Marc Lammers

's Lands meest bekende filosoof is wereldwijd gezien zonder enige twijfel Baruch Spinoza.

Er is een hele bibliotheek volgeschreven over zijn werk en de interpretatie ervan. In Rijnsburg is het Spinoza-huis te vinden met een standbeeld van Spinoza dat gemaakt is door Gerard Brouwer.

In Nederland is de filosoof Spinoza qua bekendheid voorbij gestreefd door iemand, die nog veel beter kon voetballen: Johan Cruijff.


De meest bekende uitspraak in plat Amsterdams is vermoedelijk "Elk nadeel heb zijn voordeel!"
En dit citaat is zeker toepasbaar op de stukken, die in de diverse media verschenen over mentale training na de onverwachte nederlaag van Feyenoord tegen Excelsior. Daarbij zat een prachtige kop met een uitspraak van Marc Lammers: "Feyenoord moet Sinterklaas-spanning hebben."
Want als het aankomt op Cruijffiaanse uitspraken, dan staat de voormalige bondscoach van het Nederlandse hockeyelftal zijn mannetje. Wat te denken van diens uitspraak "Ik heb nog nooit een wedstrijd gewonnen op mijn zwakste punt!"

Ik zal even wat prachtige citaten uit het artikel halen, waarmee iedere sporter zijn voordeel mee kan doen.
"The body achieves what the mind believes."
"Waar je struikelt, ligt je grootste schat begraven."

"Ik zeg altijd: kinderen die op straat spelen, zitten in een flow. Die hebben lol en denken echt niet: dadelijk zitten er 10.000 ouders te kijken."

"Je moet die Sinterklaas-spanning zoeken. Je hebt er zo'n zin in, je hebt je goed voorbereid. Je gedichtje gemaakt. Als je je focust op het eerste pakje dat je mag uitpakken, die eerste minuten, dan wil je heel graag die wedstrijd spelen."

"Positieve beelden met slow-motion, mooie muziek eronder, zodat je mensen raakt. Dat hebben we geleerd van golfer Joost Luiten. Die zegt ook: ik kijk 10.000 keer mijn beste slag terug. En dan krijg ik die beleving weer, mijn gedachten gaan positief visualiseren. Je lichaam neemt dat over."

"Ik zei tegen die meiden: hier heeft Nederland 24 jaar op gewacht. Dus ik legde er alleen maar meer spanning op. En dan zei ik ook nog, de slechtste zin die ik ooit heb gebruikt: dames, we mogen niet met 1-0 achter komen, want dan gaan de Duitsers op de counter leunen en gaat het niet lukken. Wat gebeurde? We kwamen 1-0 achter en hebben geen bal meer geraakt."

Vier jaar later, voor de Olympische finale in Peking, hield Lammers zijn béste wedstrijdbespreking. "Toen zei ik: dames, ik heb zoveel vertrouwen in jullie, doe je ogen eens dicht en denk aan je beste wedstrijd. Ik zag een glimlach op die gezichten verschijnen, de schouders gingen omhoog. Je zag het vertrouwen groeien in de kleedkamer. En ik zei: veel plezier, maak er een feestje van."

Marc Lammers noemt atleet Usain Bolt als lichtend voorbeeld.
"Als je hem ziet voor een grote finale, dan maakt hij lol, het lijkt of hij heel ontspannen is. En als de wedstrijd begint, is hij weer gefocust. Maar hij maakt er een feest van. Hij weet ook dat hij ontspannen die race moet lopen, anders gaat zijn hartslag omhoog en haal je het niet meer. Dus misschien traint hij zichzelf ook wel om plezier te maken."

Lammers maakt dus gebruik van zijn enorme ervaring in de topsport.

Ik wil dit stukje over mentale training besluiten met een uitspraak van mijn Elfstedenmaat Frits van Huis: "Ervaring is vooral weten, wat je niet moet doen!"

The Pink Floyd Exhibition

Om te vieren dat het 50 jaar geleden is dat "Pink Floyd" zijn eerste single uitbracht, is vanaf zaterdag een grote tentoonstelling te zien in het Victoria and Albert Museum.

