Van Vive le Geus tot Top-Orkest en Toorenaar

Momenteel loopt de televisieserie "80 jaar oorlog". Een prachtige documentaire over het ontstaan van Nederland met heel wat nieuwe feiten en achtergronden, waar we op school nooit wat van gehoord hebben.

Afgelopen donderdag was op mijn werk "Vive le Geus". Hans Goedkoop, presentator van "80 jaar oorlog", vertelde samen met "Camerata Trajectina" met veel muziek uit die roerige periode uit de vaderlandse geschiedenis het verhaal van deTachtigjarige oorlog.


Gezeten naast mijn Elfstedenmaat Jos Drabbels en zijn vriendin Sophia genoten we volop van dit muziektheater. Na afloop sprak ik Hans Goedkoop kort. Hij omschreef het kort en bondig als "De slapsickversie van de televisieserie.

Liederen van 27 coupletten verhaalden van de strijd, maar gaven regelmatig ook de standpunten van de verschillende partijen weer. In een tijd zonder kranten diende het lied als een gezongen krant.
Wie kans krijgt om "Vive le Geus" te bezoeken: ga. Een leuke avond is gegarandeerd.

Eergisterenavond stond eveneens in het teken van de muziek. We gingen naar een concert van het TOP-orkest. Het Talent op podium-orkest speelde werken van Tsjaikovski, Bruch en Ravel onder leiding van de Engelse dirigent Dominic Seldis, die met onderkoelde Engelse humor alles aan elkaar praatte.

Onze jongste dochter speelde trompet in het orkest. Vooraf waren we met 7 familieleden wezen eten in de "City Hall", waar ik voor het eerst van mijn leven zwaardvis gegeten heb. Geheel naar eigen keuze kunt u me nu degenslikker of ijzervreter noemen....

Het was een prima concert, waarbij vooral de hoofdmelodie uit het 1e pianoconcert van Tsjaikovski de hele dag in je hoofd bleef zitten. Dat werd dus lang nagenieten.
Hiermee was de cultuurweek nog niet op.Gisterenmiddag kwam Jaap Toorenaar een kindercollege over "Asterix en Obelix" geven op de Hoofdbibliotheek.

Daar kon ik niet bij zijn, daar ik 's middags in filiaal Hoornes/Rijnsoever werkte. Daar ik de biebauto terug moest brengen, kon ik toch nog even met deze voormalige leraar Klassieke talen aan het Stedelijk Gymnasium spreken. Hij heeft 3 van mijn 4 kinderen in de klas gehad.

Met een gesigneerd exemplaar van "Asterix, de vrolijke wetenschap" fietste ik terug naar Hoornes/Rijnsoever. Een bibliothecaris blijft toch een verzamelaar.....

Jan Kal

Ik was hogelijk verbaasd, toen ik deze terrasfoto's van Joop Beenakker onder ogen kreeg met de mededeling, dat hij met Jan Kal op het Klokhuisplein in Haarlem zat.

Op mijn vraag, of het de dichter Jan Kal was kreeg ik een bevestigend antwoord. De dirigent van "Oktopus" steeg meteen in mijn achting. Onder Joops bezielende leiding kwam mijn liederlijk gedrag tot ongekende bloei, maar in diezelfde jaren werd mijn dichterlijke ader diep geraakt door Jan Kals gedichtenbundel "Fietsen op de Mont Ventoux", de debuutbundel, die ik op de middelbare school gelezen heb.

Het bijzondere is, dat hij sonnetten schrijft. Deze klassieke dichtvorm is namelijk erg moeilijk.

Ik geef het je te doen. Wat dat aangaat heeft het schrijven van een sonnet veel weg van het beklimmen van een berg van de eerste categorie.

En dan te bedenken, dat Jan Kal er veel meer dan 1000 heeft geschreven....

Ik mag dan aardig vaardig zijn in het maken van gelegenheidsgedichten en ook met Sinterklaasgedichten, ik weet donders goed, wanneer ik in een dichter mijn meerdere moet erkennen.

En dat doe ik in Jan Kal, de grootmeester van het sonnet.

Valkenburg

Eenieder van mijn generatie kent de schoolplaat van de Romeinen in Valkenburg nog wel.

