E-books

Vanmiddag was ik druk bezig om een BiebPanel-onderzoek over de collectie Fictie uit te werken. Bij de aanbevelingen kwamen, zoals gebruikelijk, de E-books weer ter sprake. Dit keer in de vorm van het onder de aandacht van onze klanten brengen van 3 sites. Dat was om te beginnen www.bibliotheek.nl/leesmeer, een site, waarvoor je je gratis aan kunt melden en dan in een aantal boeken de eerste 10 pagina's door kunt bladeren en desgewenst downloaden.
De tweede was www.bibliotheek.nl/eregalerij, die vooral literaire klassiekers onder de aandacht bracht.
De derde was er eentje, die ik al wel kende, maar nooit met E-books in verband had gebracht: www.dbnl.org. Ook deze bladerde ik door en daar stuitte ik op een vergeten pareltje.

Vanuit de inhoudsopgave van dit voor mij nieuwe boek uit 1971 kun je het hele boek bekijken. Dit is de bijbehorende titelbeschrijving: Ard Schenk, Ard apart. Ard schrijft over schaatsen. Herinneringen aan en opmerkingen over vijf jaar topsport. Born, Amsterdam / Assen 1971.
Met foto's uit de oude doos.

En uit de nog oudere doos.

Ik heb het boek op internet doorgebladerd en het geeft een goed beeld van het schaatsen en de trainingsmethoden uit het tijdperk van "Ard en Keessie".
Nostalgie, maar toch ook leerzaam. Kortom: een aanrader voor iedere schaatsliefhebber! Ga dus snel naar Ard apart!

Rokjesdag

Rokjesdag is de dag waarop een groot deel van de Nederlandse vrouwen voor het eerst in het jaar zomerse kleding zoals een korte rok zou dragen, doorgaans midden april.

De veel te vroeg overleden schrijver Martin Bril maakte de term dusdanig bekend met een gelijknamige verhalenbundel, dat hij sindsdien doorgaat voor de bedenker van de term.

Vorige week leek het er op, dat rokjesdag aanstaande was, maar de taaie winter van 2013 sloeg voor de vijfde keer toe met een vorstperiode.

In het zuiden van Europa heeft men echter met andere weersomstandigheden te maken. Vandaar dat men vandaag getuige kon zijn van de Vaticaanse variant van rokjesdag.

Voorlopig zullen we het moeten doen met deze Romeinse rokjesdag.

Adieu, Kloosterhof

Wie de titel van dit stuk leest, trekt wellicht de verkeerde conclusie. Het klinkt een beetje alsof ik een monnik ben, die besloten heeft om uit te treden.

En dat is dus aan de vooravond van het conclaaf niet het geval.

Want ja, u weet hoe dat gaat in zulke zaken: mijn naam wordt genoemd!

Ik wil echter niet op de feiten vooruit lopen, maar mocht het zo ver komen, dan zal ik het pontificaat aanvaarden als Pias I.

Vooralsnog slaat de titel op mijn laatste zaterdagdienst in de bibliotheek van Rijnsburg. De officiële naam, die deze bibliotheek ooit gekregen heeft, is "De Kloosterhof".

De bibliotheek gaat over 2 weken namelijk verhuizen naar het voormalige gemeentehuis van Rijnsburg, waar het met andere instellingen een Kulturhus gaat vormen. Dit Kulturhus heeft de naam "De Burgt" gekregen.
Wat dat aangaat symboliseert de verhuizing van "De Kloosterhof" naar "De Burgt" de Middeleeuwse geschiedenis van Rijnsburg, toen er zowel een burcht als een abdij gevestigd waren.

Er zijn diverse graven en gravinnen van Holland in de abdijkerk van Rijnsburg begraven, waaronder vermoedelijk ook de bekendste graaf van Holland, Floris V.


Om kwart over 1 verliet ik "De Kloosterhof", waar ik 3 jaar met veel plezier mijn zaterdagdiensten heb gedraaid. Dat was nu historie. Maar waar geschiedenis is, daar is ook toekomst. In de regen fietste ik door naar Katwijk aan den Rijn, waar ik bij Boekhandel Van den Berg een extern geheugen voor onze computer kocht.
Thuis gekomen hield ik mijn regenbroek maar aan, daar ik nog even wat boodschappen moest doen. Om 3 uur begon ik in de nog niet opgehouden regen aan een trainingsloop van 12 km. Mijn nieuwe schoenen lopen nog steeds lekker, maar ik heb wel het idee, dat er eerder en meer vocht bij mijn tenen terechtkomt. Met een uurtje lopen is dat nog geen probleem, maar bij trainingen van 30 km en zeker bij de marathon heb je dan wel meer kans op blaren.
Geheel in de stijl van deze dag liep ik ook over de Papelaan, langs "De Horsten", de verblijfplaats van de toekomstige koning Willem-Alexander. Van de Graven van Holland naar het Huis van Oranje is maar een klein stukje lopen en fietsen, ook al omvat het meer dan een millennium vaderlandse geschiedenis. Een periode, waarin de macht verschoof van de geestelijkheid via de adel naar de burgers. Dit alles flitste door mijn hoofd op de dag dat ik zei: "Adieu, Kloosterhof!"