Er is behoorlijk uitgepakt met "The Pink Floyd Exhibition: Their Mortal Remains". De vitrines staan vol met kladjes van songteksten, microfoons, tekenboekjes, aanplakbiljetten, oude foto's en brieven.

De opzet van de expositie is eenvoudig: in elke ruimte wordt chronologisch en aan de hand van de albums van "Pink Floyd" een periode behandeld.

Toch is de muziek het belangrijkste. Er is een hele kamer ingericht met instrumenten en techniek. De zaal is inderdaad een walhalla voor liefhebbers: drumstellen, gitaren, versterkers, microfoons: het staat allemaal zorgvuldig uitgestald.

In dezelfde ruimte kan de bezoeker op een mixtafel een eigen versie van de hit "Money" uit 1973 maken.

Voor deze tentoonstelling is "Comfortly numb" opnieuw afgemixt. Dit het laatste optreden van de band met zijn vieren, in 2005 in een concert in Hyde Park in Londen.

Het Victoria and Albert Museum bracht eerder de zeer succesvolle tentoonstelling "Bowie is", die na een periode in Londen op wereldtournee ging. Ook Nederland werd aangedaan: in het Groninger Museum trok de expositie meer dan 200.000 bezoekers.
"Als de Pink Floyd-expositie ook een succes wordt in Londen, dan willen we zeker weer naar andere musea", zegt Victoria Broackes. "Ik hoop ook naar Nederland."

Zodra de tentoonstelling naar Nederland komt, zal ik "Welcome to the machine" zijn. Nu Siebe niet meer in Caterham woont, zie ik ons niet zo snel naar Londen gaan. En de tentoonstelling meepikken in de zomervakantie? Zo heel fijn is het fietsen door Londen nou ook weer niet....

Toch wil ik "The Pink Floyd Exhibition" graag een keer zien. Vanaf mijn jeugd ben ik al fan van "Pink Floyd".

In "De Hobbit" was het vermoedelijk de meest gedraaide muziek. Dat is een waarheid als een koe....

Nico Scheepmaker Beker

Zoals ieder jaar is ook dit jaar weer de Nico Scheepmaker Beker uitgereikt. De jaarlijkse vakprijs voor het beste sportboek is afgelopen maandag uitgereikt.

De genomineerden waren:
"1936. Wij gingen naar Berlijn" (Auke Kok/Thomas Rap)
"Mien. Een vergeten geschiedenis" (Mariska Tjoelker/Thomas Rap)
"Thomas Dekker. Mijn gevecht" (Thijs Zonneveld/Voetbal Inside)
"De Lange. Het verhaal van Dick Nanninga" (Jeroen Siebelink/Thomas Rap)
"Pellegrina. Een Italiaanse wielerbedevaart" (Lidewey van Noord/Robert-Jan van Noort/De Muur)

Auke Kok heeft de Nico Scheepmaker Beker voor het beste sportboek van 2016 gewonnen. De auteur is onderscheiden voor "1936. Wij gingen naar Berlijn". Het juryrapport zegt: "Een welkome beschrijving van de historische Olympische Spelen in Duitsland onder Hitler, gezien vanuit Nederlands standpunt".
In 2004 won Kok ook al met "1974. Wij waren de besten".

Daarnaast is er de publieksprijs voor het sportboek van het jaar.

Op de shortlist stonden deze genomineerden:
"Boskamp. Leven met Feyenoord" (André van Kats)
"Expeditie Edith" (Edith Bosch en Jasper Boks)
"Johan Cruijff. Mijn verhaal" (Johan Cruijff en Jaap de Groot)
"Een leven met Formule 1" (Olav Mol)
De winnaar van Helden Sportboek van het jaar 2017 is bekend! De publieksprijs, waar lezers op konden stemmen, werd in de wacht gesleept door "Boskamp. Leven met Feyenoord" van André van Kats.

Als goed bibliothecaris heb ik een helder advies: lees deze boeken!