Praetorium Agrippinae was destijds een belangrijke nederzetting aan de Limes, de grens van het Romijnse Rijk.

Er zijn in de loop der jaren heel wat archeologische opgravingen geweest. De grond gaf haar eeuwenlange geheimen geleidelijk bloot.

Het afgelopen halfjaar werd er weer volop gespit en gegraven in de grond, waar tot vorig jaar kassen stonden, die voor de verbreding van de Tjalmaweg moesten wijken. Op weg naar of van mijn werk in Katwijk aan Zee of Valkenburg fietste ik er op 2 of 3 dagen in de week langs. Ik was benieuwd, of de archeologen, net als de vorige keren, wat zouden vinden.
Welnu, op de sites van zowel het Leidsch Dagblad als van de NOS werd vandaag uitgebreid verteld over het resultaat tot nu toe.




Doordat Asterix en Obelix nooit in deze contreien geweest zijn, is alles redelijk ongeschonden naar boven gehaald.

Zodoende krijgt de Limesroute voor zowel fietsers als wandelaars er een nieuwe impuls door.


In de Limes zit voorlopig nog wel muziek.

Opera

Het had vannacht al behoorlijk geregend en er was ook regelmatig onweer. Het was het begin van een voor het westen van het land zeer natte dag.

Voordat ik naar mijn werk zou gaan fietsen, wilde ik nog even op Buienradar kijken, of er nog een onweersbui zat aan te komen, waar ik rekening mee moest houden.
Bij het opstarten van Google Chrome kreeg ik echter een blauw scherm, dat er een probleem was. De computer zou afgesloten worden en opnieuw opstarten.
Tot tweemaal toe verscheen echter het blauwe scherm weer. Maar ja, we leven dan ook op een blauwe planeet.

Een test met Internet Explorer en Opera als browser wees uit, dat het probleem zich alleen bij Chrome voordeed.
Nu wil het toeval, dat er vanmiddag een computerdeskundige in Hoornes/Rijnsoever aanwezig was. Ik legde hem mijn probleem voor. Hij legde uit, hoe ik Chrome kon verwijderen en daarna opnieuw kon installeren. Dan zou het probleem over zijn.
Thuis gekomen bleek dat echter niet het geval. Het verwijderen lukte prima, het downloaden ook, maar de proef op de som mislukte.

Ik verwijderde Chrome derhalve nogmaals en maakte van het Spaanse Opera mijn browser. Mijn Symbaloo-pagina als startpagina was zo geplaatst en de Spaanse Opera klonk als een klok!

Met al dat gedoe was het na het avondeten al kwart over 7. Daar ik me nog om moest kleden, zou het onmogelijk zijn om om half 8 in Leiderdorp te zijn voor de wekelijkse skeelertraining.
Ik wijzigde mijn plan en trok mijn hardloopschoenen aan en ging een kilometer of 6 in en om de Stevenshof lopen.

Na me gedoucht te hebben, kon ik prima uit de voeten met Opera.

Ontstressen

Maandag beginnen de scholen in onze omgeving weer. Daar mijn vrouw een voorbereidende vergadering voor het nieuwe schooljaar had, had ik vandaag een snipperdag opgenomen om op onze kleinzoon te passen.

Om half 7 stapte ik uit bed en fietste ik naar Leiden Centraal, waar ik om 7 uur de trein naar Rotterdam had. Daar reed ik met een OV-fiets naar het huis van Faas toe voor een heerlijk dagje ontstressen.
De details zal ik u verder besparen, maar na 3 weken zie je telkens weer, hoe hard een baby groeit.

Tijdens een van de 2 wandelingen met de wandelwagen op deze eerste frisse dag in 2 maanden tijd kwam ik in de buurtbibliotheek, waar ik dit boek voor Faas uitzocht.

Ik kan u garanderen, dat het een boekenwurm wordt. Hij verslindt nu al boeken!
Voor de rest was het een heerlijke ontspannen dag met de ultieme vorm van ontstressen: toen Faas in slaap gevallen was, volgde opa zijn voorbeeld....

