoever voor 20 klapstoelen. Daar ik daar toch was, wisselde ik meteen maar de kratten met boeken om het rondje langs de filialen meteen maar vol te maken. Er gingen al met al heel wat kilo's door mijn handen.
Na dit rondje krachttraining reed ik met de auto naar Leiden, waar ik Dirk Kuijt ophaalde, die de vrachtauto net had teruggebracht.

Nu zet een voetballer zijn tegenstander graag op het verkeerde been. Welnu, dat overkomt u nu ook: onze Dirk Kuijt is een tikkeltje minder atletisch gebouwd.

Zwoegen in de Oudewijvenzomer

Het prachtige nazomerweer, dat we momenteel hebben, wordt ook wel "Indian summer" of Oudewijvenzomer genoemd. Bij veel mensen nodigt het uit tot tempo doeloe, maar er zijn ook mensen, die al of niet vrijwillig juist extra activiteit aan de dag leggen. U mag 3 keer raden, tot welke soort ik behoor.
Gisterenavond hadden we in Nieuw-Vennep een vergadering ter voorbereiding van de reünie van Oktopus op zaterdag 16 november. Direct uit mijn werk fietste ik naar Noordwijk, waar ik bij Joop en Gea Beenakker in de tuin een spaghettischotel al, alvorens ik met Joop naar de zoveelste hilarische vergadering reed.
's Avonds om kwart voor 10 waren we terug bij zijn huis, waarna ik nog een rit in het donker voor de boeg had.
Om half 12 zocht ik het bed op, waar ik om half 7 al weer uit moest. Om 8 uur moest ik op de Hoofdbieb zijn. Er moest gesjouwd worden. De Strandbibliotheek moest ontruimd worden. Dirk en Perry reden met een kleine vrachtauto, ik met de biebauto. Om kwart over 9 zat alles in de wagens. Ik bracht wat spullen naar de garage, waarna we bij de opslag in Katwijk aan den Rijn de vrachtauto leegruimden.
Klus geklaard, zou je zeggen. Maar dat gold niet voor het mannelijk personeel van de bibliotheek. Wij mochten zware spullen uit de oude bibliotheek van Rijnsburg gaan halen.
"Waar blijven jullie met je emancipatie?", zei Dirk en hij legde de vinger op de zere plek. In de 34 jaar, die ik inmiddels in het bibliotheekwerk actief ben, is er wat dat aangaat geen spat veranderd.
We hadden met moeite een paar zware, onhandige schotten met moeite in de vrachtauto gekregen en 3 delen van een balie. De balie ging naar de garage, de schotten gingen 's middags naar de bibliotheek van Hoornes/Rijnsoever. Ik reed met de biebauto voor de vrachtauto uit en nam meteen de boekenkratten mee voor een ritje langs de filialen. Zo kon ik op deze warme dag mijn buik- en rugspieren nog wat extra aanspannen.
In Rijnsburg hielp ik nog met het inladen van kasten en tafels, alvorens ik de rit langs de filialen via Katwijk aan den Rijn en Valkenburg voltooide. Nadat ik 10 kratten met boeken op de Hoofdbieb afleverde, was er een collega, die probeerde te versieren, dat ik ze ook nog in zou nemen.
"Wat moet ik hiermee?"
"Innemen", zei ik: "Ik loop vanaf 8 uur al te sjouwen."
De emancipatie heeft nog een lange weg te gaan.

Nu stond er 's avonds een skeelertraining op het programma. Ik had me voorgenomen het wat rustiger aan te doen, maar ja, wie mij een beetje kent....
Ik deed dus gewoon mee met de door Tjeerd Wierdsma gegeven training. En ik moet zeggen: het viel me niet tegen. Zelfs de sprints over 100, 200, 300 en 400 meter gingen voor mij doen behoorlijk.
Maar het mooiste was toch de oefening met trio's, waarbij iemand de andere 2,5 ronden uit de wind moest houden, waarna de anderen uit de rug weg moesten sprinten en de kopman er achteraan moest. Ik vond het prima om Jante Vernhout en een andere jonge vrouw in een gelijkmatig tempo in de luwte te zetten.
En ik maar zwoegen in de Oudenwijvenzomer!