100 jaar winter

Een paar weken geleden vroeg een zwager van me op ik belangstelling had voor "100 jaar winter". Een schoolvoorbeeld van een retorische vraag, waarvan je het antwoord al weet. Afgelopen zaterdag kwam ik in het bezit van het gedenkboek van het gewest Noord-Holland/Utrecht van de KNSB over de jaren 1895 tot 1995. Het boek is geschreven door Ron Couwenhoven en Huub Snoep, die al menig schaatsboek op hun naam hebben staan.

In 1895 sloot een aantal ijsclubs in Noord-Holland zich aaneen. Dat was het begin van het huidige KNSB-gewest Noord-Holland/Utrecht. Ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan is de rijke schaatsgeschiedenis van dit gewest door twee ervaren auteurs te boek gesteld. Beroemde schaatsers als Jaap Eden, Sjoukje Dijkstra, Henk van der Grift, Ard Schenk en Yvonne van Gennip figureren er uitgebreid in. De chronologisch behandelde geschiedenis is gelardeerd met allerlei smeuïge en wetenswaardige verhalen en portretten.

De tekst en de plaatjes vormen tezamen een heerlijk lees- en kijkboek voor de schaatsliefhebbers. Daar het boek inmiddels al 22 jaar oud is, zal het alleen antiquarisch verkrijgbaar zijn of u kunt het natuurlijk via uw bibliotheek lenen. Het is zeer zeker de moeite waard.
Wat te denken van de toertochten uit 1917, dit jaar precies een eeuw geleden. En wat dacht u van de baanvegersstaking in Purmerend?

Onder het kopje "Niet alledaagse trouwpatij" is een stukje te lezen uit de Goedkoope Purmerender Courant van 3 januari 1909. W. de Bood en A. van Vuure gingen met getuigen, familie en kennissen op de schaats van Purmerland naar het Raadhuis te Ilpendam. Een enkeling ging op de prikslee.
Het grappige was, dat de grootmoeder van het bruidspaar 62 jaar eerder met haar aanstaande man ook op Oudejaarsdag per schaats naar Ilpendam was gereden om in het huwelijksbootje te stappen.
Dat waren nog eens tijden!

Familietrekjes

Zonder dat we de deur bij elkaar platliepen, waren we toch een hecht gezin. Natuurlijk was er in een gezin van 12 kinderen wel eens onenigheid, maar echte ruzie is er nooit geweest. Het meest kenmerkende vond ik de verdeling van de boedel na het overlijden van mijn vader in 2002. Alles ging in volmaakte harmonie, er werd niets geëist, maar vooral gegund.

Sommige van deze familietrekjes waren terug te vinden in het in memoriam op de site van de Hobaho, waar onze oudste broer Kees jarenlang als intermediair werkzaam is geweest.
Ik ga hier wat citaten uit halen, omdat deze kenmerkend zijn. Daar ik niet voor mijn broers en zussen kan spreken, vergelijk ik dit met familietrekjes, die ook op mij van toepassing zijn.

"Een niet genoemd maar ook belangrijk talent van Kees was zijn eenvoud en bescheidenheid." Wij zijn er goed in om onszelf weg te cijferen. In een gezin met 12 kinderen leerde je immers van jongs af aan om te delen. Toch was ik nog bescheidener dan Kees. Met mijn 1.70 was ik een centimeter of 10 kleiner....
"Kees Breed was gezegend met een ongebreidelde interesse in alles wat het bloembollenvak betreft en had daarnaast een fabelachtig geheugen." Zelf mag ik ook niet klagen over mijn geheugen. Ik put er heel regelmatig uit voor mijn blog. Maar eerlijk is eerlijk. In mijn oudste broer moet ik mijn meerdere erkennen!
"Kees vond zichzelf niet zo bijzonder, hij stelde zijn ongelofelijke hoeveelheid kennis beschikbaar voor iedereen die er mee geholpen was." Als bibliothecaris doe ik dat ook. Dat is vanzelfsprekend. Het is de kern van het vak.