10 jaar blogger

Het is vandaag 10 jaar geleden, dat ik mijn eerste blog plaatste.

In het kader van "23 dingen" konden bibliothecarissen zich bekwamen in de toen nieuwe sociale media. De eerste opdracht was het maken van een blog. Deze was bedoeld om de vorderingen op het terrein van de nieuwe media te beschrijven.
Nu was ik al een tijd lang van plan om een eigen sportwebsite te maken, maar tegen het technische deel ervan zag ik eerlijk gezegd wel op. Welnu, met blogspot was dat zo opgelost.
Daar ik veel verhalen klaar had liggen, omdat die al in "IJskout" van de IJVL waren geplaatst, was het simpel het downloaden van deze teksten en ik had meteen al ruim 20 sportverhalen.
Het eerste verhaal, dat ik plaatste was "De marathon als training".

Inmiddels ben ik hard op weg naar mijn eerste miljoen. Views wel te verstaan om in de terminologie van het bloggen te blijven.
Vooral in tijden van natuurijs weet men dit blogspot goed te vinden. Soms heb ik meer dan 2000 lezers op 1 dag. Niet gek voor een eenvoudige amateur.

Ik ben in ieder geval vast van plan om de komende 10 jaar op dezelfde voet verder te gaan.

Let it be

Er zijn gebeurtenissen in je leven, waar je niet te koop mee loopt, maar die je toch diep hebben geraakt. Eén ervan wil ik hier onthullen aan de hand van het lied "Let it be" van "The Beatles".

Een paar jaar geleden heb ik dit nummer zelf gezongen als koorlid tijdens een Beatles-project.

Toen kon ik niet bevroeden, dat dit bijna een halve eeuw oude lied plotsklaps weer in het middelpunt van de belangstelling zou komen te staan. Dit gebeurde dankzij de Carpool Karaoke, waarbij Paul McCartney in de auto stapte bij James Corden.

Daarbij vertelde McCartney, dat zijn, toen Paul 14 jaar oud was, aan kanker overleden moeder hem in een droom was verschenen met de boodschap, dat alles goed zou komen: "Let it be."
In Trouw van vorige week zaterdag stond in "De Verdieping" de wekelijkse rubriek van Stijn Fens. De kop boven het artikel luidde: "Met McCartney op bedevaart in Liverpool".

Ik lees zijn artikelen graag, net als die van zijn vader destijds. Kees Fens was een van de meest vooraanstaande literatoren in Nederland en ik had het voorrecht om aan de "Frederik Muller Akademie" tijdens mijn opleiding voor bibliothecaris 2 jaar les te hebben gekregen van deze erudiete man. Van hem heb ik geleerd om ook in de literatuur dwars door de waan van de dag heen te kijken: "Literatuur is dat, wat over 50 jaar nog gelezen wordt!"

Ook Stijn Fens vertelt, dat zijn overleden moeder vlak na haar dood in een droom aan hem verscheen met een boodschap: "Ze zei, dat ze in de hemel was en dat het allemaal goed zou komen: laat het gaan."
Welnu, dat gebeurde mij ook een kleine kwart eeuw geleden. Mijn moeder overleed op 16 april 1991.

Een paar jaar later begon ik mij zorgen te maken over de financiën. In die jaren was ik kostwinner en er ging, ondanks dat we sober leefden, maandelijks meer uit dan er binnen kwam. Een gezin met 4 kinderen kost een hoop geld. Langzaam maar zeker zag je het spaargeld minder worden.

Nu heb ik altijd een bijzonder goede band met mijn moeder gehad. In het voorjaar van 1995 verscheen zij aan mij in een droom. Een droom zonder woorden. Mijn moeder was met mij in een eenvoudig houten huisje, waarin voldoende brood was.

Ik interpreteerde de droom als volgt: je zult in dit leven geen luxe kennen, maar je zult ook geen armoede lijden.
Hetgeen inderdaad geschiedde. Een paar maanden later vond mijn vrouw werk op haar oude school. De financiële zorgen waren voorbij, ook al was het met 4 studerende kinderen geen vetpot.
Deze droom was totaal anders dan andere dromen. Ik kon erop vertrouwen, dat het goed zou komen. Let it be.