Strandbieb

Lang zag het er naar uit, dat we het dit jaar zonder Strandbibliotheek zouden moeten doen, maar diverse sponsoren wisten voldoende geld bijeen te brengen om ook dit jaar de badgasten weer te kunnen bedienen.

Gisterenochtend was het weer sjouwochtend. Om 8 uur haalde ik de biebauto op en reed met Loes naar de opslag aan de Valkenburgerweg in Katwijk aan den Rijn. Martine, Dirk en Perry waren er al. In een behoorlijk tempo werd de vrachtauto ingeladen en zo mogelijk nog sneller uitgeladen.
Om kwart voor 10 was de vrachtauto leeg. We werden daarbij geholpen door de nieuwe plek van de Strandbieb, die noodzakelijk was door de aanleg van de kustversterking in de vorm van een parkeergarage in een nieuw duin. Zodoende staat de Strandbibliotheek pal na de strandopgang bij de Oude Kerk. Niet te missen dus! Er is geen betere locatie te bedenken. Nu nog 6 weken strandweer en het wordt een topjaar voor de Strandbieb.

Zo doof als een kwartel

Communicatie is nooit mijn sterkste punt geweest, maar de laatste tijd ging het van kwaad tot erger. Het begon met water in mijn rechteroor na het zwemmen in zee. Ik was redelijk hardhorend aan dat oor.
Tegelijkertijd begon de telefoon kuren te vertonen. We konden wel bellen, maar niet gebeld worden. Aan een kant lekker rustig, maar ja, je wilt toch wel bereikbaar zijn.
Geen nood, er was ook nog email. Maar daar mijn provider overgenomen is, kreeg ik als klap op de vuurpijl ook nog eens een nieuw emailadres.
De instellingen moesten gewijzigd worden. Ik dacht, dat ik alles gewijzigd had, maar deze week bleek, dat dit niet helemaal het geval was geweest. Ik kon wel mailtjes ontvangen, maar geen nieuwe versturen.
Er is echter altijd een overtreffende trap. Die had ik gisterenmorgen te pakken, toen bij het ontwaken mijn linkeroor ook dicht bleek te zitten!

Ik was zo doof als een kwartel. Luide gesprekken hoorde ik vaag op de achtergrond. Luisteren naar Ada was gewoon onmogelijk! Ik weet, dat het niet zo goed is, om met wattenstaafjes in de oren te gaan wroeten, maar nu moest het maar even. Er kwam wel het nodige bruins uit, maar desondanks bleef de doofheid.
Aan het ontbijt gaf Siebe me de tip, om met lauw water te spoelen. Doordat het water op lichaamstemperatuur is, mengt het zich goed met het vocht in het oor. Ik stapte onder de douche en zette de douchestraal afwisselend op mijn linker- en mijn rechteroor. In eerste instantie leek het niet te werken, maar na op de bank met mijn hoofd naar beneden gelegen te hebben, kwam er wat vocht uit het oor en kon ik zowaar weer wat horen.
Op weg naar mijn werk, waar ik zou helpen de spullen uit de Strandbibliotheek naar de opslag te brengen, liet ik, om mijn gehoor te testen, af en toe mijn fietsbel horen.

Gelukkig kon ik nog steeds horen. Het oorsuizen, dat me de hele dag begeleidde, nam ik maar voor lief.
Eén ding is voor mij wel zeker: Oostindische doofheid is een stuk makkelijker dan gewone doofheid!

Ezels

Zodra je over ezels begint, denken de meeste mensen meteen aan de dieren. En dan volgt steevast de verwijzing naar de koppigheid van deze zoogdieren.
Aan mij is dat allemaal niet besteed. Ik ben immers zeer cultureel ingesteld en als men het dan over ezels heeft, denk ik, met mijn schilderachtige voorkomen, natuurlijk meteen aan schildersezels.