"De vraag naar het minder bekende assortiment vergt nu eenmaal specialistische kennis over aard, kwaliteit en herkomst van deze producten. Dat allemaal uitzoeken kostte toen veel tijd. Geduldig en rustig als Kees was, hoorde je nooit een weigering of bezwaar als je een dergelijke opdracht aan hem overdroeg." Zelf leef ik op mijn werk helemaal op als ik lastige vragen krijg. Bij Bibliotheek Katwijk deden we ooit mee aan de Krakercompetitie, waarmee we de halve finale net misten, doordat de naam "Golfbrekers" niet origineel genoeg geacht werd.

Daarbij lieten we grote steden als Rotterdam, Den Haag en Utrecht achter ons. Ook bij Al@din, de online vraagbaak van bibliotheken, kwam het vastbijten in lastige vragen goed van pas. De karaktertrek, die hier voor zorgt wordt doorzettingsvermogen genoemd. Onder elkaar zeggen we wel: "Een Breed houdt niet van opgeven!"

"Heel rustig deed hij zijn werk en als hij niet zo bijzonder was zou hij bijna onopvallend zijn klanten kunnen bedienen." Het eerste deel van deze zin is ook op mij van toepassing, maar om nou te zeggen, dat ik onopvallend ben....?





We zijn thuis opgegroeid met het degelijke "Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg." Veel van mijn opvoeding is aardig gelukt, maar dit beslist niet!


"Men wist dat Kees serieus was, vaak beter wist dan de betreffende kweker wat iets waard was en hij genoot een groot vertrouwen van iedereen in het vak." Als je mij zo bezig ziet, dan is het laatste, waaraan men denkt, dat zo iemand serieus is. Wat dat aangaat huizen er 2 zielen in mijn borst, die van de clown en die van de asceet. Ik probeer alles wat ik aanpak serieus aan te pakken. Ik bereid me uiterst serieus voor op de Elfstedentocht en loop daarvoor zelfs marathons. Als je iets doet, dan doe je het goed en als je ergens aan begint, dan maak je het gewoon af.

Als je dat in je sport doet, dan neem je die eigenschap gewoon mee naar je werk. Dat doe ik stiekem ook. Maar niet verder vertellen, hoor!

"Deze opstelling heeft Kees Breed meer bijzonder gemaakt dan dat hij zichzelf realiseerde." Dat besef kwam 4 jaar geleden, toen hij tot zijn verrassing werd benoemd tot Ridder in de orde van Oranje-Nassau. Voor mij is dat niet weggelegd. Ik maak meer kans als er een nieuwe orde in het leven geroepen wordt. Dan wordt ik vast en zeker Hofnar in de orde van Oranje-Nassau.

Koningsloop

Wij Nederlanders mogen graag mopperen. En dat, terwijl we het in ons land eigenlijk best wel goed hebben. Natuurlijk kunnen er diverse zaken best wel beter, maar als je het gaat vergelijken met de rest van de wereld, dan hebben we het in ons kleine landje aan de Noordzee gewoon goed getroffen. Of zoals een van mijn trainingsmaten het uitdrukte: "Natuurlijk hebben we het hier goed. Heel Afrika wil hier wonen!"

Hetzelfde geldt voor ons staatshoofd. In Engeland zouden ze zeggen: "It could be worse!", en in Groningen: "'t Kon minder!". En daar hebben ze gelijk in. Er lopen op deze aardbol heel wat potentaten rond met bloed aan de handen en anders zit er wel een steekje aan hen los.

Iemand, die voor zichzelf een paleis laat bouwen met 1000 kamers is in mijn ogen niet goed snik.

Maar voorlopig is dit bevriende staatshoofd nog niet uitgebouwd.

Nee, wat dat aangaat hebben we het getroffen met onze koning. Willem-Alexander vervult zijn verbindende taak prima.

Hij is ondanks de glazen kooi, waarin hij vanaf zijn geboorte moet leven, gewoon met beide voeten op de grond blijven staan.