Vrouwendag

Vandaag is het Vrouwendag. Kennelijk is dat iets om bij stil te staan. Voor mij gaat dat niet zo op. Mijn hele leven lang heb ik al te maken met vrouwendagen.

Dat begon al bij mijn geboorte. Met 8 zussen boven me was ik gezegend met 9 moeders. Er zijn mannen, die het met minder moeten doen.
Na deze gedegen vooropleiding kwam ik in het bibliotheekvak terecht. Na 5 jaar en 5 maanden bij de Openbare Bibliotheek in Leiden gewerkt te hebben, ben ik al ruim 28 jaar bij de Katwijkse bibliotheek. Ook hier is het percentage mannen verwaarloosbaar klein. Zelfs bij onze klanten is de verhouding ruim 70% vrouwen en nog geen 30% mannen.
En als klap op de vuurpijl kregen mijn vrouw en ik 3 dochters en 1 zoon. Zelfs in ons gezin zijn de vrouwen dus ruim in de meerderheid.

Uitgezonderd de lagere schooljaren, die ik doorbracht op een Katholieke jongensschool, heb ik dus meestal in een omgeving verkeerd, die werd gedomineerd door vrouwen. Enige ervaring met "het zwakke geslacht" kan mij dus niet ontzegd worden.

Nu wordt wel gezegd, dat vrouwen grillig zijn als het weer.

Mij hoor je dat niet zeggen. Maar tegenspreken zal ik het evenmin.

Wat dat aangaat past het weer van vandaag prima bij de Vrouwendag. Dit soort kaarten met zulke temperatuurverschillen zie je zelden in Nederland. En al helemaal niet, als je de gevoelstemperatuur er bij betrekt met tussen Noord- en Zuid-Nederland een temperatuursverschil van 20 graden!

Na vanmorgen gewerkt te hebben, fietste ik in voor de tijd van het jaar hoge temperaturen naar huis, waarna ik om 5 uur op weg ging naar de Leidse IJshal voor de voorlaatste schaatsles voor de IJVL van dit seizoen. Daar ik vorige week pas de sleutel van de IJVL-kast in ontvangst genomen had, kon ik even snuffelen, welke spullen er in verstopt zaten.
Met elastieken en een uitschuifbare plastic stok van ruim 2 meter lengte had ik meteen weer wat nieuwe oefenstof voor de kinderen. Met de stok leerde ik de jeugd, wat "aan de stok schaatsen" is.

Maar het echte succesnummer was toch wel het schaatsen in de elastieken. Voor degene, die voorop reed, was het een gratis krachttraining, daar je letterlijk iemand op sleeptouw moest nemen. Voor de achterste waren de bochten een prima snelheidstraining. Door de middelpuntvliedende kracht werd je dan met flinke snelheid de bocht in geslingerd. De kinderen vonden het geweldig!
Voor de aardigheid telde ik op deze Vrouwendag even het aantal jongens en meisjes van mijn groep. Er waren vandaag 4 jongens en 10 meisjes aanwezig. Maar daar sta ik niet van te kijken. Voor mij is het immers bijna iedere dag Vrouwendag.

Het hoogst haalbare

Gisterenavond voor de verandering weer eens naar een gemeenteraadsvergadering geweest. Dit keer betrof het de commissievergadering, waarin de besluitvorming over de nieuwe bibliotheekstructuur ter sprake kwam. In eerste instantie werd er vooral gezegd, wat de commissieleden allemaal NIET wilden, tot Marcel van Tol als laatste zich het meest enthousiast toonde.
Ja, het ziet er naar uit, dat we een nieuwe Hoofdbibliotheek met een zaal met 200 stoelen in het centrum van Katwijk aan Zee gaat komen, ook al was dat besluit omgeven met zeer veel mitsen en maren.

Er zal nog zeer veel water door de Rijn stromen, voor het daadwerkelijk zo ver komt, dat we in het nieuwe pand onze intrek kunnen nemen. Meer zat er momenteel niet in, maar we mogen weer hopen op een mooie toekomst.

Maison d'être

We hadden een maand geleden van onze oudste dochter een uitnodiging gekregen voor een feestavond van Maison d'être. Maison d'être is een serie feesten in Rotterdam met iedere keer één van de zintuigen als thema. De tweede editie stond in het teken van ZIEN!
Ada en ik fietsten in de snijdend koude wind naar Leiden Centraal en met de trein en de tram gingen we naar het Wilhelminaplein, gelegen aan de zuidzijde van de Erasmusbrug. Een korte wandeling bracht ons bij de drijvende bollen.
Hier zagen we Ike, één van de organisatoren van Maison d'être. Er werd muziek gemaakt in een aparte combinatie: een dj en een saxofonist. Howard Sie speelde heerlijk in het gehoor liggende relaxte saxofoonmuziek.