Bovendien: mij met koppigheid in verband brengen blijft iets onwezenlijks.
Desondanks had men bij mij wel direct de associatie met dierentransport.

Zodoende kwam Aafke van Duijn bij mij terecht met het verzoek, of ik ezels wilde vervoeren naar de Strandbibliotheek. Uiteraard was ik daartoe bereid. Op een winderige woensdagmiddag reden we met de biebauto naar het Katwijks museum, waar een twintigtal ezels klaarstond.

Nadat alles in de laadruimte geladen was, bleek de deur niet dicht te kunnen. Na alles eruit gehaald en de ezels op grootte gesorteerd opnieuw ingeladen te hebben, was alles precies pas. Door de drukke Voorstraat reden we via de Varkevisserstraat naar de Strandbieb. Hier werden de ezels schadevrij afgeleverd.
Want geboren en getogen als modelkind in een gezin van een transporteur weet ik wel het een en ander van laden af. Al moet ik er wel eerlijk bij zeggen: "Soms voel ik me net een pakezel!"

Ik heb mijn wagen volgeladen

Mijn werkdag begon op maandagmorgen op de grens van Katwijk aan den Rijn en Valkenburg, waar gesjouwd moest worden. De in een groot magazijn opgeslagen spullen moesten naar de strandbibliotheek gebracht worden.
Het laden van de gehuurde vrachtauto ging vlotter dan gepland, zodat we om 9 uur al richting Hoofdbibliotheek konden rijden. Waar ik gedacht had om met mijn fiets als eerste te arriveren, bleek dat een misvatting. De auto's waren er toch eerder.
Nadat we wat spullen uit de Hoofdbieb ingeladen hadden, moesten we tot 10 uur wachten, voor we naar de Strandbieb konden. Dan pas zou het alarm door iemand eraf gehaald worden.
Ik stuurde de biebauto met Cor als passagier, terwijl Piet de vrachtauto bestuurde met Loes, Martine en Irene op een veel te krappe voorbank, drie inmiddels 50-jarige vrouwen. Ik kon niet nalaten om meteen "Ik heb mijn wagen volgeladen, vol met oude wijven" te zingen.

Bij de strandbieb aangekomen wachtte de heren meteen een taakstraf: er moest zand weg geschept worden, zodat we weer over de betonnen platen konden rijden.


De dozen waren met 2 steekkarren en een bolderkar vrij snel weggewerkt, maar daarna kwamen de kasten.

Nu zijn er mensen, die mij geheel ten onrechte ervan verdenken, dat ik hen graag op de kast jaag.

Beste mensen, het tegendeel is het geval. Met een kast om de steekkar leunde de kast tijdens het ritje van de strandopgang naar de strandbieb op mijn rug. De kast werd dus op mij gejaagd!

Maar als zoon van een vrachtwagenchauffeur liet ik zien, dat de firma B. Breed & Zonen uit Nieuw-Vennep goed werk aflevert.

Om 20 voor 11 waren we al klaar met deze klus. Vanzelfsprekend wilde ik de kortste weg naar de bibliotheek nemen, maar Irene had zin in een romantische strandwandeling. En wie mij een beetje kent, weet, dat ik mijn hoofd altijd gehoorzaam. Een bravere werknemer als mij is moeilijk te vinden.
Met Irene liep ik over het strand tussen de strandhuisjes door naar de strandopgang bij de Vuurbaak. De wind van afgelopen zaterdag had kraters van soms wel een meter diep geslagen. "Kunnen ze mooi verhuren aan Duitsers" zei ik: "Die willen immers altijd een kuil erbij."

Jawohl, ik heb goed opgelet bij de marketingcursus!
Trouwens, met de bulldozer erbij was de standwandeling inderdaad zeer romantisch te noemen.