Dat klinkt gewoon, maar dat is het niet. Welk staatshoofd durft een zo openhartig interview te geven, waarin hij zijn gevoelens durft te laten zien? Ik ken ze niet.
Hij vertelt over het verlies van zijn broer Friso. Ik herken dat maar al te goed door het overlijden van mijn oudste broer Kees. Het gezin zal nooit meer compleet zijn.


Zoek de 7 verschillen! Het kunnen er ook meer zijn....
Een ander groot verschil is, dat Willem-Alexander altijd omringd is geweest door beveiligers. Wij moesten het doen met een beschermengel. Maar dat is wel een heel goede!

Onze koning zal ongetwijfeld ook een goede hebben, maar in deze tijden van terrorisme en terreurdreiging is het wel zo verstandig om er zelf ook wat aan te doen. Een staatshoofd is in de ogen van terroristen natuurlijk de hoofdprijs.

"Mijn beveiligers klikten niet bij mijn ouders, dat was een afspraak die we hadden", aldus de geïnterviewde. En die beveiligers had hij altijd rondom zich. Toen hij voor de marathon van New York trainde in zijn studietijd in ons prachtige Leiden, liep hij een paar keer in de week naar Hoogmade, waar hij langs het huis van tante Miep kwam. Er liepen altijd een paar beveiligers met hem mee.
En zodoende moet hij het gevoel missen, wat iedere polderjongen zo goed kent: in je eentje in een kale polder tegen de wind in beuken. Het is niet altijd leuk, maar het geeft je wel een speciaal oergevoel: de strijd tegen de elementen.

Vanmorgen ging ik die weer aan, toen ik van huis uit aan de Koningsloop begon. Langs de weilanden aan de rand van de Stevenshof liep ik in de regen op deze koude Koningsdag. Natuurlijk had ik kunnen wachten tot het droog was, maar met de marathon kun je ook zulk weer treffen en dan moet je er ook doorheen.

Na een klein rondje door het park "Ter Wadding" kwam ik een paar roeiers tegen, die aan het trainen waren onder begeleiding van een trainster op de fiets.
"Zijn jullie aan het trainen voor Tokyo?", vroeg ik.
Deze vraag hadden ze niet verwacht, want ik kreeg geen eenduidig antwoord. Toen ik even later na de uitleg werd ingehaald door zowel de roeiers als de trainster, maakte ik ruim baan voor deze fietsster. Ik wilde de Olympische droom niet verstoren.

Ondertussen dacht ik na over de marathon op de Olympische Spelen. Waarom stuurt Nederland geen geroutineerde recreant mee naar Japan? Ik haal gegarandeerd de finish, ik doe er 2 keer zo lang over als de winnaar en ben dus 2 keer zo lang in beeld. Een prima reclame om te laten zien, dat je als zestiger nog steeds fit genoeg kunt zijn om de 42.195 af te kunnen leggen.

Door Noord-Hofland en langs de rand van de Stevenshof voltooide ik in het zonnetje deze training in de aanloop naar de marathon van Leiden.
Daar zocht ik na me gedoucht te hebben het stuk op, waarin Willem-Alexander zijn verhaal vertelt over zijn Elfstedentocht in 1986. KLIK HIER VOOR HET HELE INTERVIEW en ga dan naar 43 minuten en 19 seconden om het verhaal van Willem-Alexander van Buren te kunnen beluisteren.

Een koning, die de Elfstedentocht uitgeschaatst heeft, heeft bij deze "zwartrijder", die op herhaling ging, duidelijk een streepje voor.

In zijn studiejaren in Leiden was de kroonprins een van de vele schaatsers in de Ton Menken IJsbaan.

Gemeente Leiden, u wilt toch niet, dat kroonprinses Amalia als zij straks in de Sleutelstad komt studeren, niet op een kunstijsbaan zal kunnen schaatsen in deze mooie stad?
Het leuke van dit interview is verder, dat er ook beelden in zitten van "De Horsten". Voor Hans Boers en deze deelnemer aan de Koningsloop zeer herkenbaar, want wij trainen met enige regelmaat samen in dit koninklijke landgoed.