Aanvankelijk voelde we ons een beetje de "oudere jongeren" van Koot en Bie, maar later waren er meer mensen van onze leeftijd.

Maar zoals gezegd: het ging vooral om het thema zien. En er viel zeer veel te zien. Diverse kunstenaars hadden dit thema op een leuke manier uitgebeeld. Er waren ergens een stuk of 8 videocamera's geplaatst, en als je daar langs liep, werden de beelden vertraagd afgespeeld, zodat je jezelf daarna 8 keer als in een ganzenpas zag lopen. Vooral als mensen gekke bewegingen maakten, gaf dit een leuk effect.
Daarnaast was er de grootste kleurplaat van Rotterdam, waarvan hier een vijfde deel is afgebeeld.

Ook waren er een aantal lachspiegels geplaatst. Door de vervormingen in het spiegelglas kreeg je de raarste effecten. Zo was ik op een gegeven moment te zien met een bierbuik....
Zeer apart vond ik ook, wat een tweetal jongemannen als "De glitterende eenhoorn" uitvoerde met een bakje water op een overheadprojector met een soort electronenmicroscoop, die gekoppeld was aan een tweetal laptops. Er werd van alles aan dat water toegevoegd, kleurtjes, andere vloeistoffen.

Zodoende kreeg je het effect van een live uitgevoerde vloeistofdia, die eind jaren '60 en begin jaren '70 bij optredens van "psychedelische" popgroepen in zwang waren.

Nu was Maison d'être georganiseerd om Hotspot Hutspot te sponsoren. Hotspot hutspot kookt met buurtbewoners een kwalitatief en duurzaam driegangen weekmenu voor 7 euro met zoveel mogelijk ingrediënten uit eigen tuin, en anders streekproducten. En als Leidenaar wil je het nuttigen van hutspot natuurlijk van harte aanbevelen.
U kunt hen ook een steuntje in de rug geven door op Bob Richters te stemmen op www.aardigopweg.nl.

Natte sneeuw en Turks fruit

Sneeuw zit in het DNA van deze winter. Heel lang zag het er naar uit, dat we een vorstperiode zonder sneeuw zouden meemaken, maar de voor het oosten van het land aangekondigde sneeuwval had onze omgeving toch weten te bereiken. Ik geef het toe: Leiden ligt oostelijk van Katwijk, maar zo oostelijk?
Om half 3 stond er een afspraak in mijn agenda met Hans Boers. Met een temperatuur van net boven het vriespunt liepen we onder een zwaar bewolkte hemel, waaruit natte sneeuw naar beneden kwam dwarrelen, via de Papelaan naar het kunstwerk onder de A4 door.
Vanaf deze fietstunnel vervolgden we onze route naar de tunnel bij de voormalige dierentuin van Wassenaar, waarna we over de Horstlaan en de Velostrada weer naar onze fietsen bij station Voorschoten renden. De natte sneeuw kwam inmiddels met grote vlokken uit de lucht gedwarreld. Het is nog winter en hoewel natuurijs er niet meer inzit, lijkt de lente op de weerkaarten nog behoorlijk ver weg.

Na in de sneeuwbui naar huis gefietst te zijn, douchte ik me en sleep mijn schaatsen met de diamanten slijpsteen. Kennelijk hebben ze in België mijn blog ook gelezen en begrepen, dat je met diamanten veel sneller kunt slijpen. Dit schaatsland in opkomst, met Bart Swings als op twee na beste allrounder ter wereld, werd deze week opgeschrikt door een spectaculaire diamantroof op vliegveld Zaventem.

Als er binnenkort diamanten slijpstenen worden aangeboden, afkomstig uit België, dan weet u genoeg....
Als toetje hadden we na het avondeten baklava en Turks fruit, dat een dochter had meegebracht uit Istanbul, waar ze op vakantie was geweest. In deze miljoenenstad aan de Bosporus had ze in een prachtige ijsbaan, die net zo groot is als de Leidse IJshal, het kunstschaatsen op peil gehouden.
Turks fruit roept bij mij altijd herinneringen op aan het destijds als schokkend ervaren boek van Jan Wolkers.

Op HAVO en VWO had ik het, net als veel klasgenoten, op de literatuurlijst Nederlands staan als één van de maar liefst 25 boeken. Kom daar heden ten dage maar eens om.
In 1973 zijn we met een aantal klasgenoten van de HAVO-top van Pedagogisce Academie "De la Salle" naar de net uitgebrachte verfilming van "Turks fruit" gegaan. Zo uit het blote hoofd zaten Jos Glandorf, Fred Vuling, Nico de Bont, Rob Peters en Gerda van Zijl bij dit groepje bioscoopbezoekers. Deze film was het overrompelende debuut van Monique van der Ven.

Na afloop van de film hebben we in een café in Haarlem nog lang na zitten bomen over de film. Vandaag was dat niet het geval.

Het Turks fruit was gekocht bij een bakkerij uit 1777, die nog heeft geleverd aan de Sultans van het Ottomaanse rijk, en het smaakte uitstekend!